Podatnik nie może dokonywać odpisów amortyzacyjnych od części budynku mieszkalnego, który pomimo związku z działalnością turystyczną, zachowuje status budynku mieszkalnego jako całości niepodlegającej amortyzacji zgodnie z art. 22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Sprzedaż nakładów inwestycyjnych poniesionych na cudzej nieruchomości nie uprawnia do zaliczenia niezamortyzowanej wartości nakładów do kosztów uzyskania przychodów, a przychód podatkowy z tytułu tej sprzedaży powstaje jednorazowo w dacie jej dokonania, niezależnie od ratalnego systemu płatności czy kompensaty wierzytelności.

Równowartość odpisów amortyzacyjnych, stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego oraz nadwyżka środków obrotowych pozostawiona w zakładzie budżetowym nie stanowią przychodów wykonanych zakładu budżetowego w rozumieniu rozporządzenia w sprawie pre-współczynnika i nie powinny być uwzględniane w jego kalkulacji, tym samym nie wpływają na wysokość odliczanego podatku naliczonego przez Gminę

Nakłady ponoszone na ulepszenie nieruchomości będącej współwłasnością nie mogą być uznane za inwestycje w obcy środek trwały, a ich amortyzacja powinna odpowiadać wysokości udziału podatnika w nieruchomości. Ponoszenie nakładów na środki własne wyklucza możliwość zaliczenia ich do inwestycji w obcych środkach trwałych.

Zwrot środków przez bank na podstawie ugody nie stanowi przychodu podatkowego, lecz umorzenie części kredytu związanej z wykorzystaniem na cele gospodarcze nie podlega zaniechaniu poboru podatku dochodowego.

W przypadku podziału przez wyodrębnienie, Bank Przejmujący wstępuje w prawa i obowiązki podatkowe związane z przejmowaną działalnością pozostające w stanach otwartych, natomiast Bank Dzielony ponosi odpowiedzialność za zobowiązania zamknięte sprzed podziału. Korekty deklaracji sprzed podziału obciążają Bank Dzielony.

Działalność badawczo-rozwojowa prowadzona przez Bank spełnia ustawowe przesłanki uznania jej za działalność B+R, w związku z czym koszty wynagrodzeń oraz odpisów amortyzacyjnych związane z tą działalnością mogą być uznane za koszty kwalifikowane, uprawniając Bank do ulgi B+R na mocy art. 18d Ustawy o CIT.

W przypadku zaklasyfikowania budynku rekreacyjno-usługowego jako obiekt KŚT 109, zastosowanie znajduje stawka amortyzacyjna 10% zgodnie z wykazem stawek amortyzacyjnych, niezależnie od nazewnictwa używanego przez podatnika czy dewelopera.

Ulepszony budynek usługowy, zaklasyfikowany do rodzaju 109 KŚT, może podlegać amortyzacji według indywidualnej stawki wynoszącej maksymalnie 33,33% rocznie, jeśli został użyty przez inny podmiot ponad 60 miesięcy i ulepszony o wartość przekraczającą 30% jego wartości początkowej, zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o PIT.

Wynagrodzenie za budynek usługowo-handlowy, przyznane w wyniku wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego, stanowi przychód z działalności gospodarczej podlegający opodatkowaniu, a nie odszkodowanie zwolnione z opodatkowania. Niezamortyzowana wartość początkowa budynku może być kosztami uzyskania przychodów, lecz nie wartość prawa użytkowania wieczystego gruntu.

Równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, jak i stan środków obrotowych zakładu budżetowego nie stanowią przychodów wykonanych w rozumieniu przepisów finansowych, a tym samym nie powinny być uwzględniane w kalkulacji prewspółczynnika VAT dla zakładu budżetowego.

Obiekty wykorzystywane przez Spółkę do działalności turystyczno-rekreacyjnej, klasyfikowane jako niemieszkalne, podlegają amortyzacji na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, co uprawnia Spółkę do zaliczenia odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.

Podatnik nie może zastosować indywidualnej stawki amortyzacji 10% dla nieruchomości po przebudowie, zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 UPDOF, ponieważ własnością środków trwałych są inne podmioty i nie przewiduje ich użytkowania zgodnego z wymogami legislacyjnymi.

Odpisy amortyzacyjne dotyczące budynków mieszkalnych, które zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych utraciły możliwość amortyzacji w rozumieniu art. 16c ust. 2a updop, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Klucz przychodowy nie modyfikuje tej zasady ani nie znajduje zastosowania do alokacji amortyzacji budynków mieszkalnych.

Odpisy amortyzacyjne od części budynku sklasyfikowanego jako mieszkalny, nawet jeśli wykorzystywanej w działalności gospodarczej, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.

Bazę Klientów B i C, nabyte w celu poszerzenia działalności dystrybucyjnej, należy traktować jako wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji, zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT, zaś transakcję przeniesienia praw do tych baz jako zysk z przeniesienia własności, nie podlegający opodatkowaniu u źródła w Polsce.

Stacja GPO, pełniąca jednolitą funkcję transformacji i przesyłu energii elektrycznej, stanowi jeden środek trwały w rozumieniu art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, od którego można dokonywać odpisów amortyzacyjnych według jednej stawki, spełniając kryteria kompletności i zdatności do użytku.

W przypadku budynków mieszkalno-usługowych o dominującej powierzchni niemieszkalnej, możliwe jest dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od całości budynku według klasyfikacji obiektu jako niemieszkalnego, zgodnie z jego przeznaczeniem.

Podatnik ma prawo zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną w wysokości 33% dla używanego i wpisanego do rejestru zabytków budynku niemieszkalnego sklasyfikowanego pod symbolem 109 KŚT, po raz pierwszy wprowadzonego do jego ewidencji środków trwałych, gdyż spełnia warunki określone w art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Budynki wykazujące z ewidencji lub ksiąg wieczystych na mieszkalne, niezależnie od użytkowego przeznaczenia przestrzeni wewnętrznej, nie spełniają przesłanek do stosowania amortyzacji w kosztach uzyskania przychodów w ramach przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 16c pkt 2a ustawy o CIT, lokale mieszkalne zaklasyfikowane jako środki trwałe, niezależnie od użytkowania w działalności gospodarczej, nie podlegają amortyzacji podatkowej. Kwalifikacja lokali musi uwzględniać ich formalne przeznaczenie.

Podatnicy składający wnioski o wydanie indywidualnych interpretacji, w przypadku środków trwałych, muszą wykazać aktywne uczestnictwo w ich procesie wytworzenia, aby uprawnienia do stosowania preferencyjnych zasad amortyzacji, takich jak indywidualne stawki amortyzacyjne i skrócony okres amortyzacji, mogły być zastosowane.

Nakłady na modernizację budynku mieszkalnego przekształconego w biurowy, kwalifikowane jako inwestycje w obcych środkach trwałych zaliczone do KŚT nr 105, mogą podlegać amortyzacji podatkowej w CIT. Wyłączenie z art. 16c pkt 2a ustawy CIT nie dotyczy tego przypadku, jeśli klasyfikacja wskazuje na budynek niemieszkalny.

Wydatki poniesione na budowę tymczasowych dróg i placów składowych na czas inwestycji stanowią wartość początkową środków trwałych, jako że są związane z wytworzeniem budowli na cudzym gruncie i będą amortyzowane jako inwestycje w cudzych środkach trwałych, a nie jako koszty uzyskania przychodów.