Wydatki na prace wykończeniowe (fit-out) nie stanowią inwestycji w obcy środek trwały i są rozpoznawane jako koszty uzyskania przychodu o charakterze pośrednim w dacie ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Sprzedaż własnych wierzytelności przez Spółkę w ramach umów faktoringowych stanowi odrębną kategorię przychodu podatkowego, który nie wpływa jako zysk kapitałowy. Wynagrodzenie na rzecz faktorów jest zgodne z przepisami CIT jako koszt pośredni. Przychód ze zbycia wierzytelności może obniżać podstawę minimalnego podatku dochodowego.

Wydatki na składki ubezpieczeniowe na życie Prezesa Zarządu oraz prokurentów mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, gdyż są ponoszone w celu zabezpieczenia źródła przychodów i nie mają charakteru jednostronnych świadczeń, jak określa art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Opłata za zarządzanie portfelem inwestycyjnym stanowi dla podatnika pośredni koszt uzyskania przychodu z tytułów wymienionych w art. 30b ust. 1 ustawy PIT, jeżeli odpowiada proporcji przychodów opodatkowanych w ramach art. 30b w stosunku do całej kwoty przychodów z różnych źródeł osiąganych na rachunku finansowym.

Opłata za zarządzanie portfelem inwestycyjnym, jako koszt pośredni, stanowi koszt uzyskania przychodu w zakresie proporcjonalnie do przychodów opodatkowanych według art. 30b Ustawy o PIT, pomniejszających dochód z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych zgodnie z metodą określoną w art. 22 ust. 3 tej ustawy.

Wynagrodzenia prowizyjne należne pośrednikom, mimo związku z działalnością Spółki, stanowią koszty pośrednie, gdyż brak bezpośredniego związku z konkretnymi przychodami podatkowymi; zatem są potrącalne w dacie ich poniesienia.

W przypadku umowy master franczyzy, wartość początkowa wiedzy przekazanej polskiej spółce franczyzobiorcy powinna zostać ustalona na podstawie ceny jednorazowej opłaty licencyjnej. Zmienne części opłaty uzależnione od przychodów nie mogą być włączone do wartości początkowej, lecz rozliczane jako koszty pośrednie według art. 16g ust. 14 ustawy o CIT.

Koszty finansowania dłużnego na nabycie akcji własnych od podmiotów niepowiązanych mogą stanowić koszty uzyskania przychodu pod warunkiem poszanowania limitów i nieprzeznaczenia na umorzenie akcji, przy czym alokacja do źródła przychodów powinna być ustalana indywidualnie zgodnie z rzeczywistym celem nabycia.

Wydatki poniesione przez spółkę na składki ubezpieczenia na życie członka zarządu, będącego jednocześnie wspólnikiem, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów jako pośrednie koszty podatkowe potrącalne w momencie ich poniesienia, pod warunkiem istnienia związku z działalnością gospodarczą spółki, zgodnie z art. 15 ust. 1 i art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Nie

Wydatki na składki ubezpieczeniowe dla członków zarządu spółki, będących jednocześnie wspólnikami, mogą stanowić koszt uzyskania przychodu, jeśli są związane z działalnością spółki i przyczyniają się do uzyskiwania przychodów. Składki te nie stanowią ukrytych zysków w systemie CIT estońskiego, o ile określone limity wynagrodzenia nie zostaną przekroczone.

Wynagrodzenie earn-out, nie stanowiące ceny nabycia ani warunkujące skuteczność nabycia udziałów, jest pośrednim kosztem uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, potrącalnym w dacie poniesienia, klasyfikowanym do przychodów operacyjnych, a nie zysków kapitałowych.

Wydatki związane z remontem, mające na celu przywrócenie pierwotnych funkcji technicznych zapór wodnych, stanowią koszty uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, o ile przywracają pierwotny stan obiektu bez zwiększenia jego wartości użytkowej.

Jednorazowe wynagrodzenie zapłacone z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy najmu nie może być uznane za koszt uzyskania przychodów, gdyż nie spełnia przesłanek wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Przychód z tytułu realizacji kontraktów długoterminowych powstaje z chwilą podpisania protokołu odbioru danego etapu, a zaliczki na poczet dostaw nie stanowią przychodu podatkowego, dopóki nie są zaliczone na poczet wykonanych prac. Koszty uzyskania przychodów mogą być proporcjonalnie rozliczane zgodnie z metodą uwzględniającą stopień realizacji kontraktu.

Wydatki około kredytowe związane z kredytami innymi niż na wypłatę dywidendy, stanowią koszty uzyskania przychodów potrącalne w dacie poniesienia. Wydatki dotyczące kredytu na wypłatę dywidendy są wyłączone z kosztów uzyskania przychodu proporcjonalnie do wartości tego kredytu.

Wydatki na nabycie i naprawy części zamiennych oraz części zamiennych wchodzących w skład pakietów naprawczych, traktowane jako koszty pośrednie, są potrącalne w dacie ich poniesienia, tj. w dniu ujęcia w księgach rachunkowych, niezależnie od ich bilansowego rozliczenia i momentu faktycznego zużycia.

Koszty transakcyjne poniesione w celu nabycia udziałów lub akcji, niezrealizowane dotychczas, stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami i powinny być alokowane do dochodów z zysków kapitałowych oraz innych źródeł przychodów według proporcji przychodów zgodnie z art. 15 ust. 2 w związku z ust. 2b ustawy o CIT.

Wydatki poniesione na Systemy IT mogą być zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodów z zysków kapitałowych, nawet jeśli projekt zostanie zaniechany. Przy zróżnicowanym użyciu Systemów IT, koszty te należy rozdzielać w stosunku do przychodów z poszczególnych źródeł zgodnie z kluczem przychodowym.

Wydatki poniesione na wtórne Fit-out należy traktować jako koszty pośrednie uzyskania przychodów. Powinny być zaliczane do kosztów w dacie ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, a nie proporcjonalnie do okresu obowiązywania umowy najmu.

Wydatki ponoszone na pakiety medyczne dla współpracowników B2B nie mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, gdyż stanowią koszty reprezentacji zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT.

Opłata wstępna w umowie leasingu operacyjnego samochodów osobowych stanowi koszt uzyskania przychodów o charakterze pośrednim, potrącalny jednorazowo w dacie jego poniesienia, niezależnie od jej wysokości, o ile spełnia warunki definicji leasingu operacyjnego określone w ustawie o CIT.

Koszty finansowania dłużnego związane z nabyciem udziałów w spółkach, realizowane w ramach strategii ekspansji w systemie podatkowej grupy kapitałowej, należy uznać za pośrednie koszty uzyskania przychodów. Podlegają one alokacji do źródeł przychodów – zysków kapitałowych i operacyjnych – zgodnie z kluczem przychodowym z art. 15 ust. 2b ustawy o CIT.

Wydatki na zakup i utrzymanie konia, poniesione przez spółkę w celu udziału w zawodach jeździeckich oraz jako element programu motywacyjnego dla pracowników, stanowią pośrednie koszty uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, przy założeniu ich racjonalnego związku z przychodami spółki.