Podatnicy mogą modyfikować stawki amortyzacyjne dla środków trwałych poza granicami obecnego roku podatkowego, dokonując zarówno obniżek, jak i przywróceń do stawek z wykazu, wstecz za lata podatkowe, które nie uległy przedawnieniu. Prawo to nie jest ograniczone do roku bieżącego i uwzględnia zarówno zmiany na przyszłość, jak i retrospektywnie.

Mały podatnik w 2025 roku, nabywający środek trwały z grupy 8 KŚT, może dokonać jednorazowego odpisu amortyzacyjnego do równowartości 50 000 euro, zaliczając odpis do kosztów uzyskania przychodów w danym roku podatkowym poprzez korektę zeznania, przy spełnieniu warunków pomocy de minimis.

Wynagrodzenie zasądzone na rzecz wykonawcy, zapłacone w wykonaniu prawomocnego wyroku sądu, winno zostać uznane przez spółkę za koszt uzyskania przychodów poprzez odpowiednią korektę wartości początkowej środków trwałych oraz skumulowaną korektę dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych, bez odniesienia do błędów rachunkowych.

Od 1 stycznia 2023 r. nie jest możliwe zaliczanie odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych, nabytych przed zmianą przepisów, do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podatnik nie ma prawa kontynuować amortyzacji lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 r. oraz zaliczać odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów po 31 grudnia 2022 r., zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o PIT i art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej.

Niepodjęcie obniżenia wartości początkowej środka trwałego nabytego w aportem przez pomniejszenie o wartość dokonanych wcześniej nakładów, uznaje się za prawidłowe, przy jednoczesnym uznaniu niezamortyzowanej wartości inwestycji w obcym środku za koszt uzyskania przychodów w momencie likwidacji księgowej, niezwiązanej ze zmianą działalności, lecz wynikającej z konfuzji (art. 15 ust. 1 i art. 16 ust

Dodatkowe wynagrodzenie zapłacone kontrahentom za prace dodatkowe związane z realizacją umowy powinno być zaliczone do wartości początkowej środków trwałych i wpływać na amortyzację podatkową, nie mając charakteru odszkodowawczego.

Twórcza działalność rozwijająca nowe lub ulepszone rozwiązania technologiczne, podejmowana systematycznie z zamiarem zwiększenia zasobów wiedzy, spełnia kryteria działalności badawczo-rozwojowej i uprawnia do ulgi B+R, z wyłączeniem działań nieposiadających charakteru twórczego, jak szkolenia personelu.

Wydatki na nabycie uprawnień do emisji CO2 dla pokrycia działalności A Sp. z o.o. stanowią koszty uzyskania przychodów związane bezpośrednio z przychodami, które należy rozpoznawać w momencie umorzenia uprawnień, stosownie do artykułów 15 ust. 4 oraz 4b-4c ustawy o CIT, w związku z czym moment potrącalności określa się według roku osiągnięcia odpowiadających im przychodów.

Działalność badawczo-rozwojowa polegająca na opracowywaniu nowych lub zmienionych receptur produkcyjnych oraz optymalizacji procesów może spełniać przesłanki do uznania za działalność B+R w rozumieniu ustawy o CIT, tym samym umożliwiając odliczenie kosztów kwalifikowanych, z uwzględnieniem właściwego przyporządkowania kosztów według rzeczywistego zaangażowania w działalność B+R.

Zaliczenie kosztów na cele ulgi badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 18d ustawy o CIT wymaga, aby ponoszone koszty były bezpośrednio i wyłącznie związane z działalnością B+R. Wydatki na aparaturę muszą być związane wyłącznie z działalnością badawczo-rozwojową; koszty dzielone z inną działalnością nie mogą być w całości uznane za kwalifikowane.

Działalność badawczo-rozwojowa Wnioskodawcy spełnia ustawowe kryteria uzyskania oceny jako działalność kwalifikująca się do ulgi B+R, na podstawie art. 4a pkt 26-28 oraz art. 18d CIT, umożliwiając odliczenie odpowiadających kosztów zgodnie z przepisami prawa.

Wydatki związane z tworzeniem i rozwijaniem innowacyjnych rozwiązań informatycznych X i Y mogą być kwalifikowane jako koszty działalności badawczo-rozwojowej zgodnie z art. 4a pkt 26 ustawy o CIT, z zastrzeżeniem, że koszty licencji i hostingu w modelu subskrypcyjnym nie spełniają kryteriów dla uznania ich za koszty kwalifikowane ulgi B+R.

W świetle art. 18d ustawy o CIT, działalność polegająca na tworzeniu oprogramowania, będąca działalnością twórczą i systematyczną, może być uznana za badawczo-rozwojową, z możliwością odliczenia odpowiednich kosztów osobowych jako kosztów kwalifikowanych; jednakże wydatki na licencje czy usługi zewnętrzne, niebędące WNiP, nie stanowią kosztów kwalifikowanych.

Mechanizm podzielonej płatności umożliwia korektę kosztów uzyskania przychodów poprzez ich zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli pierwotne płatności dokonano wadliwie, bez mechanizmu. Konsekwentna ponowna zapłata podatku VAT zgodnie z zasadami mechanizmu pozwala na uznanie wydatków za koszty podatkowe, co potwierdza prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy.

Spółka będąca następcą prawnym przekształconego zakładu budżetowego ma prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych wniesionych na pokrycie kapitału, niezależnie od ich wcześniejszej amortyzacji w zakładzie.

Działalność w zakresie budownictwa spełnia kryteria działalności badawczo-rozwojowej, co umożliwia skorzystanie z ulgi podatkowej w ramach art. 18d ustawy CIT. Jednak prace nad optymalizacją produkcji poprzez wdrożenie systemów operacyjnych nie stanowią działalności twórczej w rozumieniu przepisów dotyczących prac rozwojowych.

Działalność Wnioskodawcy w zakresie projektowania nowych i ulepszonych opakowań jest uznawana za działalność badawczo-rozwojową, jednak nabycie prototypów nie stanowi materiałów w kosztach kwalifikowanych ulgi B+R zgodnie z przepisami ustawy o CIT.

Działalność polegająca na opracowywaniu nowych lub ulepszonych produktów oraz technologii, przy spełnieniu warunków twórczości, systematyczności i celowości określonych w art. 4a pkt 26 Ustawy o CIT, kwalifikuje się jako działalność badawczo-rozwojowa, uprawniając do korzystania z ulgi B+R na podstawie art. 18d Ustawy o CIT.

Działalność wdrażająca nowe technologie produkcji mrożonych warzyw obejmuje działania twórcze kwalifikujące się do ulgi B+R, z zastrzeżeniem, że tylko niektóre związane z tym koszty są kwalifikowane, szczególnie te bezpośrednio związane z działalnością badawczo-rozwojową.

Działalność Wnioskodawcy w zakresie projektów niestandardowych spełnia kryteria działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 4a pkt 26 ustawy o CIT, lecz koszty licencji i subskrypcji nie stanowią kosztów kwalifikowanych do odliczenia w ramach ulgi B+R, zgodnie z art. 18d ust. 2 pkt 2a ustawy o CIT.

Działalność X S.A. w zakresie opracowywania i wdrażania nowych oraz ulepszonych rozwiązań technologicznych stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu uCIT, co uprawnia do uwzględnienia poniesionych kosztów kwalifikowanych przy odliczeniu od podstawy opodatkowania.

Koszty poniesione w fazie rozruchu zwiększają wartość początkową środków trwałych i są rozliczane poprzez amortyzację, podczas gdy przychody ze sprzedaży energii w tym okresie uznawane są za przychody bieżącego okresu, nie wpływając na wartość początkową środków trwałych. Przyjęte rozwiązania są zgodne z przepisami ustawy o CIT.

Działania Wnioskodawcy, zrealizowane w ramach projektów badawczo-rozwojowych, stanowią działalność B+R w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 ustawy o PIT. Skorzystanie z ulgi B+R jest możliwe dla kosztów pracowniczych, materiałów i surowców oraz odpisów amortyzacyjnych związanych z taką działalnością, nawet gdy prace prowadzone są w warunkach zbliżonych do przemysłowych.