Kwota wypłacona byłemu pracownikowi w ramach ugody sądowej, zmieniającej tryb rozwiązania stosunku pracy na porozumienie stron, stanowi opodatkowany przychód ze stosunku pracy i nie jest zwolniona z opodatkowania jako odszkodowanie zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Koszty związane z zaniechaniem działania zgodnie z umową mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Natomiast wydatki poniesione w ramach porozumienia dotyczącego rozwiązania umowy oraz poniesione kary wynikające z okoliczności przypisanych konsorcjum, nie spełniają kryteriów celowości i zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów, dlatego nie stanowią kosztów uzyskania przychodu.

Odszkodowania wypłacane na podstawie ugód pozasądowych i sądowych, niezależnie od ich formy, stanowią przychód ze stosunku pracy opodatkowanym PIT, gdyż nie spełniają warunków zwolnień przedmiotowych przewidzianych w art. 21 ust. 1 pkt 3, 3a i 3b ustawy o PIT.

Kwota wypłacona na podstawie ugody sądowej stanowi przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu, wszakże nie jest odszkodowaniem za rzeczywistą szkodę, lecz rekompensatą za utracone korzyści, nie spełniającą warunków zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT.

Rozwiązanie umowy o dożywocie, skutkujące ponownym nabyciem nieruchomości, traktowane jest jako nowe nabycie dla celów art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, rozpoczynając bieg pięcioletniego terminu, który kończy się upływem roku, w którym następuje rozwiązanie umowy.

Kwota wypłacona byłemu pracownikowi na podstawie ugody sądowej, która stanowi wynik wzajemnych ustępstw i zmienia tryb rozwiązania stosunku pracy na porozumienie stron, stanowi opodatkowany przychód ze stosunku pracy i nie korzysta ze zwolnienia podatkowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o PIT.

Odszkodowanie uzyskane na podstawie ugody pozasądowej za rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia przez pracownika z winy pracodawcy, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie jest objęte zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b ustawy o PIT.

Świadczenie wypłacone wnioskodawcy z tytułu rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron, nie spełniające kryteriów odszkodowania sensu stricto, stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód ze stosunku pracy.

Zwrot obligacji w naturze w wyniku rozwiązania umowy z aneksem nie stanowi tytułu nabycia podlegającego opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, z uwagi na charakter czynności restytucyjnej bez znamion darowizny.

Dodatkowe odszkodowanie wypłacone byłemu pracownikowi na podstawie ugody sądowej, które nie zostało określone w przepisach prawa pracy lub przepisach równorzędnych, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako część przychodu ze stosunku pracy.

Świadczenie pieniężne wypłacone pracownikowi w związku z rozwiązaniem umowy o pracę na podstawie porozumienia stron, którego wysokość ustalona jest wewnętrznymi aktami pracodawcy, nie korzysta ze zwolnienia podatkowego jako odszkodowanie, lecz stanowi przychód podlegający opodatkowaniu PIT.

Sprzedaż nieruchomości dokonana przed upływem pięciu lat od jej powrotnego nabycia, w wyniku rozwiązania umowy sprzedaży, skutkuje powstaniem dochodu podlegającego opodatkowaniu zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Każda umowa sprzedaży, nawet dotycząca tego samego przedmiotu, stanowi odrębną czynność cywilnoprawną podlegającą podatkowi PCC-3. Rozwiązanie wcześniejszej umowy i zawieranie nowej nie uprawnia do zwrotu prawidłowo naliczonego podatku.

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu usług pośrednictwa handlowego przysługuje jedynie w przypadku istnienia bezspornego i ścisłego związku wydatków z czynnościami opodatkowanymi. Związek pośredni wydatków z działalnością opodatkowaną, który nie wpływa na generowanie przychodu opodatkowanego, nie daje podstaw do odliczenia podatku naliczonego.

Odszkodowanie przyznane ugodą sądową z tytułu niezgodnego z przepisami wypowiedzenia umowy o pracę jest opodatkowane i nie korzysta ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT, gdyż nie stanowi odszkodowania, którego zasady ustalania wynikają wprost z przepisów prawa.

Podatnik ma prawo do złożenia płatnikowi oświadczeń i wniosków PIT-2 po ustaniu stosunku pracy, które płatnik jest zobowiązany uwzględnić przy obliczaniu zaliczek na podatek od świadczeń po ustaniu stosunku prawnego.

Rozwiązanie umowy dożywocia zawartej w formie aktu notarialnego nie stanowi podstawy żądania zwrotu zapłaconego podatku od czynności cywilnoprawnych, w przypadku braku zaistnienia przesłanek z art. 11 tej ustawy.

Rozwiązanie umowy sprzedaży nieruchomości i zwrotne przeniesienie jej własności, jako czynności niewymienione w art. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.

Kwota otrzymana przez podatnika z tytułu rozwiązania umowy najmu stanowi przychód z „innych źródeł” i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie spełnia kryteriów zwolnienia przewidzianych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT.

Odszkodowanie wypłacone na podstawie ugody sądowej za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę stanowi przychód ze stosunku pracy i nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Rozwiązanie umowy darowizny wskutek cywilnoprawnej zasady swobody umów powoduje przyznanie darczyńcy przychodu podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, podczas gdy nie podlega ono przepisom ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Zatrzymanie zadatku przez Wnioskodawcę, w wyniku jednostronnego odstąpienia od umowy przez Spółkę, nie stanowi odpłatnego świadczenia usług podlegającego opodatkowaniu VAT, a ma charakter odszkodowawczy. Tym samym, czynność ta nie wywołuje obowiązku podatkowego w zakresie VAT.

Wynagrodzenie za rozwiązanie umowy najmu stanowi koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, będący kosztem pośrednim, potrącanym zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. Wydatek ten został uznany za racjonalny i uzasadniony gospodarczo, niepodlegający wyłączeniu z art. 16 ust. 1 ustawy.