Zmiana miejsca zamieszkania na Polskę w rozumieniu ustawy o PIT następuje z chwilą skutecznego przeniesienia centrum interesów życiowych do Polski, co w przypadku wnioskodawczyni miało miejsce już w 2021 r.; zatem nieprawidłowe jest korzystanie z ulgi na powrót, jeżeli przeniesienie to nastąpiło przed 2022 r.

Podatnik, który w latach 2023-2025 posiadał ośrodek interesów życiowych w Holandii, a nie w Polsce, może skorzystać z ulgi na powrót PIT na lata 2027-2029, spełniając wymogi art. 21 ust. 43 ustawy o PIT.

Osoba, która przeniosła swoje miejsce zamieszkania do Polski po uprzednim, trzyletnim zamieszkaniu za granicą, ma prawo do skorzystania z ulgi podatkowej na powrót, jeżeli nie posiadała w tym czasie miejsca zamieszkania w Polsce, a po powrocie podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Podatnik pracujący czasowo za granicą, który formalnie utrzymuje miejsce zamieszkania i centrum interesów życiowych w kraju, nie nabywa prawa do ulgi na powrót, przewidzianej w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; nie następuje bowiem zmiana rezydencji podatkowej, co wyłącza warunki zwolnienia.

Podatnik, który przeniósł miejsce zamieszkania z Wielkiej Brytanii do Polski, spełnia wymogi do stosowania ulgi na powrót z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym, przy założeniu, że nie miał w Polsce miejsca zamieszkania w latach 2021-2023 oraz stał się polskim rezydentem podatkowym od 2024 roku. Zwolnienie przysługuje przychodom do 85 528 zł przez cztery lata podatkowe.

Przeniesienie przez podatnika miejsca zamieszkania do Polski po okresie zamieszkiwania i realizacji zobowiązań podatkowych w Niemczech spełnia przesłanki ustawowe, co uprawnia go do skorzystania z ulgi na powrót od określonego roku podatkowego, z uwzględnieniem ograniczeń kwotowych i czasowych określonych w ustawie.

Osoba przenosząca miejsce zamieszkania do Polski po 31 grudnia 2021 r., posiadająca ważną Kartę Polaka, może skorzystać z ulgi na powrót w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, pod warunkiem spełnienia wymogów dotyczących rezydencji podatkowej oraz posiadania dokumentów potwierdzających dotychczasowe miejsce zamieszkania i niekorzystania wcześniej z tego zwolnienia.

Nabycie polskiej rezydencji podatkowej przez osobę relokowaną z zagranicy powinno być uznane za skutecznie dokonane z chwilą trwałego przeniesienia centrum interesów życiowych na terytorium Polski, co w tym przypadku potwierdzono przystąpieniem do procedury uzyskania pobytu stałego po uzyskaniu Karty Polaka.

Jednorazowy, krótkotrwały pobyt w Polsce w związku z nieprzewidywaną hospitalizacją oraz zawarcie krótkiej umowy zlecenia nie stanowią przeszkody dla skorzystania z ulgi na powrót, pod warunkiem, że całość rezydencji podatkowej i centrum interesów życiowych pozostawała poza Polską przez wymagany okres zgodnie z art. 21 ust. 43 ustawy o PIT.

Osoba, która była zamieszkała w Niemczech i powróciła do Polski, spełnia warunki uzyskania ulgi na powrót według art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, pod warunkiem nieprzerwanego zameldowania za granicą przez wymagany okres i posiadania obywatelstwa polskiego.

Z uwagi na brak spełnienia wszystkich warunków, w szczególności posiadania wymaganych dowodów potwierdzających miejsce zamieszkania dla celów podatkowych przed przeniesieniem do Polski, wnioskodawca nie jest uprawniony do korzystania z ulgi na powrót według art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podatnik, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Polski po 31 grudnia 2021 r., jest uprawniony do skorzystania z ulgi na powrót z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, pod warunkiem nieprzerwanego zamieszkiwania za granicą przez trzy lata przed powrotem oraz spełnienia pozostałych wymogów ustawowych.

Osoba fizyczna, która przeniosła centrum swoich interesów gospodarczych i osobistych na terytorium Polski, od tego momentu podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce oraz może skorzystać z ulgi na powrót przy spełnieniu warunków określonych w art. 21 ust. 43 ustawy o PIT.

Wnioskodawca, spełniając ustawowe warunki dotyczące przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski, uprawniony jest do skorzystania z ulgi na powrót w latach podatkowych 2025–2028, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nie można uznać za prawidłowe zastosowanie ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy PIT, gdy w dniu przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski podatnik nie posiadał Karty Polaka i nie spełniał innych przesłanek prawnych dotyczących rezydencji.

Podatnik, który przeniósł miejsce zamieszkania do Polski po 31 grudnia 2021 roku i nie miał tam rezydencji przez wymagane okresy poprzedzające, uprawniony jest do ulgi na powrót, o ile przysługujący mu przychód nie przekracza 85 528 zł rocznie, spełniając wszystkie przewidziane warunki formalne, w tym odpowiednią dokumentację miejsca zamieszkania.

Podatnik, posiadając ośrodek interesów życiowych w Polsce w okresie poprzedzającym formalny powrót, nie spełnił przesłanek do skorzystania z ulgi na powrót określonej w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, gdyż jego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych znajdowało się w Polsce.

Osoba, która po przynajmniej trzyletnim pobycie za granicą przenosi rezydencję podatkową do Polski, może skorzystać z ulgi na powrót, o ile spełnia przepisy art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, nawet przy zmianie formy opodatkowania, gdyż ustawodawca nie uzależnia stosowania ulgi od wyboru określonej formy opodatkowania.

Podatnik nie ma prawa do skorzystania z ulgi na powrót, gdyż w okresie świadczenia pracy za granicą nie doszło do zmiany centrum interesów osobistych z Polski na państwo pracy, co uniemożliwia uznanie powrotu do Polski za moment przeniesienia miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Podatnik, który nie przeniósł rzeczywistego centrum interesów życiowych poza granice Polski, a wrócił do kraju z migracji zarobkowej, nie jest uprawniony do skorzystania z ulgi na powrót. Kluczowym warunkiem jest faktyczna zmiana miejsca zamieszkania wpływająca na rezydencję podatkową, której podatnik w przedstawionym stanie faktycznym nie spełnił.

Podatnik, który przenosi miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i spełnia statuaryjne warunki określone w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, ma prawo do skorzystania z "ulgi na powrót" w czterech kolejnych latach podatkowych, zaczynając od roku zamieszkania lub następnego.

Osoba fizyczna, która przebywała i pracowała za granicą zgodnie z przepisami określonymi w art. 21 ustawy o PIT, jest uprawniona do skorzystania z ulgi na powrót, pod warunkiem nieposiadania miejsca zamieszkania w Polsce w wymaganym okresie i spełnienia pozostałych przesłanek formalnych, w tym przeniesienia ośrodka interesów życiowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Podatnikowi, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, przysługuje „ulga na powrót” zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, pod warunkiem spełnienia wszystkich wymogów formalnych oraz kwoty wolnej od podatku 85,528 zł.

Wnioskodawczyni, która przeniosła miejsce zamieszkania do Polski w sierpniu 2022 r. i spełnia kryteria rezydencji podatkowej w Polsce, ma prawo do skorzystania z ulgi na powrót, mimo czasowego pobytu dzieci na Białorusi.