Rekompensaty przyznawane z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19 nie stanowią dotacji zwolnionej z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT, a zatem nie mogą prowadzić do wyłączenia wydatków z kosztów uzyskania przychodów na mocy art. 16 ust. 1 pkt 58 tej ustawy.

Pomoc publiczna związana z kosztami energii i gazu ziemnego przyznana w ramach SSE jest przychodem zwolnionym z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy CIT, ale rekompensaty spoza tej działalności są opodatkowane zgodnie z ogólnymi zasadami.

Bezzwrotna pomoc publiczna przyznana Wnioskodawcy nie stanowi dotacji z budżetu państwa w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT, zatem nie podlega zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych.

Wydatki inwestycyjne nieujęte uprzednio w dokumentacji PSI mogą być uznane za kwalifikowane do objęcia pomocą publiczną w formie zwolnienia z CIT, o ile spełniają warunki związane z realizacją nowej inwestycji określonej przez art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT i Rozporządzenie WNI.

Świadczenie publiczne z programu rządowego nie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych jako dotacja, lecz stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, gdyż nie służy realizacji zadań publicznych, lecz rekompensuje wzrost kosztów działalności.

Rekompensaty z Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji nie stanowią dotacji zwolnionych od opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy CIT, ponieważ są one klasyfikowane jako przychody podlegające opodatkowaniu z uwagi na ich charakter rekompensacyjny i brak bezpośredniego pochodzenia ze środków budżetu państwa.

Zmiana statusu przedsiębiorcy po uzyskaniu zezwolenia strefowego lub decyzji o wsparciu nie wpływa na maksymalną intensywność regionalnej pomocy publicznej ani na kwotę zwolnienia podatkowego w CIT. Status przedsiębiorcy ustalany jest na dzień wydania decyzji, co zapewnia stabilność i przewidywalność prawną.

Nie jest możliwe uznanie wydatków na maszyny do produkcji nowych komponentów za koszty kwalifikowane nowej inwestycji definiowanej jako zwiększenie zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu; stąd dochód z ich sprzedaży nie może korzystać ze zwolnienia podatkowego na podstawie decyzji o wsparciu.

Przyznana pomoc de minimis na zakup nieruchomości gruntowej nie rodzi przychodu podatkowego w okresie stosowania estońskiego CIT oraz nie wpływa na ustalenie jej wartości początkowej. Wartość ta powinna być określona zgodnie z zasadami rachunkowości, a przepisy o amortyzacji podatkowej z art. 16g CIT nie mają zastosowania.

Jeżeli podatnik prowadzi ewidencję rachunkową umożliwiającą precyzyjne określenie dochodu z działalności objętej uchyloną decyzją o wsparciu oraz kwoty niezapłaconego podatku, może zastosować art. 17 ust. 6 pkt 1 lit. b Ustawy CIT przy rozliczeniu podatkowym, niezależnie od posiadania więcej niż jednej decyzji o wsparciu.

Nieuzyskanie dochodu w ramach inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, skutkujące niekorzystaniem ze zwolnienia na mocy art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o p.d.o.p., umożliwia zastosowanie wyłączenia z obowiązku sporządzania lokalnej dokumentacji cen transferowych zgodnie z art. 11n pkt 1 ustawy o p.d.o.p.

Wydatki poniesione na nabycie nieruchomości gruntowej od podmiotu powiązanego, jako koszty kwalifikowane, wpływają na wysokość pomocy publicznej w postaci zwolnienia od podatku dochodowego w zakresie nowej inwestycji w świetle decyzji o wsparciu, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.

Dochody uzyskane ze sprzedaży wyrobów gotowych, powstałych przy udziale podwykonawców, są objęte zwolnieniem, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, jeżeli usługi te mają charakter pomocniczy, a główna działalność gospodarcza odbywa się w miejscu nowej inwestycji objętego decyzją o wsparciu.

Moment poniesienia wydatku inwestycyjnego kwalifikowanego do obliczania pomocy publicznej, zgodnie z § 10 Rozporządzenia o WNI, wymaga zarówno rzeczywistej zapłaty, jak i ujęcia środka trwałego w ewidencji. Zatem koszt uznaje się za poniesiony tylko po spełnieniu tych dwóch warunków.

Koszty związane z budową budynku socjalno-biurowego, instalacji oraz fotowoltaiki na potrzeby nowej inwestycji, objęte są pomocą publiczną jako koszty kwalifikowane w rozumieniu ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji i zwolnione na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.

Środki pieniężne pobierane i następnie przekazywane przez podatnika do Zarządcy Rozliczeń, w ramach realizacji Obowiązku 1, nie stanowią przychodu podatkowego w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, gdyż nie wchodzą definitywnie do majątku podatnika, lecz mają charakter tymczasowy i są przeznaczone do dalszej transferencji.

Zmiana statusu przedsiębiorcy ze średniego na dużego w trakcie inwestycji na podstawie wydanej Decyzji o wsparciu nie wpływa na wysokość wskaźnika intensywności pomocy publicznej ani nie ogranicza prawa do kwalifikowania wydatków na używane środki trwałe.

Stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na działalność w SSE zgodnie z art. 19 ust. 5 pkt 3 UoSSE, nie obliguje do zwrotu pomocy publicznej. Po wygaśnięciu zezwolenia, spółka, spełniając wymogi, może wybrać opodatkowanie ryczałtem od dochodów spółek (tzw. „CIT estoński”) w bieżącym roku podatkowym.

Podatnik, który wykorzystał w pełni przyznany limit pomocy publicznej w ramach decyzji o wsparciu, przestaje osiągać dochody zwolnione z opodatkowania na jej podstawie, o ile decyzja nie wygeneruje nowych dochodów, może w tym samym roku kalendarzowym wybrać Estoński CIT.

Zmiana statusu przedsiębiorcy w toku realizacji inwestycji w Polskiej Strefie Inwestycji, po wydaniu decyzji o wsparciu, nie wpływa na wskaźnik intensywności pomocy publicznej ani wysokość przysługującego zwolnienia z podatku CIT, ustalaną na dzień przyznania pomocy.

Środki uzyskane jako inkasent na mocy Spec Ustawy i przekazywane do Skarbu Państwa nie stanowią przychodu podatkowego na gruncie CIT z uwagi na brak charakteru definitywnego i trwałego wzrostu aktywów Spółki.

Środki pobrane i przekazane przez Spółkę do Zarządcy Rozliczeń w związku z realizacją Obowiązku 1 nie stanowią przychodu podatkowego w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, z uwagi na brak definitywnego przysporzenia majątkowego dla Podatnika.

Momentem poniesienia wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną jest faktyczna zapłata, określona według metody kasowej, z wyjątkiem zaliczek, które uznaje się za poniesione w momencie, gdy staną się należne dostawcy.

Zwolnienie z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PIT dotyczy wyłącznie dochodu uzyskanego z realizacji nowej inwestycji, wyodrębnionego zgodnie z kryteriami funkcjonalnymi i ekonomicznymi, a wspólne koszty alokuje się wg klucza przychodowego.