odpisy amortyzacyjne
Sprzedaż nakładów inwestycyjnych poniesionych na cudzej nieruchomości nie uprawnia do zaliczenia niezamortyzowanej wartości nakładów do kosztów uzyskania przychodów, a przychód podatkowy z tytułu tej sprzedaży powstaje jednorazowo w dacie jej dokonania, niezależnie od ratalnego systemu płatności czy kompensaty wierzytelności.
Równowartość odpisów amortyzacyjnych, stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego oraz nadwyżka środków obrotowych pozostawiona w zakładzie budżetowym nie stanowią przychodów wykonanych zakładu budżetowego w rozumieniu rozporządzenia w sprawie pre-współczynnika i nie powinny być uwzględniane w jego kalkulacji, tym samym nie wpływają na wysokość odliczanego podatku naliczonego przez Gminę
Nakłady ponoszone na ulepszenie nieruchomości będącej współwłasnością nie mogą być uznane za inwestycje w obcy środek trwały, a ich amortyzacja powinna odpowiadać wysokości udziału podatnika w nieruchomości. Ponoszenie nakładów na środki własne wyklucza możliwość zaliczenia ich do inwestycji w obcych środkach trwałych.
W przypadku podziału przez wyodrębnienie, Bank Przejmujący wstępuje w prawa i obowiązki podatkowe związane z przejmowaną działalnością pozostające w stanach otwartych, natomiast Bank Dzielony ponosi odpowiedzialność za zobowiązania zamknięte sprzed podziału. Korekty deklaracji sprzed podziału obciążają Bank Dzielony.
Działalność badawczo-rozwojowa prowadzona przez Bank spełnia ustawowe przesłanki uznania jej za działalność B+R, w związku z czym koszty wynagrodzeń oraz odpisów amortyzacyjnych związane z tą działalnością mogą być uznane za koszty kwalifikowane, uprawniając Bank do ulgi B+R na mocy art. 18d Ustawy o CIT.
Równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, jak i stan środków obrotowych zakładu budżetowego nie stanowią przychodów wykonanych w rozumieniu przepisów finansowych, a tym samym nie powinny być uwzględniane w kalkulacji prewspółczynnika VAT dla zakładu budżetowego.
Obiekty wykorzystywane przez Spółkę do działalności turystyczno-rekreacyjnej, klasyfikowane jako niemieszkalne, podlegają amortyzacji na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, co uprawnia Spółkę do zaliczenia odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.
Podatnik nie może zastosować indywidualnej stawki amortyzacji 10% dla nieruchomości po przebudowie, zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 UPDOF, ponieważ własnością środków trwałych są inne podmioty i nie przewiduje ich użytkowania zgodnego z wymogami legislacyjnymi.
Odpisy amortyzacyjne dotyczące budynków mieszkalnych, które zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych utraciły możliwość amortyzacji w rozumieniu art. 16c ust. 2a updop, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Klucz przychodowy nie modyfikuje tej zasady ani nie znajduje zastosowania do alokacji amortyzacji budynków mieszkalnych.
Odpisy amortyzacyjne od części budynku sklasyfikowanego jako mieszkalny, nawet jeśli wykorzystywanej w działalności gospodarczej, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.
Podatnik ma prawo zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną w wysokości 33% dla używanego i wpisanego do rejestru zabytków budynku niemieszkalnego sklasyfikowanego pod symbolem 109 KŚT, po raz pierwszy wprowadzonego do jego ewidencji środków trwałych, gdyż spełnia warunki określone w art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 16c pkt 2a ustawy o CIT, lokale mieszkalne zaklasyfikowane jako środki trwałe, niezależnie od użytkowania w działalności gospodarczej, nie podlegają amortyzacji podatkowej. Kwalifikacja lokali musi uwzględniać ich formalne przeznaczenie.
Podatnicy składający wnioski o wydanie indywidualnych interpretacji, w przypadku środków trwałych, muszą wykazać aktywne uczestnictwo w ich procesie wytworzenia, aby uprawnienia do stosowania preferencyjnych zasad amortyzacji, takich jak indywidualne stawki amortyzacyjne i skrócony okres amortyzacji, mogły być zastosowane.
Nakłady na modernizację budynku mieszkalnego przekształconego w biurowy, kwalifikowane jako inwestycje w obcych środkach trwałych zaliczone do KŚT nr 105, mogą podlegać amortyzacji podatkowej w CIT. Wyłączenie z art. 16c pkt 2a ustawy CIT nie dotyczy tego przypadku, jeśli klasyfikacja wskazuje na budynek niemieszkalny.
Wydatki poniesione na budowę tymczasowych dróg i placów składowych na czas inwestycji stanowią wartość początkową środków trwałych, jako że są związane z wytworzeniem budowli na cudzym gruncie i będą amortyzowane jako inwestycje w cudzych środkach trwałych, a nie jako koszty uzyskania przychodów.
Wnioskodawca, w przypadku zmiany sposobu użytkowania budynku z przeznaczeniem mieszkalnym w proporcji mniejszej niż użytkowej, ma prawo do kontynuacji ujmowania w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, gdy budynek zachowuje charakter niemieszkalny.
Amortyzacji na zasadzie odpisów podatkowych nie podlegają budynki sklasyfikowane jako mieszkalne według pozwolenia na budowę, nawet jeśli w rzeczywistości pełnią funkcję biurową, co wyklucza uznanie ich jako koszt uzyskania przychodu w działalności gospodarczej.
Od 1 stycznia 2023 r. przepisy art. 16c pkt 2a ustawy o CIT wykluczają możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od inwestycji w obcych środkach trwałych będących lokalami mieszkalnymi. Organy uznają, że zasady wyłączenia dotyczące budynków mieszkalnych odnoszą się również do inwestycji w takich budynkach.
Podatnik posiadający status centrum B+R może zakwalifikować do ulgi amortyzację środków trwałych i WNIP wykorzystywanych w działalności B+R według rzeczywistego zaangażowania, z wyłączeniem budowli i budynków, które objęte są odmiennymi zasadami kwalifikacji. Pełne wykorzystanie aktywów dla celów B+R nie oznacza automatycznego pełnego zaliczenia do ulgi.
Amortyzacja podatkowa aktywów podlegających jednorazowemu odpisowi z powodu utraty wartości wg MSR może być kontynuowana, o ile nie zmienia się rodzaj działalności. Wartość niezamortyzowana w razie sprzedaży/likwidacji, jeśli nie jest związana ze zmianą działalności, stanowi koszt podatkowy.
Mikroprzedsiębiorca może ustalić indywidualne stawki amortyzacyjne dla środków trwałych, jeśli są spełnione warunki wysokiego bezrobocia i niskiej zamożności w lokalizacji, zgodnie z art. 22j ust. 7-8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Strata wynikająca z likwidacji nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych w wysokości niezamortyzowanej wartości budynków i budowli podlegających likwidacji będzie stanowić koszt uzyskania przychodów w momencie likwidacji ŚT. Koszty fizycznej likwidacji budynków i budowli będą stanowić koszt wytworzenia nowego środka trwałego, a tym samym zwiększą jego wartość początkową. Wydatki te będą zaliczane
Skorzystanie z ulgi badawczo-rozwojowej, o której mowa w art. 4a pkt 26-28 ustawy o CIT, w zakresie produktów produkowanych przez Spółkę; możliwość odliczenia kosztów kwalifikowanych, o których mowa w art. 18d ust. 2 i ust. 3 ustawy o CIT.