Zagraniczny zakład przedsiębiorstwa (Oddział) ma prawo odliczyć od CIT kwotę równą podatkowi zapłaconemu we Włoszech, nieprzekraczającą części podatku przypadającej na dochód przypisany zakładowi, zgodnie z art. 20 ustawy o CIT oraz Umową polsko-włoską.

Podatnik ma prawo zastosować zasadę "look-through" do wypłaty odsetek, co umożliwia zastosowanie preferencyjnej 5% stawki podatku u źródła, jeśli rzeczywistym właścicielem jest podmiot nierezydent prowadzący rzeczywistą działalność gospodarczą, a warunki określone w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania są spełnione.

Odpłatność za usługi hostingu należy uznać za należności z tytułu użytkowania urządzenia przemysłowego, podlegające opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz art. 12 ust. 3 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Polską a Niemcami.

Wnioskodawcy przysługuje zwolnienie z podatku u źródła w Polsce od płatności za usługi prawne będące elementem kosztów okołokredytowych, pod warunkiem dostatecznego udokumentowania rezydencji podatkowej kontrahenta i statusu właściciela rzeczywistego zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania z USA.

Płatności dokonywane przez polskiego rezydenta podatkowego na rzecz innego polskiego rezydenta, w ramach subskrypcji oprogramowania dostarczonego przez zagranicznego producenta, nie podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, gdy rzeczywistym beneficjentem jest rezydent krajowy.

W przypadku wypłat odsetek u źródła, w świetle art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, certyfikat rezydencji może zostać uzyskany po wypłacie, jeśli obejmuje datę wypłaty i spełnia formalne warunki. Na płatniku spoczywa obowiązek dochowania należytej staranności i udokumentowania rezydencji podatnika zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Należności za korzystanie z oprogramowania w modelu SaaS na platformie chmurowej nie stanowią przychodów z praw autorskich podlegających zryczałtowanemu podatkowi dochodowemu; jednak użytkowanie serwerowej infrastruktury może być uznane za użytkowanie urządzenia przemysłowego, co wymaga opodatkowania podatkiem dochodowym u źródła.

W przypadku niemożności uzyskania certyfikatu rezydencji podatkowej od podmiotu zagranicznego działającego na rzecz państwa, polski płatnik może nie pobierać podatku u źródła z wynagrodzenia za usługi reklamowe wypłacanego temu podmiotowi, opierając się na postanowieniach Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Wynagrodzenie za prawa do transmisji kanałów telewizyjnych wypłacane kontrahentowi nie podlega podatkowi u źródła jako należność licencyjna, ponieważ jest związane z prawami pokrewnymi, a nie autorskimi, zgodnie z definicją zawartą w umowie Polska-Francja o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Odsetki od należności przysługujące Komitentowi, przekazywane na jego rzecz przez Komisanta w związku z Umową Komisu, nie stanowią wynagrodzenia z tytułu korzystania z kapitału przez Komisanta, wobec czego nie powodują dla Komisanta obowiązków płatnika podatku od wypłaty tych odsetek, na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.

Podstawę opodatkowania podatkiem u źródła, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 i art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, stanowią odsetki wypłacone lub skapitalizowane, a nie różnica między odsetkami kosztowymi i przychodowymi. Naliczone, lecz niewypłacone odsetki nie są uwzględniane w podstawie opodatkowania.

Płatności pomiędzy Oddziałem a Centralą spółki zagranicznej nie są traktowane jako transakcje pomiędzy odrębnymi podmiotami, co wyklucza zastosowanie art. 21 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 ustawy o CIT w zakresie obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego (WHT) w Polsce.

Odsetki z tytułu interest bearing wypłacane z Polski luksemburskiemu podmiotowi, będącemu rzeczywistym właścicielem, nie są traktowane jako odsetki od pożyczek bankowych na gruncie art. 11 ust. 3 UPO, co uniemożliwia ich całkowite zwolnienie z podatku w Polsce i wymaga poboru podatku u źródła, zgodnie z art. 11 ust. 1 i 2 UPO przy stawce 5%.

Płatności z tytułu usług niematerialnych związanych z gwarancjami, istotne jako zyski przedsiębiorstwa, podlegają opodatkowaniu w państwie rezydencji odbiorcy na podstawie art. 7 UPO z Danią. Certyfikat rezydencji jest wystarczający do niepobrania podatku u źródła bez weryfikacji statusu rzeczywistego właściciela.

Zwolnienie z podatku u źródła, o którym mowa w art. 21 ust. 3-9 ustawy o CIT, można zastosować do odsetek wypłacanych w ramach cash-poolingu podmiotowi niezrezydentowi, który realizuje warunek posiadania minimum 25% akcji przez okres dwóch lat, z możliwością jego spełnienia po wypłacie, i będącemu rzeczywistym właścicielem tych odsetek.

Jeżeli podmiot otrzymujący odsetki nie jest ich rzeczywistym właścicielem, płatnik ma prawo stosować zasadę "look-through" i określać skutki podatkowe przez pryzmat rezydencji i statusu rzeczywistego właściciela tych odsetek, zgodnie z właściwymi umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ich późniejszymi zmianami.

Płatność prowizji od niewykorzystanej części pożyczki, stanowiącej wynagrodzenie za gotowość do udzielenia finansowania, kwalifikuje się jako "odsetki" w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz art. 11 ust. 4 UPO PL-DE. W konsekwencji, na pożyczkobiorcy ciąży obowiązek poboru podatku u źródła od tej prowizji.

Płatnik zobowiązany jest pobrać podatek u źródła od wypłacanych odsetek na rzecz spółki zagranicznej, gdy rzeczywistym właścicielem jest polski rezydent, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Zastosowanie zasady look-through approach w sytuacji, gdy rzeczywistym właścicielem nie jest spółka zagraniczna, jest niedopuszczalne.

Opłaty związane z wynajmem opakowań, które nie pełnią funkcji urządzeń przemysłowych, nie podlegają podatkowi u źródła w związku z brakiem spełnienia przesłanek art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Podatnik, który zawarł porozumienie o poniesieniu ekonomicznego ciężaru podatku u źródła od konwertowanych na kapitał wierzytelności, może zaliczyć ten podatek od polskiego CIT, o ile odpowiada on proporcjonalnie uzyskanemu dochodowi z tego źródła w Polsce; odliczenie nie obejmuje strat ani zerowego dochodu.

Płatności dokonywane przez podatnika za towary zawierające oprogramowanie, będące integralną częścią nabywanych produktów, nie stanowią należności licencyjnych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, gdyż nie wiążą się z przeniesieniem praw autorskich ani uprawnień do modyfikacji oprogramowania.

Opłaty abonamentowe za usługi SaaS, umożliwiające dostęp do infrastruktury technicznej i udostępnionych zasobów, stanowią należności za użytkowanie urządzeń przemysłowych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, co obliguje podatnika do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego u źródła.

Wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę z tytułu licencji na oprogramowanie oraz usług wsparcia technicznego, które nie powodują przeniesienia autorskich praw majątkowych ani nie wymagają przeniesienia infrastruktury IT, nie jest objęte zryczałtowanym podatkiem dochodowym u źródła, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy CIT.