Umowa licencyjna na korzystanie z praw własności intelektualnej zawarta przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej w rozumieniu CEIDG stanowi odpłatne świadczenie usług opodatkowane VAT, z możliwością zwolnienia podmiotowego zgodnie z art. 113 ustawy VAT, pod warunkiem nieprzekroczenia limitu sprzedaży oraz niewykonywania usług doradczych.

Spółka A. GmbH, pomimo działalności gospodarczej w Polsce, nie posiada zaplecza personalnego ani technicznego wystarczającego do uznania jej istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w związku z czym nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych w KSeF.

Podmiot, nieposiadający w Polsce siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie jest zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przez Krajowy System e-Faktur. Ocena istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności wymaga posiadania odpowiedniego zaplecza personalnego i technicznego, co nie zostało spełnione w analizowanym przypadku.

Podatnik świadczący usługi zwolnione z VAT na podstawie art. 43 ustawy o VAT nie jest zobowiązany do wystawiania faktur, w tym faktur ustrukturyzowanych w KSeF, jeżeli nabywca nie żąda ich wystawienia w terminie 3 miesięcy od końca miesiąca wykonania usługi.

Podatnik nie jest zobowiązany do wystawienia faktury, w tym faktury ustrukturyzowanej przez KSeF, przy świadczeniu usług zwolnionych od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37-41 ustawy o VAT, o ile nabywca usług nie zgłosi żądania jej wystawienia zgodnie z art. 106b ust. 3 pkt 2 ustawy o VAT.

Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu ustawy o VAT, co zwalnia ją z obowiązku korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur.

Dostawa towarów i świadczenie usług przez spółkę z siedzibą we Francji na rzecz polskiego podmiotu nie skutkuje powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce dla celów VAT. W związku z tym, zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT jest zamawiający, który stosuje mechanizm odwrotnego obciążenia.

W przypadku otrzymania przedpłaty przed dostawą towaru, podatnik ma obowiązek wystawić fakturę VAT zgodnie z art. 106i ust. 2 ustawy o VAT, niezależnie od późniejszych losów zamówienia. Ponadto, obniżenie podstawy opodatkowania powinno mieć miejsce w rozliczeniu za okres, w którym wystawiono fakturę korygującą.

Holenderska spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia 282/2011 ani art. 28b ustawy o VAT. W konsekwencji nie jest zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF.

Brak użycia KSeF do wystawienia faktur zakupowych przez dostawcę, mimo obowiązku, nie pozbawia nabywcy prawa do odliczenia VAT naliczonego, jeśli faktura odzwierciedla rzeczywiste zdarzenie gospodarcze. Faktury takie mogą być ewidencjonowane w JPK_V7M z oznaczeniem „BFK”.

Brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zagranicznego podatnika na terytorium RP w przypadku braku kontroli nad zasobami technicznymi i personalnymi podmiotu trzeciego eliminuje obowiązek stosowania KSeF oraz ustala miejsce opodatkowania według siedziby podatnika.

Stosowanie elektronicznego archiwizowania dokumentów księgowych jest zgodne z przepisami ustawy o VAT, pod warunkiem zapewnienia ich integralności, autentyczności i czytelności. Jednakże uprawnienie do odliczenia podatku VAT z dokumentów księgowych wymaga spełnienia dodatkowych pozytywnych i negatywnych przesłanek przewidzianych w ustawie o VAT, co nie zawsze miało miejsce w analizowanym przypadku.

Spółka zagraniczna, która nie posiada na terytorium Polski stałego zaplecza personalnego i technicznego, ani możliwości samodzielnego prowadzenia działalności gospodarczej, nie może być uznana za posiadającą stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce w rozumieniu przepisów o VAT, a więc nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przez Krajowy System e-Faktur.

Archiwizowanie dokumentów księgowych, w tym faktur, wyłącznie w formie elektronicznej jest dozwolone pod warunkiem zapewnienia autentyczności, integralności i czytelności. Uprawnienie do odliczenia VAT jest ograniczone do elektronicznie przechowywanych faktur, które spełniają wymogi ustawy i nie obejmuje innych dokumentów nieuznawanych za faktury zgodnie z ustawą o VAT.

Przechowywanie dokumentów księgowych w formie elektronicznej, z zachowaniem zasad integralności, autentyczności i czytelności, jest dopuszczalne bez papierowych kopii. Prawo do odliczenia VAT uzależnione jest od spełnienia warunków zarówno przez dokumenty, jak i przez transakcje, których dotyczą.

Podatnicy mogą przechowywać faktury wystawione i otrzymane wyłącznie w formie elektronicznej, pod warunkiem zapewnienia autentyczności, integralności i czytelności dokumentów oraz ich dostępności dla organów. Prawo do odliczenia VAT nie przysługuje, jeśli dokumenty nie są zrównane z fakturami VAT.

Podatnik mający siedzibę działalności gospodarczej poza Polską, który nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce ze względu na wynajem infrastruktury i usług na warunkach typowej współpracy i braku decyzyjności lokalnej, nie jest zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przez KSeF zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT.

Wymogi dotyczące przechowywania w formie elektronicznej Dokumentów księgowych, które zapewniają autentyczność, integralność i czytelność, są zgodne z przepisami ustawy VAT, ale takie przechowywanie nie może obejmować dokumentów wyłączonych z definicji faktur, nieuprawniających do odliczenia podatku naliczonego.

Archiwizacja dokumentów księgowych wyłącznie w formie elektronicznej jest dopuszczalna pod warunkiem zapewnienia ich autentyczności, integralności i dostępności. Prawo do odliczenia VAT przysługuje jedynie na podstawie dokumentów spełniających ustawowe wymogi.

Spółka niemiecka, prowadząc działalność w Polsce przez lokalne biuro i zatrudniając pracowników, spełnia przesłanki stałego miejsca prowadzenia działalności na mocy przepisów VAT, co zobowiązuje ją do stosowania Krajowego Systemu e-Faktur.

Spółka A. GmbH nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej do celów podatkowych oraz stosowania Krajowego Systemu e-Faktur, gdyż nie spełnia kryteriów stałości oraz odpowiedniej organizacji personalnej i technicznej.

Organ stwierdził, że wydatki pracownicze dokumentowane fakturami wystawionymi na pracowników, spełniające wymagania ustawy o rachunkowości, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Spółka ma prawo zaliczyć do kosztów pełne kwoty brutto tych wydatków, w tym VAT, w zakresie, w jakim nie przysługuje odliczenie podatku.

Spółka niemiecka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, co wyłącza obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.