Umowa pożyczki zawarta z podmiotem zwolnionym z VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT nie rodzi obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych, zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC.

Umowa pożyczki zawarta przez osobę fizyczną z podatnikiem VAT korzystająca ze zwolnienia VAT jest wyłączona z opodatkowania PCC zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC, co zwalnia pożyczkobiorcę z obowiązku składania deklaracji PCC-3.

Udzielenie pożyczki przez spółkę z o.o., objęte zwolnieniem z podatku VAT, wyłącza obowiązek podatkowy na gruncie podatku od czynności cywilnoprawnych zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC.

Umowa pożyczki udzielona pomiędzy przedsiębiorcami-podatnikami VAT, w której jedna ze stron jest zwolniona z opodatkowania VAT, jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC.

Umowa pożyczki, której udzielenie podlega regulacjom ustawy o podatku od towarów i usług, korzysta z wyłączenia z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC, o ile przynajmniej jedna ze stron transakcji jest z tego podatku zwolniona.

Udzielenie pożyczki przez osobę fizyczną, czynną podatniczkę VAT, korzystającą ze zwolnienia z tego podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, skutkuje wyłączeniem tej czynności z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC.

Umowa pożyczki, zwolniona z VAT jako odpłatne świadczenie usług, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC, co wyklucza obowiązek złożenia deklaracji PCC-3 przez pożyczkobiorcę.

Umowa pożyczki zawarta w ramach funduszu na cele mieszkaniowe sędziów Skarbu Państwa, jako czynność podlegająca VAT, jest wyłączona spod opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC, co wyklucza zastosowanie zwolnienia z art. 9 pkt 10 lit. e) i f).

Czynność udzielenia pożyczki pomiędzy pożyczkodawcą a pożyczkobiorcą, objęta regulacjami ustawy o podatku od towarów i usług i będącą zwolnioną z tego podatku, wyłącza obowiązek opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC.

Udzielenie pożyczki przez podmiot będący podatnikiem VAT, zwolnionym z tego podatku od danej czynności zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, korzysta z wyłączenia spod opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. b ustawy o PCC.

Oprocentowana pożyczka pieniężna udzielona pomiędzy spółkami komunalnymi przez czynnych podatników VAT, nawet jeśli nie prowadzą oni profesjonalnej działalności pożyczkowej, stanowi odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT, lecz korzysta ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, pod warunkiem niewybrania opcji opodatkowania.

Umowa pożyczki pomiędzy spółkami komunalnymi, gdy czynność podlega VAT i korzysta z jego zwolnienia, jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC.

Zawarta poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej umowa pożyczki, której przedmiot nie znajduje się na terytorium RP w chwili jej zawarcia, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych w Polsce.

Umowa pożyczki zawarta warunkowo między polską spółką a jej pożyczkodawcą nie powoduje obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych, jeśli czynność podlega ustawowo zwolnionej usłudze finansowej z opodatkowania VAT. Zapłacony podatek PCC jest nienależny i podlega zwrotowi jako nadpłata.

Czynność przekazania środków pieniężnych w ramach umowy pożyczki przez osobę zamieszkałą poza Polską nie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn w świetle obowiązujących przepisów, niezależnie od miejsca rezydencji podatkowej biorącego pożyczkę.

Pożyczka udzielona przez podmiot zwolniony z VAT jest wyłączona spod opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC.

Udzielenie pożyczki opodatkowanej podatkiem VAT na zasadach ogólnych, pomimo możliwości skorzystania z ustawowego zwolnienia, stanowi podstawę do wyłączenia takiej czynności z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. a ustawy o PCC.

Czynność udzielenia pożyczki przez Spółkę podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatne świadczenie usług, jednak korzysta ze zwolnienia zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, co wyklucza obowiązek podatkowy PCC na podstawie art. 2 pkt 4 lit. b ustawy o PCC.

Interpretacja stwierdza, że umowy pożyczek udzielanych przez spółki powiązane oraz wspólnika, jako objęte zwolnieniem VAT, są wyłączone z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. i ustawy PCC. Nie dotyczy ich zwolnienie z art. 9 ust. 10 lit. i) ustawy PCC, gdyż są już objęte zwolnieniem VAT.

Umowa pożyczki zawarta pomiędzy podmiotami będącymi czynnymi podatnikami VAT, zwolniona z podatku VAT na mocy przepisów ustawy o VAT, jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC.

Pożyczka pieniężna udzielona przez podmiot zwolniony z VAT, z tytułu świadczenia usług finansowych, jest wyłączona spod opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC, eliminując obowiązek podatkowy po stronie pożyczkobiorcy.

Umowa pożyczki, w której przedmiotem świadczenia są kryptowaluty, nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych, gdyż kryptowaluty nie spełniają definicji pieniędzy ani rzeczy oznaczonych co do gatunku, wymaganej w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o PCC.

Udzielenie pożyczki przez czynnego podatnika VAT korzystające ze zwolnienia z tego podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy VAT, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC.

Nieodzyskane pożyczki prywatne, które nie były zarachowane na podstawie art. 14 ustawy o PIT jako przychody należne, nie mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów związanych z działalnością gospodarczą podatnika.