Udzielenie odpłatnych pożyczek pieniężnych przez spółki komandytowe, mimo braku ich częstotliwości i wpisu w PKD, stanowi czynność podlegającą VAT jako odpłatne świadczenie usług, zwalniającą z obowiązku zapłaty PCC.

Udzielenie oprocentowanej pożyczki pieniężnej przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, traktowane jako odpłatne świadczenie usług, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i korzysta ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, mimo braku prowadzenia działalności pożyczkowej przez spółkę.

Pożyczka udzielona przez podmiot zwolniony z VAT jest wyłączona spod opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC.

Zawarcie umowy pożyczki między spółką z o.o. a jej wspólnikiem, będącym jednocześnie Prezesem Zarządu, podlega opodatkowaniu VAT jednakże korzysta ze zwolnienia; w wyniku tego na podstawie art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC, czynność ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Czynność udzielenia pożyczki przez Spółkę podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatne świadczenie usług, jednak korzysta ze zwolnienia zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, co wyklucza obowiązek podatkowy PCC na podstawie art. 2 pkt 4 lit. b ustawy o PCC.

Interpretacja stwierdza, że umowy pożyczek udzielanych przez spółki powiązane oraz wspólnika, jako objęte zwolnieniem VAT, są wyłączone z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. i ustawy PCC. Nie dotyczy ich zwolnienie z art. 9 ust. 10 lit. i) ustawy PCC, gdyż są już objęte zwolnieniem VAT.

Umowa pożyczki zawarta pomiędzy podmiotami będącymi czynnymi podatnikami VAT, zwolniona z podatku VAT na mocy przepisów ustawy o VAT, jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC.

Pożyczka pieniężna udzielona przez podmiot zwolniony z VAT, z tytułu świadczenia usług finansowych, jest wyłączona spod opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC, eliminując obowiązek podatkowy po stronie pożyczkobiorcy.

Nieodzyskane pożyczki prywatne, które nie były zarachowane na podstawie art. 14 ustawy o PIT jako przychody należne, nie mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów związanych z działalnością gospodarczą podatnika.

Udzielenie oprocentowanej pożyczki stanowi odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu VAT, które jednocześnie korzysta ze zwolnienia z tego podatku zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, o ile nie wybrano opcji opodatkowania po spełnieniu przewidzianych ustawowo warunków.

Jeżeli umowa pożyczki jest objęta regulacjami ustawy o podatku od towarów i usług oraz korzysta ze zwolnienia z tego podatku, to czynność tę wyłącza się z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy o PCC.

Usługi udzielania pożyczek przez podmiot Y dla X Sp. z o.o. korzystają ze zwolnienia z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, jako usługi udzielania pożyczek pieniędzmi wykonywane przez podatnika w rozumieniu tej ustawy.

Usługi udzielania pożyczek przez podmiot zagraniczny, będący podatnikiem w rozumieniu ustawy o VAT, korzystają ze zwolnienia z opodatkowania VAT w Polsce na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, nawet jeśli Pożyczkodawca nie ma siedziby na terytorium RP.

Udzielanie pożyczek przez zagranicznego podmiot pożyczkodawczego na rzecz polskiej spółki jest traktowane jako import usług, które jako regularne i profesjonalne mogą być uznane za działalność gospodarczą podlegającą zwolnieniu z VAT na gruncie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, niezależnie od rejestracji VAT w Polsce.

Usługi udzielania pożyczek przez zagranicznego pożyczkodawcę (Y) na rzecz Spółki są zwolnione z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, pomimo że czynności te podlegają opodatkowaniu VAT na terytorium Polski jako świadczenie usług przez podatnika.

Pożyczka zawarta między zagranicznym pożyczkodawcą a polskim pożyczkobiorcą, gdzie środki znajdują się za granicą, a umowa jest zawarta za granicą, nie jest opodatkowana podatkiem od czynności cywilnoprawnych w Polsce.

Umowa pożyczki zawarta między stronami z siedzibami i środkami za granicą, a miejscem zawarcia umowy poza terytorium RP, nie rodzi obowiązku podatkowego z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych na gruncie polskiego prawa.

Pożyczka udzielona przez akcjonariusza spółce komandytowo-akcyjnej kwalifikowanej jako spółka kapitałowa podlega zwolnieniu z podatku od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 9 pkt 10 lit. i) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Umowa pożyczki nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na mocy art. 2 pkt 4 ustawy, gdy Pożyczkodawca rozpoznaje odpłatne świadczenie usług zwolnione z VAT. Wyłączenie z opodatkowania PCC występuje przez objęcie czynności regulacjami ustawy o VAT.

Zwrot środków z tytułu nienależnie pobranych rat kapitałowo-odsetkowych na mocy ugody dotyczącej umowy pożyczki hipotecznej nie stanowi przychodu podatkowego, a zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Udzielenie pożyczki przez podatnika VAT na rzecz podmiotu powiązanego kwalifikuje się jako usługa odpłatna podlegająca opodatkowaniu, lecz korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, pod warunkiem braku rezygnacji z tego zwolnienia.

Udzielenie odpłatnej pożyczki pieniężnej przez podmiot będący czynnym podatnikiem VAT stanowi odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT. Jednak na mocy art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, usługa ta korzysta ze zwolnienia podatkowego, pod warunkiem, że Pożyczkodawcy nie zrzekli się tej opcji.

Moment wypłaty odsetek przez spółkę estońskiego CIT na rzecz jej udziałowców (podmiotów powiązanych) stanowi zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego w ryczałcie od dochodów spółek, nie zaś moment ich naliczenia.

Odroczenie terminu oraz jednorazowa spłata kapitału i odsetek nie skutkuje powstaniem przychodu z nieodpłatnych świadczeń u pożyczkobiorcy na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 2 uCIT, jeżeli zobowiązania pozostają wymagalne.