Transakcje powiązane z kontraktami terminowymi zabezpieczającymi ceny energii elektrycznej, realizowane przez producenta energii, nie mają charakteru pomocniczego i muszą być uwzględniane w kalkulacji proporcji VAT na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy o VAT.

Elektryczna energia zużywana na potrzeby ładowania samochodu osobowego wykorzystywanego w działalności gospodarczej w sposób mieszany może być kosztem uzyskania przychodów podlegającym ograniczeniu 75% wynikającemu z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o PIT, gdy spełnia określone przesłanki dokumentacyjne i merytoryczne.

Spółka, jako podmiot zużywający energię elektryczną wyprodukowaną i zakupioną, nie ponosi obowiązku podatkowego ani ewidencyjnego z tytułu jej refakturowania, jeśli energia została już obciążona podatkiem akcyzowym na wcześniejszych etapach obrotu.

Dochody z opłat za korzystanie z programu komputerowego oraz prowizje realizowane przez klientów, po spełnieniu warunków działalności badawczo-rozwojowej i prowadzeniu poprawnej ewidencji, mogą być opodatkowane preferencyjną stawką 5% na gruncie podatku CIT, z wyłączeniem np. przychodów z działań marketingowych takich jak afiliacje, które nie są bezpośrednio związane z prawem własności intelektualnej

Dochody podatnika uzyskiwane z licencji na oprogramowanie komputerowe mogą podlegać 5% stawce CIT w ramach IP Box, o ile są efektem działalności badawczo-rozwojowej prowadzonej przez podatnika. Dochody z działań marketingowych oraz przychodów z linków afiliacyjnych nie kwalifikują się do preferencyjnego opodatkowania jako dochód z kwalifikowanego IP.

Wydatki na energię elektryczną zużytą do ładowania samochodu osobowego o napędzie elektrycznym mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75%, pod warunkiem właściwego ich udokumentowania zgodnie z wymogami art. 23 ust. 1 pkt 46a oraz art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe Koszty Finansowania poniesione przed oddaniem środków trwałych do używania, o ile stanowią bezpośrednio związane z wytworzeniem środków trwałych, zalicza się do ich wartości początkowej. Koszty nieposiadające takiego związku są kosztami pośrednimi, rozpoznawanymi w dacie poniesienia.

Dodatkowe Koszty Finansowania poniesione do oddania do użytkowania środków trwałych mogą stanowić ich wartość początkową, jeżeli wykazują bezpośredni związek z wytworzeniem tych środków. Koszty pośrednie, w tym Premie ECA, po oddaniu do użytkowania, uznaje się za koszty uzyskania przychodu w momencie ich poniesienia.

Sprzedaż energii elektrycznej magazynowanej w podmiocie bez koncesji stanowi przedmiot opodatkowania akcyzą jako wydanie końcowemu nabywcy, tymczasem w przypadku podmiotu z koncesją wydanie energii nie podlega akcyzie, o ile energia pozostaje w posiadaniu dostawcy.

Rekompensaty przyznawane z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19 nie stanowią dotacji zwolnionej z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT, a zatem nie mogą prowadzić do wyłączenia wydatków z kosztów uzyskania przychodów na mocy art. 16 ust. 1 pkt 58 tej ustawy.

Wydatki związane z tworzeniem i rozwijaniem innowacyjnych rozwiązań informatycznych X i Y mogą być kwalifikowane jako koszty działalności badawczo-rozwojowej zgodnie z art. 4a pkt 26 ustawy o CIT, z zastrzeżeniem, że koszty licencji i hostingu w modelu subskrypcyjnym nie spełniają kryteriów dla uznania ich za koszty kwalifikowane ulgi B+R.

W świetle art. 18d ustawy o CIT, działalność polegająca na tworzeniu oprogramowania, będąca działalnością twórczą i systematyczną, może być uznana za badawczo-rozwojową, z możliwością odliczenia odpowiednich kosztów osobowych jako kosztów kwalifikowanych; jednakże wydatki na licencje czy usługi zewnętrzne, niebędące WNiP, nie stanowią kosztów kwalifikowanych.

Podatnik prowadzący działalność polegającą na zużywaniu energii elektrycznej ma obowiązek prowadzić ewidencję energii w sposób zgodny z ustaleniami organu. Ewidencja powinna odzwierciedlać rzeczywiste zużycie energii, także w sytuacjach, gdy brakuje bezpośrednich danych pomiarowych. W odniesieniu do energii już opodatkowanej, nie wymaga się ponownego opodatkowania ani umieszczania w ewidencji.

Wydatki na energię elektryczną na potrzeby ogólnej obsługi przedsiębiorstwa stanowią pośrednie koszty uzyskania przychodów, a faktury za te wydatki z przełomu lat podatkowych mogą być ujmowane jednorazowo jako koszty bieżącego roku podatkowego, zgodnie z uzasadnionymi uproszczeniami wdrożonymi w polityce rachunkowości.

Cena ujemna płacona przez producenta energii elektrycznej za jej odbiór w ramach mechanizmu rynku energii stanowi koszt uzyskania przychodów, zgodny z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, jako koszty związane z zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów z działalności gospodarczej.

Wydatki poniesione przez podatnika z tytułu sprzedaży energii elektrycznej po cenach ujemnych mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów, jeśli są definitywne, właściwie udokumentowane oraz związane z zabezpieczeniem źródła przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy CIT.

Koszty energii elektrycznej, dostępu do Internetu, transmisji danych oraz telefonii, alokowane do działalności badawczo-rozwojowej, stanowią zgodnie z art. 18d ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT koszty kwalifikowane, podlegające odliczeniu. Natomiast inne koszty niematerialne, takie jak kolokacja i usługi specjalne, nie są uznawane za kwalifikowane do ulgi B+R.

Przychody z tytułu salda ujemnego są rozpoznawane w dniu ich faktycznego otrzymania lub potrącenia z dodatnim saldem, zaś saldo dodatnie jako pośredni koszt uzyskania przychodu potrąca się w dniu poniesienia kosztu.

Przychody z tytułu Salda Ujemnego powinny być rozpoznawane metodą kasową zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, natomiast koszty z tytułu Salda Dodatniego są kosztami pośrednimi potrącanymi w momencie poniesienia według art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Transakcje związane z kontraktem terminowym nie mogą być uznane za pomocnicze w rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, gdyż stanowią bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie głównej działalności podatnika, przez co wymagają uwzględnienia w kalkulacji proporcji odliczenia podatku.

Transakcje realizowane w ramach kontraktu terminowego nie mogą być uznane za pomocnicze w rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, ponieważ stanowią integralne i niezbędne rozszerzenie działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży energii elektrycznej, a ich obrót musi być uwzględniany przy ustalaniu proporcji odliczenia podatku.

Transakcje realizowane przez Wnioskodawcę w związku z kontraktem terminowym są stałym i koniecznym rozszerzeniem jego działalności gospodarczej, zatem nie mogą być uznane za pomocnicze w rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy o VAT. W efekcie, obrót z tych transakcji musi być uwzględniany przy obliczaniu proporcji, zgodnie z art. 90 ust. 3 ustawy.

Transakcje związane z kontraktami terminowymi zawartymi przez podatnika w ramach zabezpieczania cen energii elektrycznej, jako stały i niezbędny element działalności, nie będą miały charakteru pomocniczego w rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy o VAT i w związku z tym ich obrót powinien być uwzględniany przy obliczaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT.

Kontrakty terminowe zawierane przez podatnika, służące zabezpieczeniu ryzyka cenowego przy obrocie energią, nie stanowią transakcji pomocniczych w rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy o VAT i obrót z ich tytułu powinien być uwzględniany w proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT.