Osoba fizyczna zamieszkała w Polsce, dokonująca sprzedaży nieruchomości na Białorusi po upływie pięciu lat od jej nabycia, nie uzyskuje przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co wyłącza obowiązek podatkowy z tego tytułu w Polsce.

Środki finansowe otrzymane przez podatniczkę z tytułu grantu nie korzystają ze zwolnienia od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie spełniają przesłanek określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 114 oraz 137 ustawy o podatku dochodowym. Przychód ten podlega opodatkowaniu jako przychód z innych źródeł.

Podatnik, który przenosi miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po 31 grudnia 2021 r., spełnia warunki do zastosowania ulgi na powrót, jeżeli w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających rok, w którym nastąpiło przeniesienie, nie posiadał miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce, przy jednoczesnym przeniesieniu ośrodka interesów życiowych do Polski.

Darowizna środków pieniężnych przekazywanych z zagranicy do Polski nie podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem od spadków i darowizn, jeśli obdarowany nie posiada obowiązujących kwalifikacji rezydencji podatkowej w Polsce w momencie darowizny. Zgłoszenia SD-Z2 ani SD-3 nie są wymagane.

Umowa pożyczki między osobami z I grupy podatkowej, udokumentowana i zgłoszona w terminie, jest zwolniona z podatku PCC, mimo transakcji międzynarodowej.

Darowizna środków pieniężnych od brata z Białorusi nie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, a stanowi dochód z innych źródeł podlegający opodatkowaniu PIT bez możliwości zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o PIT.

Wnioskodawca nie jest uprawniony do skorzystania z ulgi na powrót, ponieważ przeniesienie jego miejsca zamieszkania na terytorium Polski nastąpiło przed 31 grudnia 2021 r., co wyklucza zastosowanie zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT.

Osoba, która do dnia 17 kwietnia 2024 r. nie posiadała miejsca zamieszkania na terytorium Polski i spełnia pozostałe warunki ustawowe, może skorzystać z "ulgi na powrót", o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w okresie czterech kolejnych lat podatkowych, począwszy od roku 2025.

Osoba, która już w sierpniu 2021 r. ustanowiła centrum interesów osobistych w Polsce, nie spełnia przesłanek do skorzystania z ulgi na powrót, której zastosowanie wymaga przeniesienia rezydencji podatkowej po 31 grudnia 2021 r.

Podatnik, przenosząc miejsce zamieszkania do Polski w 2024 roku, nie nabywa prawa do ulgi na powrót z uwagi na brak posiadania Karty Polaka w czasie przeniesienia oraz niespełnienie dodatkowych wymagań ustawowych.

Podatnikowi, który nie posiadał na dzień przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski Karty Polaka, ani obywatelstwa polskiego, nie przysługuje ulga na powrót, nawet jeśli później uzyskał te dokumenty.

Dla skorzystania z ulgi na powrót, konieczne jest posiadanie obywatelstwa państwa UE, Karty Polaka lub ciągłego zamieszkiwania przez określony czas w państwie członkowskim UE, co w opisywanym przypadku nie zostało spełnione, uniemożliwiając zastosowanie ulgi.

Osoba przenosząca miejsce zamieszkania do Polski po 31 grudnia 2021 r., posiadająca ważną Kartę Polaka, może skorzystać z ulgi na powrót w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, pod warunkiem spełnienia wymogów dotyczących rezydencji podatkowej oraz posiadania dokumentów potwierdzających dotychczasowe miejsce zamieszkania i niekorzystania wcześniej z tego zwolnienia.

Niewystarczające jest posiadanie Karty Polaka po zmianie miejsca zamieszkania do Polski; warunkiem skorzystania z ulgi na powrót jest jej posiadanie na moment transferu rezydencji.

Przeniesienie miejsca zamieszkania podatnika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po 31 grudnia 2021 r. skutkujące powstaniem nieograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce uprawnia do ulgi na powrót na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, pod warunkiem faktycznego i trwałego przeniesienia centrum interesów życiowych do Polski.

Podatnik, który nie posiadał Karty Polaka na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski, nie spełnia warunków określonych w art. 21 ust. 43 pkt 3 ustawy o PIT i tym samym nie jest uprawniony do skorzystania z tzw. "ulgi na powrót."

Darowizna środków pieniężnych od obcokrajowca na rzecz polskiego rezydenta podatkowego, przy braku polskiego obywatelstwa lub miejsca stałego pobytu rezydenta, nie podlega opodatkowaniu na podstawie ustawy o podatku od spadków i darowizn, skutkując brakiem możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego.

Dochody uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce z pracy zdalnej świadczenia na rzecz podmiotów zagranicznych należy traktować jako dochody krajowe, opodatkowując je wyłącznie w Polsce, bez stosowania metod unikania podwójnego opodatkowania ani załącznika PIT/ZG.

Nabycie polskiej rezydencji podatkowej przez osobę relokowaną z zagranicy powinno być uznane za skutecznie dokonane z chwilą trwałego przeniesienia centrum interesów życiowych na terytorium Polski, co w tym przypadku potwierdzono przystąpieniem do procedury uzyskania pobytu stałego po uzyskaniu Karty Polaka.

Darowizna środków pieniężnych od brata nie jest przepisywana przepisom o podatku od spadków i darowizn, przez co staje się przychodem z innych źródeł, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce.

Wnioskodawca spełnia przesłanki do zastosowania ulgi na powrót według art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dzięki nieprzerwanemu zamieszkaniu na Litwie oraz przeniesieniu centrum interesów do Polski w 2025 roku.

Środki finansowe uzyskane z bezzwrotnego grantu unijnego nie podlegają zwolnieniu podatkowemu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o PIT, gdyż nie spełniają wymaganych warunków dotyczących polskich umów rządowych oraz bezpośredniej realizacji celu programu.

Zawarta poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej umowa pożyczki, której przedmiot nie znajduje się na terytorium RP w chwili jej zawarcia, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych w Polsce.