Coroczna waloryzacja kwoty do spłaty na podstawie umowy pożyczki, mająca na celu zachowanie realnej wartości zwracanego kapitału, nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o ile nie generuje dodatkowego przysporzenia majątkowego po stronie pożyczkobiorcy.

Otrzymanie przez spółkę z o.o., opodatkowaną ryczałtem od dochodów, nieoprocentowanej pożyczki od wspólnika, oraz spłata tej pożyczki bez odsetek, nie skutkują obowiązkiem podatkowym ani powstaniem dochodu z ukrytych zysków w rozumieniu art. 28m ustawy o CIT.

Udzielanie przez wspólnika pożyczek podmiotom powiązanym kapitałowo stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT, które jednak korzysta ze zwolnienia z opodatkowania zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT.

Czynność wniesienia zwrotnych dopłat przez wybranych wspólników spółki jawnej skutkuje powstaniem przychodu podatkowego dla nienakładanego wspólnika, proporcjonalnie do jego udziału w zyskach spółki, na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pożyczki udzielane spółce komandytowej przez jej wspólnika są na gruncie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych traktowane jako zmiana umowy spółki i opodatkowane bez względu na powiązania z podatkiem VAT, z obowiązkiem składania deklaracji PCC-3 i wpłaty podatku.

Udzielanie nieoprocentowanych pożyczek pracownikom przez Spółkę, w ramach programu pracowniczego, stanowi świadczenie usług podlegające VAT, lecz korzysta ze zwolnienia na mocy art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, jako usługa finansowa.

Przekazanie Spółce środków przez Województwo oraz przychody wygenerowane z tych środków nie stanowią przychodów podatkowych w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o CIT ze względu na ich przeznaczenie wyłącznie na realizację zadań publicznych, co wyklucza ich trwały i definitywny charakter jako przysporzenia majątkowego.

Środki uzyskane z pożyczki zwrotnej nie są przychodem podatkowym. Spłata kapitału pożyczki nie stanowi kosztu uzyskania przychodów. Natomiast zapłacone odsetki mogą być kosztami uzyskania przychodów, jeśli są związane z działalnością operacyjną i zostały faktycznie zapłacone, co kwalifikuje je jako koszty z innych źródeł przychodów, a nie z zysków kapitałowych.

Przeniesienie na wierzyciela autorskich praw majątkowych do logo w ramach świadczenia w miejsce wykonania (datio in solutum) w zamian za zwolnienie z długu stanowi odpłatne zbycie tych praw, co prowadzi do powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PIT.

Za dzień przekazania do używania środków trwałych, dla potrzeb podatku CIT, uznaje się dzień, w którym zakończono wszystkie formalności dotyczące procedury budowlanej, co potwierdza spełnienie wymogów formalnych do uznania środków za zdatne do użytku.

Powiernik, formalnie udzielający pożyczki na rzecz spółki operacyjnej w ramach umowy powierniczej, powinien wystawiać faktury VAT dokumentujące odsetki, mimo ekonomicznych korzyści przysługujących Powierzającemu.

Przeniesienie majątkowych praw autorskich do logo na spółkę w trybie datio in solutum stanowi źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy PIT i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Udzielanie pracownikom spółki pożyczek o oprocentowaniu niższym niż rynkowe, przy zachowaniu jednolitych zasad dla wszystkich pracowników, nie generuje przychodu z nieodpłatnego świadczenia, zwalniając spółkę z obowiązku poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Nieoprocentowana pożyczka od wspólnika dla spółki jest traktowana jako nieodpłatne świadczenie generujące przychód podatkowy odpowiadający wartości rynkowych odsetek, naliczanych na koniec każdego roku podatkowego.

Na spółce, która uregulowała zobowiązanie z tytułu odsetek od pożyczki poprzez datio in solutum, ciąży obowiązek płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego, bowiem odsetki, niezależnie od formy ich spłaty, stanowią przychód pożyczkodawcy podlegający opodatkowaniu.

Płatnik nie jest zobowiązany do pobierania zaliczki na podatek dochodowy w wysokości przekraczającej wynagrodzenie pracownika z tytułu umorzenia pożyczki, jeżeli wynagrodzenie to przewyższa wartość zaliczki lub nie jest w ogóle wypłacane.

Umowa pożyczki między osobami z I grupy podatkowej, udokumentowana i zgłoszona w terminie, jest zwolniona z podatku PCC, mimo transakcji międzynarodowej.

Udzielenie pożyczki przez Pożyczkodawcę z Polski na rzecz Wnioskodawcy z Hiszpanii stanowi odpłatne świadczenie usług, gdzie miejscem świadczenia jest Hiszpania. Czynność nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce, lecz w kraju siedziby nabywcy, zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT.

Oprocentowana pożyczka pieniężna udzielona przez podatnika VAT, mimo że nie jest prowadzona w ramach działalności pożyczkodawcy, jest opodatkowana jako odpłatne świadczenie usług, lecz korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, wyłączając jednocześnie pożyczkę spod opodatkowania PCC.

Udzielanie pracownikom pożyczek na korzystniejszych niż rynkowe warunkach, przy zachowaniu jednolitych zasad dla wszystkich pracowników, nie skutkuje powstaniem przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń oraz nie rodzi obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych po stronie spółki.

Opłaty dodatkowe związane z opodatkowanymi umowami leasingu i pożyczki, które stanowią świadczenia złożone i są niezbędne do ich prawidłowego wykonania, podlegają opodatkowaniu VAT odpowiednią stawką, z kolei opłaty mające charakter sankcyjny nie podlegają VAT, gdy nie przynoszą odbiorcy bezpośredniej korzyści.

Umowa datio in solutum, polegająca na przeniesieniu własności udziałów w nieruchomości w zamian za zwolnienie z długu, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, gdyż czynność ta nie jest wymieniona w zamkniętym katalogu czynności podlegających opodatkowaniu PCC, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o PCC.

Czynność przekazania środków pieniężnych w ramach umowy pożyczki przez osobę zamieszkałą poza Polską nie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn w świetle obowiązujących przepisów, niezależnie od miejsca rezydencji podatkowej biorącego pożyczkę.

Przeniesienie obligacji na pożyczkodawcę w ramach datio in solutum stanowi odpłatne zbycie, skutkujące powstaniem przychodu podatkowego z tytułu art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na ekwiwalentność świadczeń w postaci zwolnienia z długu.