Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 8 oraz 39 ustawy o CIT, przychody z odpłatnego zbycia obligacji korporacyjnych poniżej kosztów nabycia nie kwalifikują pełnej kwoty nabycia jako kosztów uzyskania przychodów. Kosztem mogą być jedynie wydatki do wysokości uzyskanego przychodu, uwzględniając wierzytelnościowy charakter obligacji.

Wydatki poniesione na nabycie obligacji korporacyjnych mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów w momencie ich odpłatnego zbycia zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, jednak nie w pełnej wysokości, a wyłącznie do wysokości uzyskanego przychodu, ponieważ przepisy art. 16 ust. 1 pkt 39 wykluczają traktowanie strat ze zbycia jako kosztów, o ile nie były wcześniej zarachowane jako przychód

Wydatki na objęcie lub nabycie obligacji mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów dopiero przy ich odpłatnym zbyciu, z wyłączeniem strat z tych transakcji, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT, obejmującym wierzytelności.

Obligacje, jako dłużne papiery wartościowe, podlegają art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT, co wyklucza potraktowanie całości straty z ich sprzedaży jako kosztu uzyskania przychodów, jeśli nie zostały zaksięgowane jako przychód należny. Organ odrzuca pełną kwalifikację tych kosztów podatkowych przy sprzedaży za wartość niższą niż zakup.

Wydatki na objęcie lub nabycie obligacji mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu jedynie do wysokości uzyskanego przychodu z ich zbycia, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 8 i 39 ustawy o CIT. Straty z tytułu odpłatnego zbycia takich obligacji, będących papierami wartościowymi o charakterze dłużnym, podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodu.

Przychody spółki z windykacji należności z obligacji nabytych od funduszu stanowią przychody z papierów wartościowych, zaliczane do zysków kapitałowych, co wpływa na kwalifikację podatkową tych przychodów i przyporządkowanie kosztów ich uzyskania. Koszty te, w tym zapłata ceny obligacji i wypłaty dla uczestników funduszu, podlegają rozliczeniu w ramach zysków kapitałowych, z zastrzeżeniem ograniczeń

Wydatki poniesione na objęcie lub nabycie Obligacji BGK mogą stanowić koszty uzyskania przychodów wyłącznie do wysokości odpowiadającej przychodowi z ich odpłatnego zbycia. Straty z tytułu zbycia obligacji, jako wierzytelności, nie stanowią kosztów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT, o ile wierzytelność z nich wynikająca nie była wcześniej zarachowana jako przychód należny.

Spółka nie może skorzystać z opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, gdyż nie spełnia warunków określonych w art. 28j ustawy o CIT, w szczególności dotyczących zakazu posiadania udziałów w innym podmiocie oraz sporządzania sprawozdań według MSR.

Przychody z realizacji prawa z instrumentów finansowych obejmują całość kwoty otrzymanej przy wykupie, łącznie z wartością nominalną, a nie tylko dyskonto; takie przychody wliczają się w struktury przychodów określone w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o CIT.

Administrator hipoteki nie jest zobowiązany do pobrania zryczałtowanego podatku od odsetek za zwłokę wypłacanych obligatariuszom, które kwalifikują się jako przychody z innych źródeł, lecz musi przekazać formularz PIT-11 odpowiednim organom.

Kwota ugody, uzyskana przez podatnika na mocy umowy ubezpieczeniowej z uwagi na szkody wynikłe z działalności członków zarządu, stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych jako definitywne przysporzenie majątkowe, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Przychody pasywne obejmują pełną kwotę z realizacji praw z instrumentów finansowych, w tym wartość nominalną, a nie wyłącznie zyski, zgodnie z art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o CIT. Struktura przychodów oparta na poprzednim roku podatkowym musi uwzględniać całość przychodów, bez pomniejszania o koszty.

Posiadanie przez wspólników obligacji, certyfikatów i jednostek uczestnictwa nie przeczy spełnieniu warunków opodatkowania Estońskim CIT, gdyż te instrumenty nie wiążą się z powierniczym prawem majątkowym wspólników jako fundatorów czy beneficjentów w rozumieniu art. 28j ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT.

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat z odpłatnego zbycia obligacji, jako wierzytelności, chyba że wierzytelność została wcześniej zarachowana jako przychód należny; art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT wyklucza pełne rozliczenie strat z takich transakcji w kosztach podatkowych.

Strata z odpłatnego zbycia obligacji, jako papierów wartościowych o charakterze dłużnym, nie jest kosztem uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych, chyba że wierzytelność wynikająca z obligacji była wcześniej zarachowana jako przychód należny.

Dyskonto przy emisji obligacji przez Spółkę z o.o. stanowi koszt finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, niezależnie od faktycznego przepływu środków, jeżeli związane jest z uzyskaniem środków finansowych poprzez potrącenie wzajemnych wierzytelności.

Przychody uzyskane z tytułu cesji wierzytelności z obligacji, w tym zaległe odsetki i koszty windykacji, kwalifikowane są jako przychody z praw majątkowych i podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych według skali podatkowej, nie znajdując się w zakresie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Niezwrócona kwota z inwestycji w obligacje upadłej firmy nie stanowi strat podatkowych, podlegających odliczeniu w PIT-38 do celów podatku dochodowego od osób fizycznych, zgodnie z art. 9 ust. 2 i art. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zakup Nieskarbowych Papierów Dłużnych przez spółkę z o.o. poprzez bank komercyjny, z koniecznością zawarcia umowy o świadczenie usług powierniczych nie prowadzi do utraty prawa do opodatkowania spółki ryczałtem od dochodów spółek (estońskim CIT), jeżeli nabywane aktywa pozostają własnością spółki i nie wynikają z nich nowe prawa majątkowe.

Wykup obligacji przez emitenta spełnia definicję odpłatnego zbycia papierów wartościowych, co pozwala na rozliczenie kosztów ich nabycia w PIT; jednak strata z lat ubiegłych nie pomniejsza podstawy dla daniny solidarnościowej.

Emitent obligacji wyemitowanych po 1 stycznia 2024 r. nie musi składać oświadczenia zgodnie z art. 26 ust. 1ae ustawy o CIT przed pierwszą wypłatą odsetek, aby uniknąć poboru podatku u źródła od dalszych odsetek, pod warunkiem złożenia oświadczenia przed kolejną wypłatą.

Świadczenie usług udzielania pożyczek w wyniku cesji wierzytelności czyni spółkę podatnikiem VAT, podczas gdy nabycie obligacji, jako zarządzanie aktywami finansowymi, nie kwalifikuje jej jako podatnika VAT. Obrót z tytułu wierzytelności przez spółkę nie jest wliczany do całkowitego obrotu przy ustalaniu proporcji VAT, z uwagi na jego pomocniczy charakter.

Przy wykupie obligacji przez emitenta, jedynie świadczenia uzyskane za ostatni okres przed wykupem uwzględnia się w dochodzie do opodatkowania na podstawie art. 24 ust. 24 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odsetki za wcześniejsze okresy podlegają odrębnemu opodatkowaniu zgodnie z art. 30a tej ustawy.