Rekompensata otrzymywana przez przedsiębiorstwo świadczące usługi transportu zbiorowego na podstawie umowy z jednostką samorządu terytorialnego nie stanowi elementu podstawy opodatkowania VAT, z uwagi na brak bezpośredniego wpływu na cenę świadczenia usług, co wynika z analizy orzeczenia TSUE z dnia 8 maja 2025 r. w sprawie C-615/23.

Rekompensata otrzymana przez Spółkę od Gminy tytułem realizacji usług publicznego transportu zbiorowego, niezwiązana bezpośrednio z ceną tych usług, nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem VAT zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

Rekompensata eksploatacyjna, której celem jest pokrycie całościowych kosztów operacyjnych spółki realizującej zadania publiczne zlecone przez gminę, nie wchodzi do podstawy opodatkowania podatkiem VAT, gdyż nie stanowi wynagrodzenia za konkretne usługi świadczone przez tę spółkę.

Rekompensaty otrzymane od Prezesa URE z tytułu przenoszenia kosztów emisji nie stanowią dotacji zgodnie z art. 126 u.f.p., a więc nie korzystają ze zwolnienia podatkowego z art. 21 ust. 1 pkt 129 ustawy o PIT i podlegają wliczeniu do podstawy daniny solidarnościowej.

Przychód z rekompensat uzyskanych przez spółkę od Prezesa URE, jako dotacja z budżetu państwa, jest wolny od opodatkowania CIT na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT.

Wynagrodzenie z tytułu Rekompensaty stanowi pośredni koszt uzyskania przychodów, potrącalny jednorazowo w dacie jego poniesienia, tj. dzień ujęcia w księgach rachunkowych na podstawie faktury. Nie stanowi korekty cen transferowych w rozumieniu art. 11e Ustawy o CIT.

Rekompensata za świadczone usługi publicznego transportu zbiorowego nie stanowi obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, a zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, co jednocześnie uprawnia do odliczenia podatku naliczonego od zakupów związanych z działalnością opodatkowaną.

Rekompensata otrzymywana przez Spółkę od Gminy za usługi publicznego transportu zbiorowego nie stanowi obrotu podlegającego opodatkowaniu VAT i w związku z tym nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupami służącymi realizacji tych usług.

Opłata nałożona przez organy górnicze na spółkę, jako kara administracyjna, nie stanowi kosztu uzyskania przychodów na mocy art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o CIT. Zwrot tej opłaty od poprzednich udziałowców stanowi odszkodowanie, a nie bezpośredni zwrot wydatku i tym samym jest przychodem podatkowym.

Spółka, realizując powierzone zadania własne województwa, których celem jest wykonywanie zadań publicznych, nie działa w charakterze podatnika VAT w rozumieniu przepisów prawa podatkowego ze względu na publiczny charakter działalności oraz brak rynkowej działalności gospodarczej.

Dotacje celowe otrzymane przez gminę z tytułu świadczenia przewozów pasażerskich, przekazywane przez sąsiednie jednostki samorządu terytorialnego i przeznaczone na pokrycie kosztów organizacji transportu, nie stanowią elementu podstawy opodatkowania podatkiem VAT, gdyż nie mają bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług.

Rezygnacja z wykonania zobowiązania niepieniężnego na rzecz rekompensaty pieniężnej po upływie pięciu lat od nabycia nieruchomości nie rodzi obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Korekta wynagrodzenia exit fee nie spełnia warunków korekty cen transferowych zgodnie z art. 11e ustawy o CIT; zatem nie może być rozliczona jako koszt uzyskania przychodu wstecznie i powinna być ujęta w 2025 roku.

Rekompensata z tytułu odsetek podatkowych wypłacona pracownikom przez pracodawcę, wskutek jego błędu, stanowi opodatkowany dochód pracownika, gdyż nie spełnia warunków zwolnienia od podatku określonych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT.

Rekompensata wypłacana przez Gminę na rzecz Spółki za świadczenie publicznych usług przewozowych w zakresie komunikacji miejskiej nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem VAT, gdyż nie wpływa bezpośrednio na cenę świadczenia usług świadczonych przez Spółkę.

Rekompensata przyznana Spółce z tytułu poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem usług w publicznym transporcie zbiorowym nie stanowi obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT i nie wymaga dokumentowania fakturą VAT.

Rekompensata od Miasta, nie spełniając definicji zapłaty art. 29a ust. 1 ustawy VAT, nie podlega opodatkowaniu, co umożliwia pełne odliczenie podatku naliczonego, jeśli towary/usługi są wykorzystywane do czynności opodatkowanych.

Rekompensata otrzymywana przez operatora publicznego transportu zbiorowego od organizatora (Gminy) nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem VAT, gdyż brak jest jej bezpośredniego związku z ceną usług świadczonych przez operatora.

Rekompensata otrzymywana przez podmiot świadczący usługi w zakresie publicznego transportu zbiorowego, której celem jest pokrycie strat z tej działalności, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie wymaga dokumentacji fakturalnej, a podmiotowi przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Rekompensata otrzymywana przez spółkę z tytułu świadczenia usług PSZOK na rzecz Miasta stanowi element podstawy opodatkowania VAT i powinna być udokumentowana fakturą, co daje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupów związanych z tym zadaniem.

Przychód w postaci jednorazowego wynagrodzenia za zmianę warunków umowy dzierżawy nieruchomości rolnej, nie stanowiący przychodu z działalności rolniczej, winien być zaliczony do kategorii innych źródeł przychodu zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Rekompensaty wypłacone klientom przez Bank za nieautoryzowane transakcje stanowią koszty uzyskania przychodu, jeśli poniesiono je w celu zabezpieczenia źródła przychodów; środki odzyskane od sprawców przestępstw stają się przychodem podatkowym w momencie wpływu na rachunek, o ile wcześniej uwzględniono je w kosztach.