Moment utraty prawa do zwolnienia podatkowego wynikającego z decyzji o wsparciu i zezwolenia w SSE następuje z dniem złożenia przez przedsiębiorcę wniosku o stwierdzenie ich wygaśnięcia.

Wydatki inwestycyjne nieujęte uprzednio w dokumentacji PSI mogą być uznane za kwalifikowane do objęcia pomocą publiczną w formie zwolnienia z CIT, o ile spełniają warunki związane z realizacją nowej inwestycji określonej przez art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT i Rozporządzenie WNI.

Zmiana statusu przedsiębiorcy po uzyskaniu zezwolenia strefowego lub decyzji o wsparciu nie wpływa na maksymalną intensywność regionalnej pomocy publicznej ani na kwotę zwolnienia podatkowego w CIT. Status przedsiębiorcy ustalany jest na dzień wydania decyzji, co zapewnia stabilność i przewidywalność prawną.

Dochód z działalności gospodarczej prowadzonej w części przy udziale podwykonawców poza obszarem objętym decyzją o wsparciu podlega zwolnieniu z podatku dochodowego, pod warunkiem, że usługi te mają charakter pomocniczy i funkcjonalnie związane są z procesami realizowanymi na obszarze wskazanym w decyzji.

Koszty nowej inwestycji, uzasadnione przed wydaniem decyzji o wsparciu i związane bezpośrednio z realizacją nowej inwestycji, mogą być uznane za kwalifikowane i wolne od opodatkowania dochodowego, pod warunkiem, że dochody wynikają z działalności objętej decyzją o wsparciu. Zwolnienie dotyczy adekwatnych dochodów uzyskanych po poniesieniu takich kosztów.

Dochód uzyskany przez podatnika z działalności gospodarczej realizowanej przy użyciu podwykonawców na terenie określonym w decyzji o wsparciu, gdzie zasadnicza część produkcji jest dokonywana przez podwykonawców, nie spełnia warunków do pełnego zwolnienia z opodatkowania CIT na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a.

Nie jest możliwe uznanie wydatków na maszyny do produkcji nowych komponentów za koszty kwalifikowane nowej inwestycji definiowanej jako zwiększenie zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu; stąd dochód z ich sprzedaży nie może korzystać ze zwolnienia podatkowego na podstawie decyzji o wsparciu.

Podatnik, którego przychody w danym roku podatkowym były o co najmniej 30% niższe niż w roku poprzednim, nie jest zobowiązany do zapłaty minimalnego podatku dochodowego zgodnie z art. 24ca ust. 14 pkt 3 Ustawy CIT, niezależnie od charakteru (opodatkowane/zolnione) tych przychodów w roku poprzednim.

Wydatki na nabycie nieużywanego towaru handlowego od podmiotu powiązanego, który nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych i spełnia kryteria nowości, stanowią koszty kwalifikowane nowej inwestycji, umożliwiając przedsiębiorcy zwolnienie z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, pod warunkiem nabycia tych aktywów na warunkach rynkowych.

Jeżeli podatnik prowadzi ewidencję rachunkową umożliwiającą precyzyjne określenie dochodu z działalności objętej uchyloną decyzją o wsparciu oraz kwoty niezapłaconego podatku, może zastosować art. 17 ust. 6 pkt 1 lit. b Ustawy CIT przy rozliczeniu podatkowym, niezależnie od posiadania więcej niż jednej decyzji o wsparciu.

Korekty cen transferowych dotyczące działalności produkcyjnej objętej zakresem decyzji o wsparciu, powinny być rozpoznane w okresie, którego dotyczą, i przypisane do działalności zwolnionej z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.

Nieuzyskanie dochodu w ramach inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, skutkujące niekorzystaniem ze zwolnienia na mocy art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o p.d.o.p., umożliwia zastosowanie wyłączenia z obowiązku sporządzania lokalnej dokumentacji cen transferowych zgodnie z art. 11n pkt 1 ustawy o p.d.o.p.

Wydatki poniesione na nabycie nieruchomości gruntowej od podmiotu powiązanego, jako koszty kwalifikowane, wpływają na wysokość pomocy publicznej w postaci zwolnienia od podatku dochodowego w zakresie nowej inwestycji w świetle decyzji o wsparciu, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.

Podatnik uzyskuje prawo do korzystania ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT od miesiąca, w którym zrealizowana inwestycja zacznie generować przychód, niezależnie od wcześniejszego ponoszenia kosztów kwalifikowanych.

Uzyskanie przez spółkę Z decyzji o wsparciu w trakcie członkostwa w PGK, bez korzystania ze zwolnienia podatkowego przed zakończeniem PGK, nie narusza art. 1a ust. 2 pkt 3 lit. a ustawy o CIT i nie prowadzi do utraty statusu PGK.

Dochody uzyskane ze sprzedaży wyrobów gotowych, powstałych przy udziale podwykonawców, są objęte zwolnieniem, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, jeżeli usługi te mają charakter pomocniczy, a główna działalność gospodarcza odbywa się w miejscu nowej inwestycji objętego decyzją o wsparciu.

Spółce przysługuje zwolnienie podatkowe od dochodów z nowej inwestycji, pomimo zmniejszenia całkowitej produkcji, gdyż prawo do zwolnienia nie zależy od zwiększenia produkcji, ale od uzyskania dochodów związanych z realizacją inwestycji, o której mowa w decyzji o wsparciu.

W przypadku podziału przez wydzielenie, gdy majątek wydzielany oraz pozostający w spółce stanowi zorganizowane części przedsiębiorstwa, nowo utworzona spółka wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki związane z Zezwoleniem oraz Decyzją o wsparciu.

Cena zakupu netto nieruchomości od podmiotu powiązanego, w ramach decyzji o wsparciu nowej inwestycji, może być uznana za koszt kwalifikowany, zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia o WNI, jeśli spełnia wymogi kwalifikowalności przewidziane w przepisach podatkowych.

Kary umowne mogą być alokowane do źródła przychodów podlegającego opodatkowaniu lub zwolnieniu stosując klucz przychodowy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2a u.p.d.o.p., jeżeli przypisanie ich do konkretnego źródła przychodu jest niemożliwe.

Koszty dzierżawy nieruchomości od podmiotów powiązanych mogą stanowić koszty kwalifikowane dla celów uzyskania pomocy publicznej w formie zwolnienia podatkowego, pod warunkiem spełnienia określonych w przepisach wymogów dotyczących długości umowy czy miejsca realizacji inwestycji.

Niemożność stosowania ryczałtu od dochodów spółek w przypadku posiadania decyzji o wsparciu wobec nowych inwestycji i braku osiągnięcia z nich dochodów, wykluczając podatnika z możliwości korzystania z estońskiego CIT, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, niezależnie od faktycznej realizacji tych dochodów przez inwestujący podmiot.

Moment poniesienia wydatku inwestycyjnego kwalifikowanego do obliczania pomocy publicznej, zgodnie z § 10 Rozporządzenia o WNI, wymaga zarówno rzeczywistej zapłaty, jak i ujęcia środka trwałego w ewidencji. Zatem koszt uznaje się za poniesiony tylko po spełnieniu tych dwóch warunków.

Podatnik może stosować alternatywne metody alokacji kosztów wspólnych, w tym opartych na zużyciu surowca, pod warunkiem wiarygodnego odzwierciedlenia rzeczywistego podziału kosztów, jeżeli metoda ta jest bardziej adekwatna niż klucz przychodowy określony w art. 15 ust. 2 ustawy o CIT.