Wnioskodawca, w przypadku zmiany sposobu użytkowania budynku z przeznaczeniem mieszkalnym w proporcji mniejszej niż użytkowej, ma prawo do kontynuacji ujmowania w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, gdy budynek zachowuje charakter niemieszkalny.

Amortyzacji na zasadzie odpisów podatkowych nie podlegają budynki sklasyfikowane jako mieszkalne według pozwolenia na budowę, nawet jeśli w rzeczywistości pełnią funkcję biurową, co wyklucza uznanie ich jako koszt uzyskania przychodu w działalności gospodarczej.

Działalność wnioskodawcy w zakresie budowy prototypu stanowi działalność badawczo-rozwojową, spełniając definicję zawartą w art. 4a pkt 26) ustawy o CIT. Niemniej, brak jednolitego podejścia do rozliczeń kosztów uniemożliwia uznanie części z nich za koszty kwalifikowane w świetle ulgi B+R.

Działalność Spółki związana z budową Prototypu spełnia przesłanki prowadzenia działalności badawczo-rozwojowej, zgodnie z art. 4a pkt 26 ustawy CIT, lecz ujmowanie kosztów prac badawczo-rozwojowych musi być jednolite dla celów podatkowych, a zastosowanie ulg na B+R wymaga spełnienia warunku jednolitego ich rozliczenia.

Działalność polegająca na budowie prototypu spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej zawartą w art. 4a pkt 26 ustawy CIT, jednakże koszty tego projektu nie stanowią kosztów kwalifikowanych do ulgi B+R, gdyż zastosowano niewłaściwe zasady rozliczania podatkowego w ramach jednego projektu.

Działalność polegająca na budowie prototypów maszyn i urządzeń może być uznana za działalność badawczo-rozwojową kwalifikującą do ulgi B+R, jeśli jest podejmowana systematycznie, w sposób twórczy, jednakże różne metody księgowe stosowane do rozliczenia kosztów uniemożliwiają pełne skorzystanie z ulgi na jednym projekcie.

Działalność Spółki w zakresie budowy prototypu jest działalnością badawczo-rozwojową, jednakże koszty kwalifikowane muszą być jednolicie ujęte w kosztach uzyskania przychodów; ich różne ujmowanie w jednym projekcie uniemożliwia skorzystanie z ulgi B+R.

Działalność wnioskodawcy w zakresie budowy prototypu stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 4a pkt 26 ustawy CIT. Jednakże niektóre wydatki związane z tą działalnością nie spełniają warunków do uznania ich za koszty kwalifikowane w ramach ulgi B+R ze względu na niewłaściwe zastosowanie różnych metod zaliczenia kosztów uzyskania przychodów.

Działalność Wnioskodawcy w zakresie tworzenia prototypów spełnia warunki działalności badawczo-rozwojowej zgodnie z art. 4a pkt 26 ustawy CIT. Jednakże, aby uznać koszty z nią związane za kwalifikowane, konieczne jest jednolite traktowanie tych kosztów w ramach metody jednej zrozumiale wybranej na podstawie art. 15 ust. 4a CIT.

Działalność polegająca na budowie Prototypu stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 4a pkt 26 ustawy CIT. Jednakże odliczenie wydatków poniesionych na tę działalność w ramach ulgi B+R wymaga jednolitego uznania tych kosztów zgodnie z art. 15 ust. 4a CIT, bez kombinacji różnych metod księgowych.

Podatnicy mają prawo zwiększyć stawki amortyzacyjne dla pojazdów używanych intensywniej niż przeciętne, zgodnie z art. 22i ust. 2 pkt 2 ustawy o PIT, jeśli wykorzystywane uprzywilejowaną działalność wykazuje intensywną eksploatację lub wymaga szczególnej sprawności technicznej.

Odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej środków trwałych sklasyfikowanych w grupie 1 KŚT mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodu, nawet gdy dla celów bilansowych nieruchomość nie podlega amortyzacji, o ile nie są spełnione kumulatywne warunki ograniczenia z art. 15 ust. 6 ustawy CIT.

Spółka nieruchomościowa może zaliczać do kosztów uzyskania przychodu odpisy amortyzacyjne od środków trwałych, jeśli dla celów bilansowych nieruchomość nie stanowi środka trwałego, a tym samym odpisy te nie obciążają wyniku finansowego.

Działalność Wnioskodawcy w zakresie tworzenia oprogramowania kwalifikuje się jako działalność badawczo-rozwojowa w rozumieniu art. 18d ust. 1 ustawy o CIT. Niektóre koszty, w tym wynagrodzenia z tytułów B2B, nie spełniają przesłanek uznania ich za kwalifikowane w ramach ulgi B+R, zgodnie z art. 18d ust. 2 pkt 1 i 1a CIT.

Koszty prac rozwojowych w ramach ulgi B+R muszą być jednolicie klasyfikowane jako koszty uzyskania przychodów zgodnie z jednym z dopuszczalnych sposobów rozliczania prac rozwojowych na podstawie art. 15 ust. 4a CIT, bez równoczesnego stosowania różnych metod w ramach tego samego projektu.

Świadczenia pieniężne pozyskane od osób fizycznych na cel wytworzenia infrastruktury nie stanowią nieodpłatnych świadczeń objętych zwolnieniem podatkowym, przekazano je na podstawie wzajemności świadczeń, co wyklucza prawo do zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy CIT.

Od 1 stycznia 2023 r. przepisy art. 16c pkt 2a ustawy o CIT wykluczają możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od inwestycji w obcych środkach trwałych będących lokalami mieszkalnymi. Organy uznają, że zasady wyłączenia dotyczące budynków mieszkalnych odnoszą się również do inwestycji w takich budynkach.

Odpisy amortyzacyjne od środków trwałych, spełniających definicję robota przemysłowego oraz oprzyrządowania, dokonane w latach 2022-2026, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów poniesione na robotyzację zgodnie z art. 38eb ustawy o CIT, niezależnie od daty ich nabycia.

Podatnicy mogą obniżać stawki amortyzacyjne dla środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r., nawet jeśli są wykorzystywane w działalności zwolnionej z CIT, bez względu na ograniczenia czasowe wynikające z art. 16i ust. 8 ustawy CIT.

X Sp. z o.o. nie może jednorazowo odliczyć 50% kosztów zakupu urządzeń w ramach ulgi na robotyzację. Prawo do ulgi przysługuje jedynie w odniesieniu do Robota X, traktowanego jako robot przemysłowy, co umożliwia odliczenie wyłącznie poprzez odpisy amortyzacyjne.

Stosowanie zerowej stawki amortyzacyjnej, zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, nie wyklucza kontynuacji amortyzacji i uznania niezamortyzowanej wartości środka trwałego za koszt uzyskania przychodów przy sprzedaży. Czasowe zawieszenie amortyzacji i jej wznowienie, mimo wydłużenia okresu amortyzacji, jest zgodne z ustawą CIT. Obniżenie stawki może nastąpić od początku roku podatkowego, pod warunkiem

Przepisy art. 22c ust. 2 ustawy o PIT wyłączają możliwość amortyzacji środków trwałych będących lokalami mieszkalnymi, wykorzystywanymi w działalności gospodarczej podatnika, bez względu na zapisy art. 22j ustawy o PIT dotyczące indywidualnych stawek amortyzacyjnych.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, otrzymująca w drodze wkładu niepieniężnego przedsiębiorstwo w spadku, ma prawo do kontynuacji amortyzacji składników majątkowych z zastosowaniem wartości początkowej i metod amortyzacji określonych przez przedsiębiorstwo w spadku zgodnie z art. 16g ust. 9 i 10a oraz art. 16h ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W rozumieniu art. 13 ust. 2 ustawy zmieniającej, wydatki niestanowiące kosztu uzyskania przychodu obejmują także odpisy amortyzacyjne niestanowiące tych kosztów. Interpretacja wyklucza uznanie tych odpisów wyłącznie za koszty w kontekście obniżenia podatku od wycofania wkładu w spółce komandytowej.