Przeniesienie wierzytelności kredytowych wraz z odpisami na straty kredytowe do ewidencji pozabilansowej jest neutralne na gruncie CIT, nie powodując obowiązku rozpoznania przychodu czy utraty prawa do zaliczania odpisów do kosztów uzyskania przychodów.

Wierzytelność uznana za nieściągalną nie może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów po ustaniu opodatkowania estońskim CIT-em, jeżeli warunek nieściągalności spełniono podczas ryczałtu. Proceduralne zaliczenie wymaga zgodności momentu uznania za nieściągalną z momentem na zasadach ogólnych.

Nieściągalne wierzytelności, nawet jeśli udokumentowane upadłością dłużnika, nie mogą być podstawą do korekty przychodu w ryczałcie ewidencjonowanym dla podatników prowadzących działalność gospodarczą, gdyż przepisy nie przewidują takiej możliwości.

Bank ma prawo do uznania nieściągalnej wierzytelności jako kosztu uzyskania przychodu, o ile spełnione są łącznie przesłanki rachunkowego odpisania i odpowiedniego udokumentowania nieściągalności tej wierzytelności, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 i ust. 2 ustawy CIT.

Wierzytelności nieściągalne, uprzednio zaliczone do przychodów należnych i odpowiednio udokumentowane, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 20 ustawy o PIT.

Wierzytelność uznana za przedawnioną względem dłużnika głównego nie podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu, mimo braku przedawnienia wobec poręczyciela, co wynika z akcesoryjnego charakteru poręczenia (art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT).

W świetle art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT, nie można uznać za koszt uzyskania przychodów wierzytelności nieściągalnej, jeśli nie zostanie ona formalnie odpisana jako nieściągalna, nawet jeśli istnieją dokumenty potwierdzające bezskuteczność egzekucji.

Odpisy aktualizujące wartość nieściągalnych wierzytelności mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, gdy spełnione są wszystkie warunki ustawowe, w tym uprawdopodobnienie nieściągalności, i może być to rozpoznane w roku, w którym warunki te zostają kumulatywnie spełnione.

Niedostarczenie urządzeń przez kontrahenta nie może być uznane za zdarzenie losowe, które uzasadnia zaliczenie strat do kosztów uzyskania przychodów, gdyż nie spełnia przesłanek staranności oraz właściwego udokumentowania, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Nieściągalne wierzytelności z tytułu pożyczek, właściwie udokumentowane protokołem, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Zaliczenie wymaga stosownego udokumentowania nieściągalności wierzytelności, co może zostać dokonane przez sporządzenie protokołu zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT. Rozpoznanie kosztów podatkowych dokonuje się w dniu sporządzenia protokołu.

Nieściągalne wierzytelności mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w kwocie netto, jeśli uprzednio zostały zarachowane jako przychody należne, a ich nieściągalność została udokumentowana postanowieniem o umorzeniu egzekucji. Zaliczenie następuje w momencie uznania postanowienia za zgodne ze stanem faktycznym.

Wierzytelność, która nie została odpisana jako nieściągalna, nie może być uznana za koszt uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych, nawet jeśli spełnia inne wymogi formalne ustalone przez art. 16 ustawy o CIT.

Wierzytelności uznane za nieściągalne można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko, jeśli przewidywane koszty dochodzenia są wyższe od ich wartości, zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 3 CITU. Subiektywny pogląd na trudności kulturowe i prawne nie ma tu decydującego znaczenia.

Podatek VAT z tytułu nieotrzymanej opłaty dodatkowej nie może być uznany za koszt uzyskania przychodów, nawet jeśli dług jest nieściągalny, gdyż podatek ten nie stanowi przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o CIT.

Podatnik może dokonać korekty podatku należnego z tytułu nieuregulowanej wierzytelności tylko wtedy, gdy na dzień przed złożeniem deklaracji jest czynnym podatnikiem VAT, co uniemożliwia retrospektywne skorzystanie z ulgi na złe długi bez spełnienia tej przesłanki.

Kwota kapitału wymagalnych, a nieściągalnych pożyczek może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszenia o rezerwy, jeśli rezerwy te nie były wcześniej zaliczone do kosztów uzyskania przychodów przez jednostkę nadzorowaną przez KNF.

W zakresie możliwości zaliczenia w koszty uzyskania przychodów nieściągalnych wierzytelności.

Wnioskodawca nie będzie uprawniony do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów kwot głównych niespłaconych, wymagalnych i przedawnionych wierzytelności wynikających z zawartych umów pożyczek, ponieważ nie spełniają one przesłanek wskazanych w art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy CIT.

Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów nieściągalnych wierzytelności.

Czy wartość niespłaconych zobowiązań Spółki, wynikających z zawartych Umów Pożyczek, wymagalnych i nieprzedawnionych na moment wykreślenia Spółki z Rejestru Przedsiębiorców KRS, będzie stanowić dla Spółki przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych

Wnioskodawcy przysługuje prawo do skorygowania podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy w zakresie opisanych we wniosku nieściągalnych wierzytelności, dla których upłynęły dwa lata, licząc od końca roku, w którym faktury zostały wystawione.

Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2017 r. i od 1 stycznia 2018 r., na podstawie: - art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy CIT niespłaconych, wymagalnych i nieprzedawnionych opłat i prowizji od pożyczek - art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy CIT, nieprzedawnionych wierzytelności pożyczkowych

1. Czy Wnioskodawca będzie uprawniony, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT, do rozpoznawania jako kosztów uzyskania przychodów Nieściągalnych wierzytelności pomniejszonych o kwotę odsetek, opłat i prowizji oraz o równowartość ewentualnych rezerw lub odpisów na straty kredytowe albo odpisów aktualizujących wartość należności, utworzonych na te Nieściągalne wierzytelności, zaliczonych