Opłaty za licencje użytkownika końcowego, nieprzenoszące praw autorskich, nie mieszczą się w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT, nie powodując obowiązku poboru podatku u źródła, gdyż są jedynie opłatą za korzystanie na własny użytek, nie stanowiąc należności licencyjnych w rozumieniu UPO.

Wynagrodzenie z tytułu licencji użytkownika końcowego na oprogramowanie użytkowane w modelu SaaS, ograniczone do prawa użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem, nie podlega obowiązkowi poboru podatku u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Wynagrodzenie za Licencje użytkownika końcowego, czyli za prawo do korzystania z oprogramowania dla własnych potrzeb nie stanowi należności licencyjnych, zatem nie podlega opodatkowaniu u źródła podatkiem dochodowym w Polsce na mocy art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz obowiązującej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Wynagrodzenie wypłacane Dostawcy zagranicznemu za licencję użytkownika końcowego na korzystanie z oprogramowania w modelu SaaS przez polskiego rezydenta podatkowego nie skutkuje obowiązkiem poboru zryczałtowanego podatku dochodowego u źródła, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Wynagrodzenie z tytułu nabycia licencji użytkownika końcowego do oprogramowania niewykorzystujące praw autorskich nie stanowi należności licencyjnej w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, dlatego nie podlega opodatkowaniu u źródła w Polsce.

Wynagrodzenie płacone za licencję użytkownika końcowego na oprogramowanie, ograniczone do użytku wewnętrznego bez przeniesienia pełnych praw autorskich, nie stanowi należności licencyjnych podlegających podatkowi u źródła zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Sprzedaż praw majątkowych oraz odpłatne udzielanie licencji przez Instytut z tytułu rezultatów działań projektowych podlega opodatkowaniu VAT, co wiąże się z prawem do pełnego odliczenia VAT naliczonego na dokonywane zakupy, gdyż czynności te są podejmowane w ramach działalności opodatkowanej Instytutu.

Płatności za licencje end-user na programy komputerowe, nabywane wyłącznie dla użytku własnego, nie kwalifikują się jako należności licencyjne, tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła według art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Wynagrodzenie wypłacane za korzystanie z programu komputerowego na podstawie licencji użytkownika końcowego, bez przeniesienia autorskich praw majątkowych, nie mieści się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT i nie podlega opodatkowaniu u źródła w Polsce.

Przychody uzyskiwane przez Spółkę z tytułu świadczenia usług w modelu SaaS, polegających na udostępnianiu oprogramowania, kwalifikują się jako przychody z udzielenia licencji na oprogramowanie i zatem powinny zostać uznane za przychody z zysków kapitałowych zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT.

Wynagrodzenie z tytułu zakupu licencji użytkownika końcowego na oprogramowanie nie stanowi przychodu objętego art. 21 ust. 1 pkt 1 CIT, wobec czego nie rodzi obowiązku poboru podatku u źródła przy wypłacie takich należności zagranicznemu dostawcy.

Działalność spółki w ramach projektu, co do zasady, stanowi działalność badawczo-rozwojową, uprawniającą do ulgi podatkowej na podstawie art. 18d ustawy o CIT, a ponoszone koszty wynagrodzeń, materiałów oraz odpisy amortyzacyjne od licencji są uznane za koszty kwalifikowane, jeśli spełniają wymogi ustawowe.

Dochód osiągany przez wnioskodawcę ze sprzedaży i licencjonowania oprogramowania kwalifikującego się jako kwalifikowane prawo własności intelektualnej podlega opodatkowaniu preferencyjną stawką 5% zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT, o ile działalność spełnia kryteria działalności badawczo-rozwojowej.

Faktury zaliczkowe powinny odzwierciedlać wartość usług przypadającą na odpowiedni okres rozliczeniowy. Zmiana umowy wpływająca na przyszłe wynagrodzenie nie wymaga korekty faktur zaliczkowych, a ostatnia faktura zaliczkowa zamykająca całą transakcję powinna zawierać numery poprzednich faktur dotyczących tego okresu rozliczeniowego.

Licencje przewidziane do użytkowania ponad rok należy traktować jako wartości niematerialne i prawne na gruncie ustawy CIT, amortyzowane przez co najmniej 60 miesięcy. Licencje z okresem krótszym niż rok nie podlegają amortyzacji jako wartości niematerialne i prawne. Strata z niezamortyzowanej wartości licencji może być uznana za koszt uzyskania przychodów.

Otrzymanie przez spółkę nieodpłatnej licencji niewyłącznej od użytkowników platformy stanowi przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT. Przychód ten wynika z korzyści ekonomicznych uzyskanych przez spółkę bez świadczenia wzajemnego przez użytkowników.

Dochód osiągnięty z tytułu sprzedaży licencji na programy komputerowe, tworzone w ramach działalności badawczo-rozwojowej, jest uprawniającym do zastosowania 5-procentowej stawki podatkowej ulgi IP Box, pod warunkiem spełnienia wymogów ewidencyjnych przewidzianych przepisami ustawy PIT.

Licencja użytkownika końcowego na oprogramowanie, nieprzenosząca praw autorskich, nie stanowi należności licencyjnych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, co wyklucza obowiązek poboru podatku u źródła od wypłat na rzecz zagranicznego dostawcy.

Za koszty kwalifikowane uznaje się wydatki na surowce i materiały związane z działalnością badawczo-rozwojową, co uprawnia do ulgi B+R zgodnie z art. 26e ustawy o PIT. Wydatek na nabycie licencji niewyłącznej na know-how nie stanowi kosztu kwalifikowanego w myśl art. 26e ust. 2 pkt 2 ustawy o PIT.

Opłaty za licencje użytkownika końcowego na oprogramowanie umożliwiające jedynie korzystanie na własne potrzeby, nie stanowią wynagrodzeń podlegających obowiązkowi poboru podatku u źródła, w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Wynagrodzenie za usługi organizacji loterii, w tym opłaty związane z kosztami bezpośrednio dotyczącymi loterii, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Transfer środków finansowych na pokrycie kosztów nagród nie stanowi świadczenia podlegającego VAT, jeśli nie przenoszone jest prawo do rozporządzania nimi jak właściciel.

Podatnik prawidłowo alokuje odpisy amortyzacyjne od nabytego patentu, dzieląc je pomiędzy przychody z zysków kapitałowych i inne źródła, zgodnie z adekwatnym kluczem alokacji, w sytuacji gdy przypisanie kosztów bezpośrednio do źródeł przychodów nie jest możliwe (art. 15 ust. 2 i 2b CIT).

Działalność Wnioskodawcy, obejmująca twórcze i systematyczne projekty prowadzące do zwiększenia wiedzy i nowych zastosowań, stanowi działalność badawczo-rozwojową zgodnie z art. 4a pkt 26 UPDOP. Ponoszone w jej ramach koszty mogą być uznane za kwalifikowane do ulgi badawczo-rozwojowej, zgodnie z art. 18d UPDOP.