Środki z KPO przyznane jako bezzwrotne wsparcie podlegają zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych, natomiast odpisy amortyzacyjne od środków trwałych sfinansowanych tym wsparciem należy korygować proporcjonalnie, a korektę dokonać w roku otrzymania dofinansowania.

Mechanizm podzielonej płatności umożliwia korektę kosztów uzyskania przychodów poprzez ich zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli pierwotne płatności dokonano wadliwie, bez mechanizmu. Konsekwentna ponowna zapłata podatku VAT zgodnie z zasadami mechanizmu pozwala na uznanie wydatków za koszty podatkowe, co potwierdza prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy.

Spółka będąca następcą prawnym przekształconego zakładu budżetowego ma prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych wniesionych na pokrycie kapitału, niezależnie od ich wcześniejszej amortyzacji w zakładzie.

Amortyzacja lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 r. według zasad sprzed tej daty jest dopuszczalna. Wyłączenie ich z amortyzacji w nowelizacji narusza zasadę ochrony praw nabytych zgodnie z art. 2 Konstytucji RP.

Strata powstała w wyniku likwidacji nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych, gdy ich likwidacja nie wynika ze zmiany rodzaju działalności, stanowi koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ustawy o CIT. Wyburzenie budynku celem rozpoczęcia nowej inwestycji deweloperskiej nie wyklucza zaliczenia strat do kosztów uzyskania przychodów.

Spółka zachowuje prawo do amortyzacji Środków Trwałych udostępnionych w ramach umowy toolingowej, gdyż udostępnienie nie stanowi nieodpłatnego używania zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT, będąc związane z działalnością gospodarczą.

Straty wynikające z likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych (X i Innych Strefowych Środków Trwałych) nie stanowią wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów, o ile nie są skutkiem zmiany rodzaju prowadzonej działalności, co umożliwia ich zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów działalności pozastrefowej według zasad ogólnych (art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT).

Spółka nieruchomościowa, która nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych bilansowych, nie może zaliczać podatkowych odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ wartość tych odpisów nie może przekraczać zerowej wartości bilansowej zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.

Wartość początkowa środka trwałego wybudowanego na cudzym gruncie przez spółkę jest podstawą do odpisów amortyzacyjnych, stanowiących koszty uzyskania przychodów, jeżeli spełnia warunki określone w art. 16a ust. 2 ustawy o CIT.

Koszty poniesione w fazie rozruchu zwiększają wartość początkową środków trwałych i są rozliczane poprzez amortyzację, podczas gdy przychody ze sprzedaży energii w tym okresie uznawane są za przychody bieżącego okresu, nie wpływając na wartość początkową środków trwałych. Przyjęte rozwiązania są zgodne z przepisami ustawy o CIT.

Działania Wnioskodawcy, zrealizowane w ramach projektów badawczo-rozwojowych, stanowią działalność B+R w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 ustawy o PIT. Skorzystanie z ulgi B+R jest możliwe dla kosztów pracowniczych, materiałów i surowców oraz odpisów amortyzacyjnych związanych z taką działalnością, nawet gdy prace prowadzone są w warunkach zbliżonych do przemysłowych.

Koszty zakupu oprogramowania narzędziowego, bieżących opłat licencyjnych oraz utrzymania infrastruktury informatycznej, które nie stanowią wartości niematerialnych i prawnych, nie mogą być zaliczone do kosztów kwalifikowanych dla ulgi badawczo-rozwojowej zgodnie z art. 26e ust. 2 ustawy o PIT.

Odpisy amortyzacyjne od inwestycji w obcym środku trwałym, stanowiącym część budowli, budynku lub lokalu będącego odrębną własnością, nie mogą być uznane za koszt kwalifikowany do ulgi na działalność badawczo-rozwojową zgodnie z art. 18d ust. 3 ustawy o CIT.

W sytuacji, gdy budynek powstał z zamieszczeniem jego wykorzystania w działalności gospodarczej i brak jest dokumentacji kosztów jego wytworzenia, podatnik nie może ustalić wartości początkowej środka trwałego przez wycenę rzeczoznawcy w świetle art. 22g ust. 9 ustawy o PIT.

Domki wczasowe wybudowane na cudzym gruncie jako środki trwałe podlegają amortyzacji podatkowej, przy czym właściwą stawką amortyzacyjną jest 10%, co wynika z ich kwalifikacji jako budynków trwale związanych z gruntem.

Lokal niemieszkalny wykorzystywany na cele krótkotrwałego zakwaterowania, mimo zmiany użytkowania, nie traci uprawnień do amortyzacji podatkowej, gdyż nie staje się lokalem mieszkalnym w rozumieniu art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.

Podatkowe odpisy amortyzacyjne od środków trwałych kwalifikowanych do grupy 1 KŚT, dokonane przez spółkę nieruchomościową, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, jeśli nie dokonano odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami o rachunkowości, obciążających wynik finansowy jednostki.

Sieci elektryczne, linie kablowe oraz instalacje grzewcze, służące wyłącznie lub głównie celom technologicznym, prawidłowo klasyfikowane w rodzaju 211 KŚT, podlegają amortyzacji według stawki 10% rocznie, zgodnie z uregulowaniem w wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych ustawy o CIT.

Podatnik posiada prawo do zastosowania stawek podwyższonych w amortyzacji środków trwałych, gdy spełnione są przesłanki ich podwyższenia. Podjęcie decyzji o ich użyciu może nastąpić w dowolnym momencie, bez konieczności uprzedniego przywrócenia stawek podstawowych, o ile spełnione są wszystkie warunki przewidziane ustawowo.

Działalność badawczo-rozwojowa prowadzona przez Bank spełnia ustawowe przesłanki uznania jej za działalność B+R, w związku z czym koszty wynagrodzeń oraz odpisów amortyzacyjnych związane z tą działalnością mogą być uznane za koszty kwalifikowane, uprawniając Bank do ulgi B+R na mocy art. 18d Ustawy o CIT.

Podatnicy podatku dochodowego są uprawnieni do obniżania stawek amortyzacji podatkowej do dowolnej wysokości dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową zarówno na bieżąco, jak i wstecznie, o ile nie upłynął termin przedawnienia zobowiązań.

Wnioskodawca, jako mikroprzedsiębiorca, może ustalić indywidualną stawkę amortyzacyjną dla budynku handlowo-usługowego, spełniającego kryteria art. 22j ust. 7-13 ustawy o PDOF, dzięki lokalizacji w regionie o wysokim bezrobociu i niskim wskaźniku dochodów.