Podatnicy mogą modyfikować stawki amortyzacyjne dla środków trwałych poza granicami obecnego roku podatkowego, dokonując zarówno obniżek, jak i przywróceń do stawek z wykazu, wstecz za lata podatkowe, które nie uległy przedawnieniu. Prawo to nie jest ograniczone do roku bieżącego i uwzględnia zarówno zmiany na przyszłość, jak i retrospektywnie.

Na podstawie art. 16c pkt 2a i art. 71 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do kontynuowania od 1 stycznia 2023 r. amortyzacji budynków mieszkalnych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r. i zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodów.

Wynagrodzenie zasądzone na rzecz wykonawcy, zapłacone w wykonaniu prawomocnego wyroku sądu, winno zostać uznane przez spółkę za koszt uzyskania przychodów poprzez odpowiednią korektę wartości początkowej środków trwałych oraz skumulowaną korektę dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych, bez odniesienia do błędów rachunkowych.

Podatnik będący małym przedsiębiorcą, wytwarzając budynek niemieszkalny na obszarze powiatu o średniej stopie bezrobocia przekraczającej 120% krajowej, jest uprawniony do ustalenia indywidualnej stawki amortyzacji oraz skrócenia okresu amortyzacji do 10 lat, zgodnie z art. 22j ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Automaty zwrotne kwalifikują się do stosowania stawki amortyzacyjnej 20% jako urządzenia rejestrujące operacje finansowe oraz do podwyższonej stawki 40% z tytułu szybkiego postępu technicznego, zgodnie z art. 16i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Przy ustalaniu wskaźnika dochodowości na potrzeby art. 24ca ustawy o CIT możliwe jest wyłączenie kosztów amortyzacji środków trwałych będących własnością podatnika oraz wykorzystywanych na podstawie leasingu finansowego, co skutkuje wyłączeniem z opodatkowania podatkiem minimalnym zgodnie z art. 24ca ust. 14 pkt 9 tej ustawy.

Podatnik będący mikroprzedsiębiorcą, realizujący inwestycję na obszarze gminy w powiecie o bezrobociu przekraczającym 120% krajowej stopy, ma prawo do ustalenia dziesięcioletniego okresu amortyzacji dla środka trwałego zgodnie z art. 22j ust. 8 pkt 1 ustawy PIT; brak możliwości ustalenia pięcioletniego okresu z powodu nieprzekroczenia 170%.

Dodatkowe wynagrodzenie zapłacone kontrahentom za prace dodatkowe związane z realizacją umowy powinno być zaliczone do wartości początkowej środków trwałych i wpływać na amortyzację podatkową, nie mając charakteru odszkodowawczego.

Środki z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, jako dotacja unijna, są wolne od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 137 ustawy o PIT. Różnica między wsparciem a kosztami nie jest dochodem do opodatkowania. Odpisy amortyzacyjne od środków trwałych, finansowanych wsparciem, nie są kosztem uzyskania przychodów, chyba że podatnik złoży stosowne oświadczenie o ich zaliczeniu

Wydatki na nabycie i eksploatację przyczepy kempingowej stanowiącej mobilne biuro mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów oraz podlegać jednorazowej amortyzacji bez ograniczeń charakterystycznych dla samochodów osobowych, zgodnie z art. 22 ust. 1 oraz art. 22k ust. 7 ustawy o PIT.

Środki z KPO przyznane jako bezzwrotne wsparcie podlegają zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych, natomiast odpisy amortyzacyjne od środków trwałych sfinansowanych tym wsparciem należy korygować proporcjonalnie, a korektę dokonać w roku otrzymania dofinansowania.

Mechanizm podzielonej płatności umożliwia korektę kosztów uzyskania przychodów poprzez ich zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli pierwotne płatności dokonano wadliwie, bez mechanizmu. Konsekwentna ponowna zapłata podatku VAT zgodnie z zasadami mechanizmu pozwala na uznanie wydatków za koszty podatkowe, co potwierdza prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy.

Spółka będąca następcą prawnym przekształconego zakładu budżetowego ma prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych wniesionych na pokrycie kapitału, niezależnie od ich wcześniejszej amortyzacji w zakładzie.

Amortyzacja lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 r. według zasad sprzed tej daty jest dopuszczalna. Wyłączenie ich z amortyzacji w nowelizacji narusza zasadę ochrony praw nabytych zgodnie z art. 2 Konstytucji RP.

Strata powstała w wyniku likwidacji nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych, gdy ich likwidacja nie wynika ze zmiany rodzaju działalności, stanowi koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ustawy o CIT. Wyburzenie budynku celem rozpoczęcia nowej inwestycji deweloperskiej nie wyklucza zaliczenia strat do kosztów uzyskania przychodów.

Spółka zachowuje prawo do amortyzacji Środków Trwałych udostępnionych w ramach umowy toolingowej, gdyż udostępnienie nie stanowi nieodpłatnego używania zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT, będąc związane z działalnością gospodarczą.

Straty wynikające z likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych (X i Innych Strefowych Środków Trwałych) nie stanowią wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów, o ile nie są skutkiem zmiany rodzaju prowadzonej działalności, co umożliwia ich zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów działalności pozastrefowej według zasad ogólnych (art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT).

Spółka nieruchomościowa, która nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych bilansowych, nie może zaliczać podatkowych odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ wartość tych odpisów nie może przekraczać zerowej wartości bilansowej zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.

Wartość początkowa środka trwałego wybudowanego na cudzym gruncie przez spółkę jest podstawą do odpisów amortyzacyjnych, stanowiących koszty uzyskania przychodów, jeżeli spełnia warunki określone w art. 16a ust. 2 ustawy o CIT.

Koszty poniesione w fazie rozruchu zwiększają wartość początkową środków trwałych i są rozliczane poprzez amortyzację, podczas gdy przychody ze sprzedaży energii w tym okresie uznawane są za przychody bieżącego okresu, nie wpływając na wartość początkową środków trwałych. Przyjęte rozwiązania są zgodne z przepisami ustawy o CIT.

Działania Wnioskodawcy, zrealizowane w ramach projektów badawczo-rozwojowych, stanowią działalność B+R w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 ustawy o PIT. Skorzystanie z ulgi B+R jest możliwe dla kosztów pracowniczych, materiałów i surowców oraz odpisów amortyzacyjnych związanych z taką działalnością, nawet gdy prace prowadzone są w warunkach zbliżonych do przemysłowych.

Koszty zakupu oprogramowania narzędziowego, bieżących opłat licencyjnych oraz utrzymania infrastruktury informatycznej, które nie stanowią wartości niematerialnych i prawnych, nie mogą być zaliczone do kosztów kwalifikowanych dla ulgi badawczo-rozwojowej zgodnie z art. 26e ust. 2 ustawy o PIT.

Odpisy amortyzacyjne od inwestycji w obcym środku trwałym, stanowiącym część budowli, budynku lub lokalu będącego odrębną własnością, nie mogą być uznane za koszt kwalifikowany do ulgi na działalność badawczo-rozwojową zgodnie z art. 18d ust. 3 ustawy o CIT.