Brak transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa osób tej samej płci do polskiego rejestru stanu cywilnego uniemożliwia uznanie ich związku za małżeństwo dla celów stosowania ustawy o podatku od spadków i darowizn, co wyłącza możliwość zaliczenia małżonka do grupy zerowej lub pierwszej podatkowej.

Pożyczki udzielane pomiędzy małżonkami tej samej płci, zawarte poza granicami Polski, nie korzystają z ulg podatkowych od czynności cywilnoprawnych dla pożyczkodawcy, jeśli obowiązek podatkowy ciąży na biorącym pożyczkę.

Małżonkowie tej samej płci, mający zawarte małżeństwo zgodnie z prawem innego państwa członkowskiego UE, aby korzystać z przywilejów podatkowych przewidzianych w ustawie o podatku od spadków i darowizn muszą dokonać transkrypcji aktu małżeństwa do polskiego rejestru stanu cywilnego. Dopiero wtedy możliwe jest zaliczenie do korzystnej grupy podatkowej.

Udzielenie pożyczki pomiędzy małżonkami tej samej płci, mimo uznanego małżeństwa w innym państwie członkowskim, nie uprawnia pożyczkodawcy do zwolnienia z podatku od czynności cywilnoprawnych określonego w art. 9 pkt 10 lit. b) ustawy, gdyż obowiązek podatkowy ciąży jedynie na biorącym pożyczkę.

Małżonek tej samej płci zawierający małżeństwo zgodnie z prawem innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie uzyskuje statusu małżonka na gruncie polskiego prawa podatkowego bez dokonania transkrypcji tego związku do polskiego rejestru stanu cywilnego, co uniemożliwia skorzystanie ze zwolnienia podatkowego z art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Małżeństwa osób tej samej płci, choć zawarte legalnie za granicą, nie mogą korzystać z instytucji wspólnego rozliczenia podatkowego na gruncie polskiego prawa podatkowego, gdyż ustawodawstwo krajowe nie uznaje tych związków jako równorzędnych z małżeństwami osób różnej płci na użytek podatkowy.