Wydatki na prace wykończeniowe (fit-out) nie stanowią inwestycji w obcy środek trwały i są rozpoznawane jako koszty uzyskania przychodu o charakterze pośrednim w dacie ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Działalność programistyczna podatnika, polegająca na tworzeniu i rozwijaniu oprogramowania, stanowi działalność badawczo-rozwojową, a dochody z tej działalności mogą być opodatkowane preferencyjną stawką 5% na podstawie art. 30ca ustawy o PIT, pod warunkiem spełnienia wymogów dokumentacyjnych oraz właściwego przypisania kosztów i przychodów do kwalifikowanego IP.

Koszty poniesione przez podatnika na odszkodowania, zadośćuczynienia oraz związane z nimi koszty sądowe w związku z wypadkiem przy pracy, nieobjęte wyłączeniami z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, gdyż są to wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, mające na celu jej zabezpieczenie lub zachowanie.

Wypłaty wynagrodzeń typu „earn-out” w opisanym zdarzeniu przyszłym stanowią koszty uzyskania przychodów, inne niż bezpośrednio związane z przychodami i potrącalne w dacie poniesienia, zakwalifikowane jako koszty operacyjne związane z działalnością gospodarczą, a nie z zyskami kapitałowymi.

Sprzedaż własnych wierzytelności przez Spółkę w ramach umów faktoringowych stanowi odrębną kategorię przychodu podatkowego, który nie wpływa jako zysk kapitałowy. Wynagrodzenie na rzecz faktorów jest zgodne z przepisami CIT jako koszt pośredni. Przychód ze zbycia wierzytelności może obniżać podstawę minimalnego podatku dochodowego.

Koszty pośrednie związane z działalnością gospodarczą, których faktura zostaje otrzymana w roku następującym po roku zakończenia okresu, którego dotyczą, są uznawane za poniesione w momencie ich technicznego zaksięgowania na podstawie otrzymanej faktury, zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e Ustawy o CIT, pomimo możliwego retorspektywnego rachunkowego ujęcia w roku poprzedzającym.

Wydatki na energię elektryczną na potrzeby ogólnej obsługi przedsiębiorstwa stanowią pośrednie koszty uzyskania przychodów, a faktury za te wydatki z przełomu lat podatkowych mogą być ujmowane jednorazowo jako koszty bieżącego roku podatkowego, zgodnie z uzasadnionymi uproszczeniami wdrożonymi w polityce rachunkowości.

Przychody z tytułu refakturyzacji kosztów licencyjnych w centralizowanym modelu zakupowym Grupy nie są przychodami z zysków kapitałowych. Kosztem są wydatki, których poniesienie wprost wpływa na uzyskanie przychodu podlegającego rozliczeniu operacyjnemu. Wydatki na własne potrzeby są kosztem pośrednim.

Dodatkowe wpłaty dokonywane przez kredytodawców na Fundusz Wsparcia Kredytobiorców, zgodnie z ustawą o finansowaniu społecznościowym, mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, jako koszty pośrednie, nie podlegające wyłączeniu z art. 16 ust. 1 pkt 76 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wydatki na składki ubezpieczeniowe na życie Prezesa Zarządu oraz prokurentów mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, gdyż są ponoszone w celu zabezpieczenia źródła przychodów i nie mają charakteru jednostronnych świadczeń, jak określa art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Wypłaty typu earn-out, jako koszty pośrednie ponoszone przez spółkę kontynuującą działalność operacyjną, mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodu w dacie ich poniesienia, niezależnie od przeniesienia własności udziałów, i alokowane są, przy założeniu braku przychodów kapitałowych, wyłącznie do przychodów operacyjnych.

Wydatki na modernizację infrastruktury publicznej, realizowanej dla celów inwestycyjnych, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami, jeżeli nie prowadzą do powstania składnika majątku podatnika oraz są potrącalne w dniu ich formalnego ujęcia w księgach rachunkowych.

Opłata za zarządzanie portfelem inwestycyjnym stanowi dla podatnika pośredni koszt uzyskania przychodu z tytułów wymienionych w art. 30b ust. 1 ustawy PIT, jeżeli odpowiada proporcji przychodów opodatkowanych w ramach art. 30b w stosunku do całej kwoty przychodów z różnych źródeł osiąganych na rachunku finansowym.

Opłata za zarządzanie portfelem inwestycyjnym, jako koszt pośredni, stanowi koszt uzyskania przychodu w zakresie proporcjonalnie do przychodów opodatkowanych według art. 30b Ustawy o PIT, pomniejszających dochód z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych zgodnie z metodą określoną w art. 22 ust. 3 tej ustawy.

Wydatki poniesione na usługi doradcze związane z nabyciem przedsiębiorstwa, które nie są niezbędne do przeprowadzenia transakcji, nie zwiększają ceny nabycia nabytego przedsiębiorstwa i mogą być ujmowane w kosztach uzyskania przychodów zgodnie z ogólnymi zasadami opodatkowania CIT. Interpretacja zgodna z art. 16g ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Wynagrodzenia prowizyjne należne pośrednikom, mimo związku z działalnością Spółki, stanowią koszty pośrednie, gdyż brak bezpośredniego związku z konkretnymi przychodami podatkowymi; zatem są potrącalne w dacie ich poniesienia.

Wydatki związane z remediacją gruntu ponoszone przez spółkę, nie będące kosztami bezpośrednio związanymi z przychodami, stanowią koszty pośrednie i mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT.

Wydatki Pośrednie, związane z procesem podziału spółki, można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, podczas gdy Wydatki Bezpośrednie, związane bezpośrednio z podwyższeniem kapitału zakładowego, muszą być wyłączone z takich kosztów.

Koszty poniesione na usługi doradcze związane z pozyskaniem nowego inwestora, jeżeli są racjonalnie uzasadnione, związane z działalnością gospodarczą i odpowiednio udokumentowane, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

W przypadku umowy master franczyzy, wartość początkowa wiedzy przekazanej polskiej spółce franczyzobiorcy powinna zostać ustalona na podstawie ceny jednorazowej opłaty licencyjnej. Zmienne części opłaty uzależnione od przychodów nie mogą być włączone do wartości początkowej, lecz rozliczane jako koszty pośrednie według art. 16g ust. 14 ustawy o CIT.

Koszty finansowania dłużnego na nabycie akcji własnych od podmiotów niepowiązanych mogą stanowić koszty uzyskania przychodu pod warunkiem poszanowania limitów i nieprzeznaczenia na umorzenie akcji, przy czym alokacja do źródła przychodów powinna być ustalana indywidualnie zgodnie z rzeczywistym celem nabycia.

Koszty prowadzenia zagranicznego rachunku bankowego mogą stanowić koszt uzyskania przychodu tylko w zakresie, w jakim pozostają w bezpośrednim związku z przychodami z tytułu zbycia papierów wartościowych rozliczanych w danym roku podatkowym na podstawie art. 30b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Koszty ogólnoadministracyjne należy alokować do źródeł przychodów z zastosowaniem przychodowego klucza alokacji na podstawie art. 15 ust. 2-2b ustawy o CIT, jeżeli ich bezpośrednia alokacja nie jest możliwa; podział kosztów powinien być narastający dla całego roku podatkowego.

Wydatki ponoszone przez Spółkę z tytułu mechanizmu earn-out, w tym koszty weryfikacji i obsługi prawnej, w kontekście ustawy o CIT, winny być uznane za pośrednie koszty uzyskania przychodów, potrącalne w dacie ich poniesienia, jako że nie są to wydatki na nabycie akcji w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT.