Wnioskodawczyni, która przeniosła swoje miejsce zamieszkania do Polski po 31 grudnia 2021 r. i spełnia wymogi ustawy, może skorzystać z ulgi na powrót na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, zwalniającej jej przychody do limitu 85 528 zł w czterech kolejno następujących latach.

Podatnik powracający do Rzeczypospolitej Polskiej, w celu uzyskania ulgi na powrót, musi nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium RP przez trzy lata poprzedzające bezpośrednio rok powrotu. Brak spełnienia tego warunku uniemożliwia zastosowanie ulgi, nawet przy spełnieniu pozostałych przesłanek ustawowych.

Podatnik, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium RP przed 31 grudnia 2021, nie kwalifikuje się do ulgi na powrót, gdyż z dniem 1 października 2021 roku stał się polskim rezydentem podatkowym, co nie spełnia warunków ustawowych dla skorzystania z preferencyjnego zwolnienia.

Aby skorzystać z ulgi na powrót, podatnik musi faktycznie przenieść rezydencję podatkową na terytorium Polski, co wymaga uznania Polski za miejsce zamieszkania pod względem osobistych i ekonomicznych interesów.

W interpretacji podatkowej stwierdzono, że podatnik, który przeniósł miejsce zamieszkania do Polski, spełniający warunki z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy PIT, jest uprawniony do ulgi na powrót, zwalniającej przychody z opodatkowania do kwoty 85 528 zł rocznie przez cztery lata podatkowe.

Podatnik nie spełnia wszystkich przesłanek do skorzystania z ulgi na powrót od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2026 r. Prawo do ulgi ograniczone jest do okresu 2023 r. z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania na poza Polską po tej dacie.

Podatnik spełniający wszystkie warunki wskazane w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, obejmujące nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, brak miejsca zamieszkania w kraju przez wymagany okres, polskie obywatelstwo oraz posiadanie dokumentacji potwierdzającej rezydencję, ma prawo do skorzystania z ulgi na powrót od przychodów z tytułu działalności gospodarczej, do limitu 85 528 zł rocznie.