Rekompensata otrzymywana przez podmiot świadczący usługi publicznego transportu zbiorowego, przeznaczona na pokrycie strat finansowych, która nie wpływa bezpośrednio na cenę usług, nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem VAT zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Spółka nie jest uprawniona do zastosowania stawki 0% VAT dla usług transportu towarów poza terytorium kraju w przypadku braku dokumentu potwierdzającego wliczenie wartości usługi do podstawy opodatkowania z tytułu importu, zgodnie z art. 83 ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT.

Podatnik VAT świadczący opodatkowane usługi transportu publicznego ma prawo odliczyć pełną kwotę podatku VAT naliczonego od wydatków, pomimo powiązania z rekompensatą, o ile wydatki te służą wyłącznie działalności gospodarczej opodatkowanej, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

Stawka VAT 0% może być zastosowana do usługi transportu międzynarodowego, gdy towar przemieszczany jest tranzytem przez terytorium kraju, nie będąc dopuszczonym do obrotu na terytorium UE, przy spełnieniu warunków dokumentacyjnych potwierdzających międzynarodowy charakter usługi.

Opłaty administracyjne ponoszone przez pełnomocnika klienta w zagranicznych postępowaniach administracyjnych nie stanowią dochodu z wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą na potrzeby estońskiego CIT, jednakże nie mogą być zaliczane jako koszty podatkowe ze względu na szczególny charakter ryczałtowego systemu opodatkowania.

Usługi transportu pasażerskiego okazjonalnego organizowane przez podmioty nie będące biurami podróży, lecz działające w podobnym zakresie, podlegają procedurze VAT-marża. Miejscem świadczenia tych usług jest miejsce siedziby organizatora, implicite podlegającego polskiemu systemowi podatkowemu, co skutkuje opodatkowaniem na terytorium Polski.

Rekompensaty przekazywane przez jednostki samorządu terytorialnego na rzecz operatorów publicznego transportu zbiorowego nie stanowią wynagrodzenia za świadczenie usług opodatkowane podatkiem od towarów i usług, ponieważ nie są bezpośrednio związane z ceną świadczonych usług względem pasażerów.

Stanowisko płatnika jest nieprawidłowe; od 19 sierpnia 2023 r. nie można stosować ulgi 30% diety do wynagrodzenia kierowców międzynarodowych zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 23d ustawy CIT, lecz należy uwzględniać kwotę równoważną 20 euro za każdy dzień pobytu za granicą.

Otrzymane przez pracownika w związku z oddelegowaniem do pracy zagranicznej bezpłatne zakwaterowanie oraz zwrot kosztów powrotu do domu stanowią przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, ponieważ korzyści te przynoszą pracownikowi realną oszczędność wydatków.

Miasto A jest uprawnione do odliczenia 100% podatku VAT od wydatków związanych wyłącznie z budową samoobsługowej toalety publicznej, a także do częściowego odliczenia VAT od wspólnych kosztów projektu, przy jednoczesnym braku prawa do odliczenia VAT przy wydatkach na węzeł przesiadkowy jako niegenerujących czynności opodatkowanych.

Rekompensata przyznawana przez Gminę Spółce za świadczenie usług publicznego transportu zbiorowego, nie stanowi podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT i tym samym nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem. W związku z tym Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego dotyczącego tej rekompensaty.

Dofinansowanie otrzymane na realizację projektu nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem VAT, gdyż nie jest bezpośrednio związane z ceną konkretnych świadczonych usług, lecz z ogólną realizacją projektu jako całości.

Dotacje otrzymane od Gminy ościennej i Wojewody z tytułu organizacji publicznego transportu zbiorowego nie stanowią podstawy do opodatkowania VAT, gdyż brak jest bezpośredniego związku między dotacjami a konkretnymi usługami, co wyklucza ich uznanie za wynagrodzenie za świadczenie usług.

Od 1 stycznia 2025 r. grunty, budynki i budowle wchodzące w skład terminala towarowego, będącego obiektem infrastruktury usługowej z ust. 2 pkt 2 załącznika nr 2 do u.t.k., nie korzystają ze zwolnień przewidzianych w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze ani pkt 1c u.p.o.l., także wtedy, gdy obejmują elementy infrastruktury kolejowej udostępniane przewoźnikom kolejowym.

Środki transportu wynajmowane przez spółkę od kontrahentów duńskich uznaje się za "urządzenia przemysłowe" w myśl art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Tym samym spółka jest zobowiązana do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego u źródła od należności z tytułu najmu tych urządzeń.

Rekompensata przyznana spółce z tytułu świadczenia usług lokalnego transportu zbiorowego na rzecz gminy nie stanowi obrotu w rozumieniu VAT, gdyż brak jest bezpośredniego związku między rekompensatą a ceną usługi, co wyklucza jej opodatkowanie tym podatkiem.

Rekompensata otrzymywana przez spółkę od gminy za wykonywanie zadań w zakresie przewozu osób nie stanowi podstawy opodatkowania VAT, ponieważ nie jest związana bezpośrednio z ceną usług. Spółka nie ma obowiązku wystawiania faktur VAT, lecz możliwe jest dokumentowanie rekompensaty notą księgową.

Zapewnienie pracownikowi oddelegowanemu przez pracodawcę bezpłatnego zakwaterowania oraz zwrotu kosztów powrotu do kraju stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, co nakłada obowiązek odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy.

Rekompensata wypłacana operatorowi lokalnego transportu publicznego nie stanowi wynagrodzenia za świadczenie usług podlegających opodatkowaniu VAT, gdyż nie wywiera bezpośredniego wpływu na cenę tych usług, co zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, wyklucza ją z podstawy opodatkowania VAT.

Usługi transportu publicznego świadczone w ramach umowy z Miastem nie stanowią odpłatnego świadczenia usług na rzecz Miasta w rozumieniu art. 8 ustawy o VAT, a otrzymywana rekompensata nie podlega VAT jako element wynagrodzenia, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

Brak przeszkód prawnych, aby w przypadku świadczenia kompleksowego, obejmującego dostawę towarów i usługę transportu, elementy składające się na dostawę były wyszczególnione na fakturze w odrębnych pozycjach z zachowaniem jednolitej stawki VAT.

Bilet jednorazowy na przewóz osób, wystawiony cyfrowo i zawierający dane sprzedawcy, może być uznany za fakturę VAT, spełniając obowiązek jej wystawienia, co wyłącza potrzebę dokumentowania sprzedaży odrębną fakturą.

Świadczenia ponoszone przez pracodawcę na rzecz pracowników mobilnych w postaci kosztów noclegów i transportu, związane z ich obowiązkami służbowymi, nie stanowią przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, i tym samym nie generują obowiązku płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych po stronie pracodawcy.

Podatnik, świadczący usługi międzynarodowego transportu towarów, może przechowywać dokumenty potwierdzające wykonanie usług oraz faktury wyłącznie w formie elektronicznej, spełniając wymogi autentyczności, integralności i czytelności. Takie dokumenty będą podstawą dla zastosowania stawki 0% VAT, przy zapewnieniu ich dostępności dla organów podatkowych.