Zespół pracowników, ich kompetencji i relacji biznesowych, zobowiązań, dokumentacji pracowniczej oraz ograniczonych składników rzeczowych nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa, jeżeli jego nabywca musi zaangażować dodatkowe aktywa i procesy niezbędne do kontynuowania działalności. W konsekwencji dodatnia wartość firmy powstała przy nabyciu takiego zbioru składników nie podlega amortyzacji

Podatnicy mogą modyfikować stawki amortyzacyjne dla środków trwałych poza granicami obecnego roku podatkowego, dokonując zarówno obniżek, jak i przywróceń do stawek z wykazu, wstecz za lata podatkowe, które nie uległy przedawnieniu. Prawo to nie jest ograniczone do roku bieżącego i uwzględnia zarówno zmiany na przyszłość, jak i retrospektywnie.

Na podstawie art. 16c pkt 2a i art. 71 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do kontynuowania od 1 stycznia 2023 r. amortyzacji budynków mieszkalnych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r. i zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodów.

Mały podatnik w 2025 roku, nabywający środek trwały z grupy 8 KŚT, może dokonać jednorazowego odpisu amortyzacyjnego do równowartości 50 000 euro, zaliczając odpis do kosztów uzyskania przychodów w danym roku podatkowym poprzez korektę zeznania, przy spełnieniu warunków pomocy de minimis.

Wynagrodzenie zasądzone na rzecz wykonawcy, zapłacone w wykonaniu prawomocnego wyroku sądu, winno zostać uznane przez spółkę za koszt uzyskania przychodów poprzez odpowiednią korektę wartości początkowej środków trwałych oraz skumulowaną korektę dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych, bez odniesienia do błędów rachunkowych.

Odpisy amortyzacyjne dokonywane od kosztów prac rozwojowych, w części odpowiadającej koszom pracowniczym, mogą korzystać z limitu 200% w ramach Ulgi B+R; pozostałe koszty kwalifikowane podlegają limitowi 100% niezależnie od sposobu rozliczenia podatkowego.

Przepisy art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie zezwalają na modyfikację stawek amortyzacyjnych wstecznie; zmiany mogą dotyczyć jedynie przyszłych lat podatkowych po ich wprowadzeniu do ewidencji.

Odpisy amortyzacyjne od składników majątku używanych w pracach rozwojowych mogą powiększać wartość początkową WNiP z art. 16b ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT, lecz jako koszty z art. 18d ust. 3 nie są uwzględniane w proporcji określonej w art. 18d ust. 2a. Wybór jednej metody rozliczenia kosztów prac rozwojowych na podstawie art. 15 ust. 4a obowiązuje dla wszystkich kosztów jednego projektu.

Od 1 stycznia 2023 r. nie jest możliwe zaliczanie odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych, nabytych przed zmianą przepisów, do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podatnik nie ma prawa kontynuować amortyzacji lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 r. oraz zaliczać odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów po 31 grudnia 2022 r., zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o PIT i art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej.

Maszyna A po integracji z infrastrukturą produkcyjną spełnia definicję robota przemysłowego w art. 38eb ust. 3 ustawy o CIT, co umożliwia skorzystanie z ulgi na robotyzację. Natomiast maszyna B, z uwagi na brak wielozadaniowości i pełne zregenerowanie, nie spełnia tej definicji. Jednorazowe odliczenie kosztów nabycia A od podstawy opodatkowania jest niedopuszczalne.

Podatnik będący małym przedsiębiorcą, wytwarzając budynek niemieszkalny na obszarze powiatu o średniej stopie bezrobocia przekraczającej 120% krajowej, jest uprawniony do ustalenia indywidualnej stawki amortyzacji oraz skrócenia okresu amortyzacji do 10 lat, zgodnie z art. 22j ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podatnik będący małym przedsiębiorcą zgodnie z art. 22j ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną oraz okres amortyzacji nie krótszy niż 10 lat dla środków trwałych na obszarach o wysokiej stopie bezrobocia.

Automaty zwrotne kwalifikują się do stosowania stawki amortyzacyjnej 20% jako urządzenia rejestrujące operacje finansowe oraz do podwyższonej stawki 40% z tytułu szybkiego postępu technicznego, zgodnie z art. 16i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wydatki poniesione na nabycie zintegrowanego systemu automatycznego magazynowania oraz wycinarek laserowych stanowią koszty kwalifikowane do ulgi na robotyzację zgodnie z art. 38eb ustawy o CIT, gdzie system magazynowania stanowi robota przemysłowego, a wycinarki są maszynami funkcjonalnie z tym robotem związanymi.

W momencie sprzedaży nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych, pełna wartość niezamortyzowana stanowi koszt uzyskania przychodu, niezależnie od części sfinansowanej dotacją. Nierozliczona wartość dotacji, wyksięgowana w związku ze sprzedażą, nie stanowi podatkowego przychodu do opodatkowania CIT.

Odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych nabytych w ramach robotyzacji, ale dokonane po 2026 roku, nie mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodu odliczanych w ramach ulgi na robotyzację na mocy art. 38eb ustawy o CIT, ze względu na ich czasowy charakter ograniczony do 2026 roku.

Przy ustalaniu wskaźnika dochodowości na potrzeby art. 24ca ustawy o CIT możliwe jest wyłączenie kosztów amortyzacji środków trwałych będących własnością podatnika oraz wykorzystywanych na podstawie leasingu finansowego, co skutkuje wyłączeniem z opodatkowania podatkiem minimalnym zgodnie z art. 24ca ust. 14 pkt 9 tej ustawy.

Odpisy amortyzacyjne od autorskich praw majątkowych do modułów, komponentów i bibliotek oprogramowania, nabywanych i wykorzystywanych przez spółkę w działalności badawczo-rozwojowej, mogą być zaliczone do kosztów kwalifikowanych ulgi B+R, jeżeli są udokumentowane, jednoznacznie wyodrębnione jako WNiP i rzeczywiście wykorzystywane w działalności B+R.

Podatnik będący mikroprzedsiębiorcą, realizujący inwestycję na obszarze gminy w powiecie o bezrobociu przekraczającym 120% krajowej stopy, ma prawo do ustalenia dziesięcioletniego okresu amortyzacji dla środka trwałego zgodnie z art. 22j ust. 8 pkt 1 ustawy PIT; brak możliwości ustalenia pięcioletniego okresu z powodu nieprzekroczenia 170%.

Wydatki poniesione na adaptację części budynku mieszkalnego będącego własnością współmałżonka do działalności gospodarczej należy uznać jako inwestycje w obcym środku trwałym, które nie podlegają bezpośredniemu zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, z wyjątkiem elementów wyposażenia o wartości jednostkowej nieprzekraczającej 10 000 zł.

Kosztem uzyskania przychodów mogą być jedynie te wydatki związane z nieruchomościami, które są przeznaczone na cele operacyjne i nie mają charakteru mieszkalnego, spełniające warunki art. 15 i 16a ustawy o CIT. Mieszkalne wydatki, nawet używane służbowo, nie podlegają amortyzacji zgodnie z art. 16c pkt 2a tej ustawy.

Począwszy od dnia 1 stycznia 2022 r. amortyzacji nie podlegają lokale mieszkalne nabywane przed tą datą, lecz odpisy amortyzacyjne mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów jedynie do 31 grudnia 2022 r., zgodnie z przepisem przejściowym ustawy zmieniającej, niezależnie od argumentów konstytucyjnych wnioskodawcy.

Niepodjęcie obniżenia wartości początkowej środka trwałego nabytego w aportem przez pomniejszenie o wartość dokonanych wcześniej nakładów, uznaje się za prawidłowe, przy jednoczesnym uznaniu niezamortyzowanej wartości inwestycji w obcym środku za koszt uzyskania przychodów w momencie likwidacji księgowej, niezwiązanej ze zmianą działalności, lecz wynikającej z konfuzji (art. 15 ust. 1 i art. 16 ust