Podatek u źródła zapłacony przez płatnika może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, jeśli spełnia przesłanki art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, niezależnie od istnienia klauzuli ubruttowienia w umowie, a potrącenie tego kosztu następuje w dacie jego faktycznego poniesienia.

Otrzymane środki z sekurytyzacji wierzytelności leasingowych jako sprzedaż samej wierzytelności są neutralne podatkowo; jednakże dochód z opłat leasingowych rozpoznaje się w dniu ich wymagalności, a dyskonto związane z transakcją stanowi jednorazowy koszt uzyskania przychodów w chwili sprzedaży transzy.

Zapłata podatku u źródła przez spółkę, wynikająca z kontroli celno-skarbowej i ubruttowienia odsetek, może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów jako koszt pośredni według art. 15 ust. 1 i 4d ustawy o CIT, nawet bez klauzuli ubruttowienia.

Wynagrodzenie wypłacane za licencję użytkownika końcowego oprogramowania komputerowego nie mieści się w katalogu należności licencyjnych wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przez co nie podlega zryczałtowanemu podatkowi u źródła w Polsce.

Zapłata podatku u źródła przez spółkę, wynikająca z dokonanych korekt rozliczeń, spełnia przesłanki zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów jako koszt pośredni, potrącalny w dacie jego poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 1 i 4d ustawy o CIT.

Podatek u źródła zapłacony przez spółkę na podstawie korekt po kontrolach celno-skarbowych może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, jako koszt pośredni, potrącany w dacie poniesienia, o ile spełnia ogólne warunki zawarte w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Wynagrodzenie z tytułu licencji użytkownika końcowego na oprogramowanie użytkowane w modelu SaaS, ograniczone do prawa użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem, nie podlega obowiązkowi poboru podatku u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Wynagrodzenie za Licencje użytkownika końcowego, czyli za prawo do korzystania z oprogramowania dla własnych potrzeb nie stanowi należności licencyjnych, zatem nie podlega opodatkowaniu u źródła podatkiem dochodowym w Polsce na mocy art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz obowiązującej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Podatek dochodowy zapłacony przez polski podmiot w kraju, z którym brak jest umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, nie podlega odliczeniu od polskiego podatku dochodowego oraz nie może być uznany za koszt uzyskania przychodu na gruncie ustawy o CIT.

Wypłaty dokonywane na rzecz zagranicznego kontrahenta z tytułu nabycia uprawnień do emisji CO2 nie podlegają podatkowi u źródła, a koszty nabycia tych uprawnień są kosztem uzyskania przychodu z chwilą ich umorzenia, co odzwierciedla bezpośredni związek z osiąganymi przychodami.

Wynagrodzenie wypłacane z tytułu usług pośrednictwa agencyjnego, handlowego oraz wsparcia sprzedaży, świadczone przez zagranicznych kontrahentów, podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, jako świadczenia o charakterze doradczym, reklamowym oraz badania rynku.

Wynagrodzenie z tytułu nabycia licencji użytkownika końcowego do oprogramowania niewykorzystujące praw autorskich nie stanowi należności licencyjnej w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, dlatego nie podlega opodatkowaniu u źródła w Polsce.

Wynagrodzenie płacone za licencję użytkownika końcowego na oprogramowanie, ograniczone do użytku wewnętrznego bez przeniesienia pełnych praw autorskich, nie stanowi należności licencyjnych podlegających podatkowi u źródła zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Wynagrodzenie wypłacane za korzystanie z programu komputerowego na podstawie licencji użytkownika końcowego, bez przeniesienia autorskich praw majątkowych, nie mieści się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT i nie podlega opodatkowaniu u źródła w Polsce.

Zapłata przez spółkę polską A, działającą w ramach subrogacji na rzecz cypryjskiej spółki B, kwoty obejmującej sumę kapitału i naliczonych odsetek z tytułu pożyczki, nie powoduje obowiązku pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego u źródła, gdyż zachowana jest ciągłość stosunku zobowiązaniowego, a zobowiązanie pożyczkowe dłużnika pozostaje niespełnione.

Wynagrodzenie z tytułu zakupu licencji użytkownika końcowego na oprogramowanie nie stanowi przychodu objętego art. 21 ust. 1 pkt 1 CIT, wobec czego nie rodzi obowiązku poboru podatku u źródła przy wypłacie takich należności zagranicznemu dostawcy.

Wynagrodzenie z tytułu transakcji sekurytyzacji syntetycznej, jako świadczenie za przeniesienie ryzyka kredytowego, nie stanowi płatności kwalifikowanej w art. 21 ust. 1 UPDOP, nie obciążając wnioskodawcy obowiązkiem poboru zryczałtowanego podatku u źródła.

Wynagrodzenie wypłacane w ramach transakcji sekurytyzacji syntetycznej nie stanowi płatności wymienionej w art. 21 ust. 1 UPDOP, co zwalnia Wnioskodawcę z obowiązku poboru podatku u źródła oraz weryfikacji statusu rzeczywistego właściciela Kontrahenta.

Oświadczenie płatnika WH-OSC zgodnie z art. 26 ust. 7a ustawy o CIT nie może być składane przed faktycznym zaistnieniem zdarzenia podatkowego, jakim jest przekroczenie limitu kwoty wypłat, co skutkuje koniecznością wdrożenia art. 26 ust. 2e ustawy. Skuteczność takiego oświadczenia wymaga wiedzy posiadanej na dzień faktycznej wypłaty.

Złożenie oświadczenia WH-OSC, jako przesłanki wyłączającej mechanizm pay and refund, przed datą wypłaty dywidendy przekraczającej limit z art. 26 ust. 2e CIT, jest niezgodne z prawem. Płatnik musi dokonać oświadczenia po zaistnieniu zdarzeń określonych dla jego skuteczności.

Przekształcenie transgraniczne spółki kapitałowej nie przerywa dwuletniego okresu nieprzerwanego posiadania udziałów w spółce, co umożliwia stosowanie zwolnienia z podatku dochodowego od dywidend na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy CIT; zasada sukcesji uniwersalnej obejmuje prawa i obowiązki podatkowe.

Złożenie oświadczenia WH-OSC musi nastąpić po przekroczeniu limitu wypłat, nie wcześniej, aby było skuteczne, o czym mówi art. 26 ust. 7a CIT; wcześniejsze złożenie nie zwalnia z obowiązków zastosowania art. 26 ust. 2e CIT.

Wynagrodzenie wypłacone zagranicznemu rezydentowi podatkowemu za użytkowanie oprogramowania w modelu 'end-user' nie jest objęte obowiązkiem poboru zryczałtowanego podatku źródłowego w Polsce, ponieważ nie następuje transfer praw autorskich ani licencjonowanie do modyfikacji oprogramowania. Spółka korzysta z oprogramowania jedynie na potrzeby własne.

Płatności z tytułu usług hostingowych kwalifikują się jako użytkowanie urządzenia przemysłowego, co uzasadnia ich objęcie mechanizmem „pay and refund”, o ile nie zostaną zastosowane preferencje umowne wynikające z odpowiednich umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, zwłaszcza z Francją. Pozostałe płatności nie są objęte należnościami licencyjnymi.