Kwota zwrócona podatnikowi R.B. przez bank w wyniku ugody sądowej, dotyczącej spłaty kredytu hipotecznego, nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Wypłata środków w ramach polubownej ugody z bankiem z tytułu nieważności umowy kredytowej jest neutralna podatkowo dla podatnika, gdyż nie stanowi przychodu z uwagi na zwrotny charakter wcześniejszych wpłat na rzecz banku. Zwrot kosztów procesowych również nie jest przychodem podatkowym (art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f.).

Podatnik nie jest uprawniony do odliczenia odsetek od nowej kwoty zadłużenia ustalonej w wyniku ugody z bankiem, lecz jedynie w zakresie limitu określonego na podstawie pierwotnej kwoty kredytu zaciągniętego na cele mieszkaniowe.

Kwota zwrócona kredytobiorcy w wyniku ugody sądowej, będąca częścią uprzednio nadpłaconych rat kredytowych, nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o ile nie powoduje faktycznego przysporzenia majątkowego.

Przychód powstały w wyniku umorzenia kredytu hipotecznego na cele mieszkaniowe, zaciągniętego przed 15 stycznia 2015 r., podlega zaniechaniu poboru podatku dochodowego, jeśli spełnione są warunki określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.

Otrzymanie przez Wnioskodawcę środków pieniężnych od byłej małżonki jako zwrotu nakładów poniesionych na nieruchomość nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych ani nie jest objęte podatkiem od spadków i darowizn. Decydujący jest charakter zwrotny świadczenia, który nie generuje przysporzenia majątkowego.

Kwota zwrócona kredytobiorcy na podstawie ugody z bankiem dotyczącej kredytu frankowego, który był wykorzystywany na cele mieszkaniowe, nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu, jako że nie prowadzi do trwałego przysporzenia majątkowego, lecz jest jedynie zwrotem uprzednio niesłusznie pobranych środków.

Spłata kredytu hipotecznego zaciągniętego na nieruchomość, która po zawarciu małżeństwa weszła do wspólności majątkowej, spełnia warunki do zastosowania ulgi mieszkaniowej zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT, o ile podatnik wykazuje własne cele mieszkaniowe.

Umorzenie części kredytu hipotecznego prowadzi do powstania przychodu, ale zastosowanie zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych jest zasadne tylko w odniesieniu do części kredytu przeznaczonej na cele mieszkaniowe. Zaniechanie nie obejmuje części kredytu spłacającej kredyt konsolidacyjny.

Spłata kredytu hipotecznego zaciągniętego przez poprzedniego właściciela nieruchomości ze środków uzyskanych z jej sprzedaży nie stanowi wydatku na własne cele mieszkaniowe podatnika, a tym samym nie uprawnia do ulgi podatkowej z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy PIT.

Zniesienie współwłasności nieruchomości, w wyniku którego jeden ze współwłaścicieli przejmuje dług hipoteczny i dokonuje spłaty na rzecz drugiego współwłaściciela, stanowi odpłatne zbycie udziału w nieruchomości przed upływem pięciu lat, co rodzi obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Kwoty wypłacane kredytobiorcy w ramach ugody kredytowej, mieszczące się w kwocie wpłacanej podczas spłaty kredytu, nie stanowią przychodu podatkowego w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy PIT i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Umorzenie kredytu skutkuje przysporzeniem majątkowym kwalifikowanym jako przychód z nieodpłatnych świadczeń, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, natomiast zwrot nadpłaty przez bank nie stanowi przychodu podatkowego.

Zaniechanie poboru podatku od umorzonych kwot wierzytelności kredytu hipotecznego na cele mieszkaniowe jest ograniczone wyłącznie do tej części kredytu, która przeznaczona jest na jedną inwestycję mieszkaniową. Koszty zamknięcia innego kredytu oraz ubezpieczenia nie podlegają zwolnieniu podatkowemu na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów.

Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem w związku z kredytem hipotecznym.

Dopłata do ceny nieruchomości, uiszczona w terminie późniejszym w stosunku do jej nabycia, może być traktowana jako wydatek na własne cele mieszkaniowe, umożliwiający zwolnienie z podatku dochodowego z odpłatnego zbycia nieruchomości, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nadpłata kredytu zaciągniętego na spłatę innego kredytu nie kwalifikuje się do zwolnienia podatkowego za dochód ze sprzedaży nieruchomości, gdy kredyt dotyczący mieszkania nie został zawarty przez osobę uzyskującą przychód. W rezultacie zwolnienie przysługuje jedynie w ograniczonym zakresie.

Zwrot nadpłat kredytowych oraz kosztów procesu z tytułu ugody nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Środki otrzymane w tych okolicznościach nie są definitywnym przysporzeniem majątkowym.

Środki uzyskane z własnych oszczędności i bieżących wpływów na spłatę kredytu oraz zakup materiałów budowlanych, poniesione przed ostatecznym zbyciem nieruchomości, nie mogą być uznane za wydatki na własne cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131 i art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdy przewyższają wysokość zadatku na poczet przyszłej transakcji sprzedaży

Zwrot nadpłaty kredytu oraz wypłata kwoty dodatkowej na podstawie ugody nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym, gdyż nie przekracza kwoty wcześniej wpłaconej przez podatnika jako spłata kredytu.

Umorzenie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego jest zwolnione z opodatkowania w zakresie, w jakim kredyt został przeznaczony na zakup i modernizację lokalu mieszkalnego, natomiast nie jest zwolnione w przypadku kredytów na refinansowanie poniesionych wydatków na cele mieszkaniowe.

Umorzenie długu na skutek ugody kredytowej stanowi przychód podlegający opodatkowaniu jako nieodpłatne świadczenie, podczas gdy wypłata dodatkowej kwoty wskutek zwrotu wcześniejszej nadpłaty nie powoduje powstania przychodu podatkowego.

Umorzenie wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zaciągniętego na dwie odrębne nieruchomości, mimo ich fizycznego połączenia, stanowi przychód z innych źródeł podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie spełnia przesłanek do zaniechania poboru podatku określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów.

Dopłata do oprocentowania kredytu, otrzymana jako forma pomocy de minimis z środków zagranicznych, korzysta ze zwolnienia z PIT na mocy art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy PIT, o ile spełnia przesłanki dotyczące źródła i celu pomocy; kosztów odsetek pokrytych dopłatą nie uznaje się za koszty uzyskania przychodów.