Koszty noclegu pracownika poniesione w trakcie podróży służbowej (krajowej lub zagranicznej) i przekraczające limity Rozporządzenia ministra, mogą korzystać ze zwolnienia z PIT na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o PIT, o ile pracodawca wyrazi zgodę na ich zwrot w uzasadnionych przypadkach.

Świadczenia finansowe wypłacane pracownikom jednostki budżetowej J w ramach unijnego programu nie stanowią przychodu z innych źródeł, lecz przychód ze stosunku pracy. Są jednak zwolnione od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 137 ustawy o PIT jako środki z funduszy strukturalnych.

Wydatki pracownicze ponoszone przez pracowników, opłacane kartami służbowymi lub zwracane przez Spółkę, dokumentowane fakturami imiennymi wystawionymi na pracowników, stanowią koszty uzyskania przychodów Spółki, gdy spełniają przesłanki z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i nie są wyłączone przez art. 16 ust. 1 tej ustawy.

Podróże służbowe przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą mogą być kwalifikowane jako koszty uzyskania przychodów w wymiarze diet zgodnych z limitami przewidzianymi dla pracowników, zgodnie z art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Należności z tytułu diet i zryczałtowanego zwrotu kosztów noclegu wypłacane polskim rezydentom za granicą, nieprzekraczające limitów określonych w rozporządzeniu, są zwolnione z opodatkowania zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT.

Przedsiębiorca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość diet z tytułu podróży służbowych w części nieprzekraczającej wysokości przysługujących pracownikom diet, pod warunkiem że wyjazdy związane są bezpośrednio z realizacją prowadzonej działalności gospodarczej.

Przedsiębiorca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość diet z tytułu podróży służbowych wiązanych z prowadzoną działalnością, o ile diety te nie przekraczają limitów określonych dla pracowników w rozporządzeniach Ministra Pracy i Polityki Społecznej.

Diety i zwroty kosztów z tytułu podróży, związane z realizacją umowy zlecenia, mogą być zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych, jeśli mieszczą się w ustawowych limitach, zaś podróż odbywana jest w celu uzyskania przychodów (art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT).

Koszty wynagrodzeń pracowników oraz odpisy amortyzacyjne środków trwałych wykorzystywanych wyłącznie do działalności badawczo-rozwojowej stanowią koszty kwalifikowane w rozumieniu art. 26e ustawy o PIT, o ile zostały odpowiednio wyodrębnione w księgach rachunkowych.

Dochody uzyskane jako zwrot kosztów podróży, ryczałt na zakwaterowanie oraz diety dzienne związane z wykonywaniem obowiązków eksperta na rzecz agencji wykonawczej Komisji Europejskiej podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, z wyjątkiem przypadków, gdy wysokość tych świadczeń mieści się w limitach określonych przez rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej.

Należności "per diem" wypłacane za pobyt poza miejscem zamieszkania nie podlegają zwolnieniu podatkowemu jako diety, gdyż są integralną częścią wykonania kontraktu o świadczenie usług, a nie wynagrodzeniem za podróż. Do pozostałego wynagrodzenia można zastosować zryczałtowane 20% koszty uzyskania przychodu, jako że przychody te mają charakter działalności wykonywanej osobiście.

Zwrot kosztów przejazdu pracownika prywatnym pojazdem elektrycznym, hybrydowym lub napędzanym wodorem w ramach podróży służbowej, wyliczony według stawki nieprzekraczającej ustaloną przez pracodawcę, korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Osoba prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą może uwzględniać w kosztach uzyskania przychodów diety z tytułu podróży służbowych, pod warunkiem, że nie przekraczają one wysokości przewidzianej dla pracowników w odrębnych przepisach; diety te muszą być bezpośrednio związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Zwrot kosztów przejazdu, w związku z działalnością wykonywaną osobiście, stanowi przychód podlegający opodatkowaniu i oskładkowaniu, za wyjątkiem przejazdów mogących być uznanymi za podróż w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy, przy czym zwolnienie dotyczy jedynie limitów określonych rozporządzeniami, a jazdy lokalne są opodatkowane w pełni.

Wydatki pracownicze związane z wykonywaniem obowiązków służbowych, nawet gdy dokumenty pierwotne nie są dostępne, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, jeżeli są udokumentowane raportami zgodnie z wewnętrzną polityką i przepisami rachunkowości, wykazując rzeczywistość i związek kosztów z działalnością gospodarczą podatnika.

W świetle dyrektywy z art. 10 ust. 1 pkt 3 Ustawy PIT nagrody uzyskane przez osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą w akcjach promocyjnych nie powodują obowiązku pełnienia funkcji płatnika przez Wnioskodawcę. Natomiast świadczenia przekazywane pracownikom w kontekście podróży służbowej wykraczające poza diety oraz koszty związane z podróżą stanowią przychód opodatkowany, a od ich wartości

Świadczenia finansowe przyznane opiekunom uczniów w formie grantu, obejmujące koszty podróży i zakwaterowania, korzystają z podatkowego zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o PIT, pod warunkiem że nie przekraczają określonych limitów. Nadwyżki ponad limity podlegają opodatkowaniu jako przychody z innych źródeł.

Zwrot kosztów podróży Członków Zarządu Spółki, przekraczający limity określone w przepisach, jest zwolniony z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o PIT, jeżeli wydatki są rzeczywiste, udokumentowane i poniesione w interesie Spółki.

Podatnik prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą, dokonujący podróży służbowych, ma prawo do zaliczenia wartości diet do kosztów uzyskania przychodów, o ile wysokość tych diet nie przekracza limitu przysługującego pracownikom, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wartości diet z tytułu podróży służbowych, spełniające warunki określone w art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o PIT, mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów przez przedsiębiorcę w granicach limitów określonych dla pracowników.

Na zleceniobiorcach nie ciążą obowiązki podatkowe z tytułu świadczeń z tytułu podróży do Niemiec, jeśli świadczenia te mieściły się w limitach przewidzianych w przepisach. Świadczenia te, na mocy art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT, są zwolnione z opodatkowania.

Zwrot kosztów podróży członkom Rady Nadzorczej stanowi przychód z działalności wykonywanej osobiście, który może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy zachowaniu określonych limitów.

Zwolnienie podatkowe z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b PDOF ma zastosowanie do zwrotu kosztów podróży członków Rady Nadzorczej na posiedzenia, spełniających ustawowe kryteria, do limitu określonego w odpowiednim rozporządzeniu, wyłączając obowiązek pobierania zaliczek przez płatnika.

Przedsiębiorca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość diet z tytułu podróży służbowych, pod warunkiem że ich wysokość nie przekracza limitów obowiązujących dla pracowników, jak określono w odrębnych przepisach.