Wydatki związane z tworzeniem i rozwijaniem innowacyjnych rozwiązań informatycznych X i Y mogą być kwalifikowane jako koszty działalności badawczo-rozwojowej zgodnie z art. 4a pkt 26 ustawy o CIT, z zastrzeżeniem, że koszty licencji i hostingu w modelu subskrypcyjnym nie spełniają kryteriów dla uznania ich za koszty kwalifikowane ulgi B+R.

W świetle art. 18d ustawy o CIT, działalność polegająca na tworzeniu oprogramowania, będąca działalnością twórczą i systematyczną, może być uznana za badawczo-rozwojową, z możliwością odliczenia odpowiednich kosztów osobowych jako kosztów kwalifikowanych; jednakże wydatki na licencje czy usługi zewnętrzne, niebędące WNiP, nie stanowią kosztów kwalifikowanych.

Zintegrowany system automatycznego magazynowania X, będący systemem logistycznym, nie spełnia definicji robota przemysłowego w rozumieniu art. 38eb ust. 3 ustawy o CIT, ponieważ nie jest wykorzystywany do zastosowań przemysłowych, jakim jest produkcja materialna, tym samym nie uprawnia do skorzystania z ulgi na robotyzację.

Skoro podatnik przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Polski po 31 grudnia 2021 roku, podlegając odtąd nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, a nie miał miejsca zamieszkania w Polsce w wymaganym okresie, przysługuje mu prawo do skorzystania z ulgi na powrót w odniesieniu do dochodów osiągniętych od 2024 roku.

Działalność wnioskodawcy w zakresie projektów badawczo-rozwojowych spełnia ustawową definicję działalności B+R zgodnie z art. 5a pkt 38 ustawy o PIT, umożliwiając tym samym korzystanie z ulgi B+R, co obejmuje także koszty materiałów i licencji niezbędnych dla tej działalności.

Dochody uzyskane przez polskiego rezydenta podatkowego z pracy na farmach wiatrowych na wodach Niderlandów podlegają opodatkowaniu wyłącznie w Polsce, co wyłącza możliwość zastosowania ulgi abolicyjnej oraz metody proporcjonalnego odliczenia, zgodnie z polsko-holenderską konwencją o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Podatnik, który nie posiadał miejsca zamieszkania w Polsce przez trzy lata kalendarzowe przed przeniesieniem się z Holandii oraz spełnił inne warunki z art. 21 ustawy, może skorzystać z ulgi na powrót przy uzyskaniu nieograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce po 30 marca 2023 roku.

Podatnik, który przeniósł miejsce zamieszkania do Polski po 31 grudnia 2021 r., spełniając wszystkie warunki ustawowe, uprawniony jest do skorzystania z ulgi na powrót, co zwalnia z podatku dochodowego przychody do określonej wysokości przez cztery lata podatkowe.

Podatnik, który przeniósł miejsce zamieszkania z Holandii do Polski po 31 grudnia 2021 roku, może skorzystać z ulgi na powrót, o ile spełnia warunki określone w art. 21 ustawy o PIT, w tym przeniesienie centrum interesów życiowych do Polski oraz brak miejsca zamieszkania w Polsce przez trzy lata przed powrotem.

Podatnik, który przez okres przynajmniej trzech lat przebywał za granicą i posiadał tam status rezydenta podatkowego, może skorzystać z ulgi na powrót, jeśli po powrocie do kraju nie posiadał na terytorium Polski rezydencji podatkowej, pomimo złożenia deklaracji PIT wyłącznie w celach technicznych.

Ulga na powrót, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 PDOF, przysługuje podatnikowi, który przeniósł miejsce zamieszkania do RP po 31 grudnia 2021 r., pod warunkiem spełnienia określonych przesłanek dotyczących rezydencji, dokumentacji oraz niekorzystania wcześniej z ulgi; jej stosowanie odbywa się w czterech kolejnych latach podatkowych od tego przeniesienia.

Podatnik przenosząc miejsce zamieszkania do Polski po pobycie w UE przez co najmniej trzy lata, spełnia warunki do zastosowania ulgi na powrót, nawet przy wcześniejszym składaniu PIT-36 z załącznikiem ZG w Polsce, o ile miejsce zamieszkania było poza RP.

Podatnikowi, który spełnia warunki przeniesienia rezydencji podatkowej na terytorium RP po 2021 r. i dokumentuje pobyt zagraniczny, przysługuje ulga na powrót zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 u.p.d.o.f. Odliczenie może być stosowane od początku roku przeprowadzki lub następnego, w czterech kolejnych latach podatkowych.

Spełnienie przesłanek do ulgi na powrót wymaga, aby podatnik po przeprowadzeniu do RP podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz nie zamieszkiwał Polski przez trzy lata przed przyjazdem, jednocześnie posiadając obywatelstwo UE i stosowną dokumentację miejsca zamieszkania za granicą.

Podatnik, który w latach 2023-2025 posiadał ośrodek interesów życiowych w Holandii, a nie w Polsce, może skorzystać z ulgi na powrót PIT na lata 2027-2029, spełniając wymogi art. 21 ust. 43 ustawy o PIT.

Wnioskodawczyni jest uprawniona do skorzystania z ulgi określonej w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ przeniosła centrum interesów życiowych do Polski, co spełnia wymagania nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Podatnik pracujący czasowo za granicą, który formalnie utrzymuje miejsce zamieszkania i centrum interesów życiowych w kraju, nie nabywa prawa do ulgi na powrót, przewidzianej w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; nie następuje bowiem zmiana rezydencji podatkowej, co wyłącza warunki zwolnienia.

Dochody uzyskane z pracy najemnej na jachtach stosownie do umów międzynarodowych podlegają opodatkowaniu zgodnie z miejscem rezydencji podatkowej podatnika, przy czym zastosowanie ulg i metod unikania podwójnego opodatkowania należy oceniać w kontekście faktycznego miejsca wykonywania pracy oraz zawartych umów międzynarodowych.

Dochody z pracy wykonywanej na statku w operacjach pomocniczych offshore nie stanowią dochodów z transakcji międzynarodowego transportu morskiego i podlegają opodatkowaniu wyłącznie w Polsce zgodnie z Konwencją między Polską a UK, nie kwalifikując się do ulgi abolicyjnej. Dochody te powiązane są z dochodami operatorskimi, a nie transportowymi statku.

Osoba, która zmienia miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, może skorzystać z ulgi na powrót, pod warunkiem że spełnia wymogi określone w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, dotyczące okresu zamieszkiwania poza Polską oraz posiadania odpowiedniego obywatelstwa.

Dochody uzyskane z pracy najemnej wykonywanej poza terytorium lądowym mogą korzystać z pełnej ulgi abolicyjnej bez ograniczenia, o ile praca nie jest wykonywana na terytoriach innych państw, gdzie nie zastosowano metody unikania podwójnego opodatkowania.

Podatnik, który przeniósł miejsce zamieszkania do Polski po długotrwałym pobycie za granicą i spełnia warunki określone w art. 21 ust. 43 ustawy PIT, ma prawo do skorzystania z ulgi na powrót na dochody uzyskane z pracy, do określonego limitu dochodu.

Spełniając przesłanki art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PDOF, podatnik ma prawo do ulgi na powrót, uznając rok 2023 za pełny rok przebywania poza RP, co umożliwia zwolnienie dochodów do określonego limitu w latach następujących po powrocie na stałe do Polski.

Czas poświęcony na realizację procesu homologacji nie stanowi czasu przeznaczonego na działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 4a pkt 26 ustawy o CIT, a tym samym nie może być uwzględniony przy kalkulacji kosztów pracowniczych kosztów kwalifikowanych zgodnie z art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT.