Podatnik ma prawo do obniżenia stawek amortyzacyjnych na mocy art. 16i ust. 5 ustawy CIT zarówno retroaktywnie, jak i prospektywnie, co potwierdzają orzeczenia sądów administracyjnych, które zapewniają elastyczność w dostosowywaniu stawek do zmian gospodarczych, takich jak pandemia COVID-19.

Podatnik ma prawo zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną w wysokości 33% dla używanego i wpisanego do rejestru zabytków budynku niemieszkalnego sklasyfikowanego pod symbolem 109 KŚT, po raz pierwszy wprowadzonego do jego ewidencji środków trwałych, gdyż spełnia warunki określone w art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Spółka nieruchomościowa, która nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych dla celów rachunkowych od nieruchomości zaliczonych do grupy 1 KŚT, nie jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych na podstawie ustawy o CIT.

Stawka indywidualna amortyzacji dla lokalu niemieszkalnego po raz pierwszy wprowadzonego do ewidencji może być ustalona na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT, a nie art. 22j ust. 4, jako że odnosi się do inwestycji w obcych środkach trwałych. Stanowisko wnioskodawcy uznane jest za nieprawidłowe z uwagi na błędne wskazanie podstawy prawnej.

Odpisy amortyzacyjne wyłączone z kosztów uzyskania przychodów w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o CIT od dnia 1 stycznia 2022 r. stanowią koszt uzyskania przychodów w momencie odpłatnego zbycia Nieruchomości, co wynika z braku wyraźnego wyłączenia w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Działalność spółki w ramach projektu, co do zasady, stanowi działalność badawczo-rozwojową, uprawniającą do ulgi podatkowej na podstawie art. 18d ustawy o CIT, a ponoszone koszty wynagrodzeń, materiałów oraz odpisy amortyzacyjne od licencji są uznane za koszty kwalifikowane, jeśli spełniają wymogi ustawowe.

Podatnik, eksploatujący budynki, budowle oraz urządzenia w warunkach pogorszonych lub używający ich intensywnie, ma prawo do zastosowania podwyższonych stawek amortyzacyjnych zgodnie z art. 16i ustawy o CIT, stosując współczynniki do wartości określonych przez ustawodawcę.

Środki trwałe powinny być wprowadzone do ewidencji nie później niż w miesiącu przekazania do używania, a późniejsze wprowadzenie stanowi ich ujawnienie. Retroaktywne ujmowanie środków z mocą wsteczną i naliczanie zaległych odpisów amortyzacyjnych nie jest dopuszczalne na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Amortyzacja części mieszkalnej lokalu wykorzystywanej do działalności gospodarczej nie jest dopuszczalna, natomiast wydatki na software i sprzęt mogą stanowić koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT.

Sprzedaż nieruchomości nieformalnie związanej z działalnością spółki cywilnej nie rodzi przychodu z działalności gospodarczej, lecz z odpłatnego zbycia nieruchomości i, po upływie pięcioletniego okresu od nabycia, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Spółka nieruchomościowa jest uprawniona do zaliczania do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej nieruchomości, jeśli nieruchomość nie jest środkiem trwałym w rozumieniu przepisów o rachunkowości i brak jest bilansowych odpisów amortyzacyjnych wpływających na wynik finansowy jednostki.

Opłata subskrypcyjna za oprogramowanie nabyte w modelu SaaS może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w momencie jej poniesienia, nie kwalifikując zakupionego oprogramowania jako wartości niematerialnej i prawnej podlegającej amortyzacji.

Opłata Sublicencyjna poniesiona za korzystanie z oprogramowania na licencji w okresie krótszym niż rok stanowi koszt uzyskania przychodów w momencie poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. Oprogramowanie to nie może być zaliczane do wartości niematerialnych i prawnych, ani podlegać amortyzacji z mocy art. 16b ust. 1 CIT.

Korekta kosztów podatkowych o odpisy amortyzacyjne na skutek niewłaściwego uznania własności przedmiotu nie może być dokonana na bieżąco, gdy brak jest przesłanek błędu rachunkowego lub omyłki; wymaga to korekty wstecznej.

Działalność Wnioskodawcy spełnia kryteria działalności badawczo-rozwojowej umożliwiające zastosowanie ulgi B+R, lecz nie wpływa na podstawę daniny solidarnościowej ani nie uprawnia do korekty deklaracji DSF-1.

W przypadku odpłatnego zbycia środka trwałego częściowo sfinansowanego dotacją, koszt uzyskania przychodu stanowi różnica pomiędzy wartością początkową środka a kwotą dokonanych odpisów amortyzacyjnych, niezależnie od części finansowanej dotacją.

Zgodnie z art. 16c pkt 2a ustawy o CIT, lokale mieszkalne zaklasyfikowane jako środki trwałe, niezależnie od użytkowania w działalności gospodarczej, nie podlegają amortyzacji podatkowej. Kwalifikacja lokali musi uwzględniać ich formalne przeznaczenie.

W ramach konsorcjum prowadzącego wspólne przedsięwzięcie gospodarze uznaje się, że przychody i koszty uczestników są zdefiniowane proporcjonalnie do ich udziału w zyskach wynikających z umowy. Każdy z konsorcjantów rozpoznaje przychody i koszty podatkowe zgodnie z regułą art. 8 ustawy o PIT, niezależnie od faktycznej dystrybucji środków pieniężnych.

Podatnik prawidłowo alokuje odpisy amortyzacyjne od nabytego patentu, dzieląc je pomiędzy przychody z zysków kapitałowych i inne źródła, zgodnie z adekwatnym kluczem alokacji, w sytuacji gdy przypisanie kosztów bezpośrednio do źródeł przychodów nie jest możliwe (art. 15 ust. 2 i 2b CIT).

W przypadku środków trwałych, które nie są trwale związane z innymi obiektami, amortyzacji podlegają oddzielnie z zastosowaniem różnych stawek zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych. Podatnik może dokonać wstecznej korekty stawek amortyzacyjnych w granicach przedawnienia zobowiązań podatkowych, jeżeli pierwotnie do rozliczenia przyjęto niewłaściwe stawki zgodne z art. 16a ustawy o podatku dochodowym

W świetle znowelizowanego art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, spółka nieruchomościowa nie jest uprawniona do zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli nie dokonuje równoczesnych odpisów rachunkowych obciążających wynik finansowy.

Koszt nabycia licencji oraz prace wdrożeniowe, o ile są niezbędne do uruchomienia i funkcjonalnego wykorzystania oprogramowania, stanowią podstawę wartości początkowej amortyzowanej wartości niematerialnej i prawnej, zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 5 i art. 16g ust. 3 ustawy o CIT.

Podatnicy będący mikroprzedsiębiorcami mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla budynków niemieszkalnych, zlokalizowanych na obszarze gmin o specyficznych wskaźnikach bezrobocia i zamożności, zgodnie z art. 22j ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co uprawnia ich do zastosowania podwyższonej stawki amortyzacyjnej i skrócenia okresu amortyzacji do co najmniej 10 lat.

Podatnicy składający wnioski o wydanie indywidualnych interpretacji, w przypadku środków trwałych, muszą wykazać aktywne uczestnictwo w ich procesie wytworzenia, aby uprawnienia do stosowania preferencyjnych zasad amortyzacji, takich jak indywidualne stawki amortyzacyjne i skrócony okres amortyzacji, mogły być zastosowane.