Wydanie towaru osobie podszywającej się pod kontrahenta, gdy rzeczywisty kontrahent nie zawarł umowy i nie odebrał towaru, nie powoduje powstania przychodu należnego w rozumieniu art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, mimo wystawienia faktury. Wartość nieuzyskanego wynagrodzenia za utracone wskutek oszustwa towary nie stanowi jednak kosztu uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, ponieważ

Brak zapłaty za towary wydane podmiotowi podszywającemu się pod kontrahenta nie wyklucza powstania przychodu podatkowego, który można skorygować po zamknięciu postępowania karnego wobec niewykrycia sprawców. Straty majątkowe poniesione w wyniku oszustwa zalicza się do kosztów uzyskania przychodów, gdy postępowanie wykaże ich nieodwracalny charakter.

Niedostarczenie urządzeń przez kontrahenta nie może być uznane za zdarzenie losowe, które uzasadnia zaliczenie strat do kosztów uzyskania przychodów, gdyż nie spełnia przesłanek staranności oraz właściwego udokumentowania, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Wierzytelności uznane za nieściągalne można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko, jeśli przewidywane koszty dochodzenia są wyższe od ich wartości, zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 3 CITU. Subiektywny pogląd na trudności kulturowe i prawne nie ma tu decydującego znaczenia.

Prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez dostawców.

opodatkowanie usług telekomunikacyjnych w sytuacji, gdy klienci zawierając umowę posłużyli się fałszywymi, bądź nieaktualnymi dokumentami