Różnica między zwaloryzowaną kwotą kaucji a kwotą wpłaconą stanowi dla najemcy przychód z innych źródeł podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, co zobowiązuje wynajmującego do sporządzenia informacji PIT-11.
Zwrot na rzecz spadkobiercy zmarłego najemcy różnicy pomiędzy zwaloryzowaną a pierwotnie wpłaconą kaucją mieszkaniową nie stanowi przychodu podatkowego w ujęciu podatku dochodowego od osób fizycznych i podlega przepisom ustawy o podatku od spadków i darowizn.
Środki pieniężne otrzymane w związku z partycypacją w kosztach budowy mieszkania w TBS, nabyte w drodze spadku, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, lecz wyłącznie przepisom o podatku od spadków i darowizn, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT.
Koszt przepadku kaucji za opakowania kaucyjne używane podczas organizacji imprez kulturalnych i sportowych, uzasadniony normalnym ryzykiem działalności instytucji, stanowi koszt uzyskania przychodów, jeśli spełnia kryteria art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, mając na uwadze celowość wydatku oraz brak wyłączeń wskazanych przez art. 16 ust. 1 ustawy.
Kwota waloryzacji kaucji oraz waloryzacji partycypacji, wypłacana przez Spółkę w związku z sprzedażą lokali mieszkalnych, stanowi koszt uzyskania przychodów bezpośrednio związany z przychodami z tej działalności, który należy rozliczać w momencie uzyskania przychodu ze sprzedaży lokalu, zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT.
Zwrot zwaloryzowanej kaucji, przewyższającej kwotę pierwotną na skutek waloryzacji, stanowi opodatkowany przychód z innych źródeł, natomiast obowiązek płatnika ogranicza się do przekazania informacji PIT-11.
Zastosowanie art. 11 ust. 1 ustawy PIT wskazuje, że zwrócone środki z waloryzacji partycypacji i kaucji stanowią przychód z innych źródeł, a związane z nimi wydatki nie stanowią kosztu uzyskania przychodów w znaczeniu art. 22 ust. 1 ustawy PIT, gdyż dotyczą nabycia praw do lokalu, nie powstania przychodu jako takiego.
Przepis art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 u.o.p.d.o.f. obejmuje waloryzację kaucji jako przychód z innych źródeł, co zobowiązuje Spółdzielnię do wystawienia PIT-11 za przysporzenie majątkowe wynikające ze zwaloryzowanej kaucji mieszkaniowej.
Zwrot zwaloryzowanej kaucji mieszkaniowej, który przekracza wartość pierwotnie wpłaconej kaucji, stanowi przychód podlegający wykazaniu zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; w związku z tym wynajmujący zobowiązany jest do sporządzenia PIT-11, nie umieszczając w nim kwoty związanej z zużyciem technicznym lokalu.
Określenie czy różnica pomiędzy zwaloryzowaną, a wpłaconą kwotą kaucji stanowi przychód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Skutki podatkowe substytucji, wygaśnięcia gwarancji oraz dokonania wzajemnych rozliczeń z francuską spółką powiązaną w związku z emisją euroobligacji.
Skutki podatkowe wynikające ze zwrotu zwaloryzowanej kaucji mieszkaniowej.
Ustalenie, czy otrzymanie przez Spółkę Opłaty Rezerwacyjnej będzie podlegać opodatkowaniu; czy przekazanie Opłaty Rezerwacyjnej z rachunku Spółki na Rachunek Powierniczy, zwolnienie Opłaty Rezerwacyjnej z Rachunku Powierniczego, zatrzymanie przez Spółkę Opłaty Rezerwacyjnej w przypadku nie zawarcia Umowy Deweloperskiej z winy klienta oraz w związku z rezygnacją przez Rezerwującego z zawarcia Umowy
Brak prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez podmioty trzecie za wykonane naprawy i usuwane usterki. Sposob dokumentowania rozliczenia kosztów napraw i usuwania usterek z Generalnym Wykonawcą.
Rozliczenie w rocznym zeznaniu podatkowym składanym za 2022 r. przysporzenia majątkowego wynikającego z waloryzacji zwróconej kaucji mieszkaniowej.
Opodatkowanie sprzedaży działek; brak obowiązku podatkowego w momencie otrzymania kaucji przez sprzedających; prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w związku z zakupem działek
Powstanie obowiązku podatkowego w związku z otrzymaniem Opłaty Rezerwacyjnej.
czy w związku z zobowiązaniem z tytułu wynagrodzenia Podwykonawcy w części odpowiadającej Kaucji, termin 90 dni wynikający z art. 18f Ustawy o CIT należy liczyć od momentu zakończenia okresu gwarancyjnego
w zakresie możliwości uznania za koszt uzyskania przychodów wydatku poniesionego przez inny podmiot niż Wnioskodawca