Wpłaty leasingowe dokonane przez podatnika z jego majątku mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, nawet bez faktur, natomiast wpłaty z konta osoby trzeciej nie spełniają warunku poniesienia kosztu przez podatnika.

Przychody uzyskiwane z najmu krótkoterminowego nieruchomości będącej współwłasnością małżeńską, wykorzystywanej w działalności gospodarczej wnioskodawcy, stanowią przychody z tej działalności, a związane z nią koszty, w tym media i zapłacone odsetki od pożyczki hipotecznej, mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

Zgłoszone wydatki na karnet na siłownię, jako racjonalnie uzasadnione koszty związane z utrzymaniem niezbędnej kondycji fizycznej przez trenera sportowego, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, o ile przyczyniają się do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, a ich konieczność poniesienia jest odpowiednio udokumentowana i uzasadniona ekonomicznie.

Przychody z wynajmu lokali użytkowych przez wspólnoty mieszkaniowe są opodatkowane podatkiem dochodowym od osób prawnych, gdyż nie stanowią działalności z zakresu gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Wydatki na remont mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, jeżeli mają z nimi bezpośredni związek.

Wydatki ponoszone przez Z. Sp. z o.o. na promocję i public relations mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, jeśli pozostają w bezpośrednim związku z działalnością gospodarczą spółki i przyczyniają się do jej przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Podatnicy są uprawnieni do jednostronnego obniżenia stawek amortyzacyjnych środków trwałych, a także do późniejszego ich podwyższenia do poziomu nie wyższego niż stawki określone w Wykazie, z zastrzeżeniem terminowego wprowadzenia zmian zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT.

Część odsetkowa raty leasingowej, wynikająca z umów operacyjnego leasingu samochodów osobowych, zawieranych zarówno przed, jak i po 31 grudnia 2025 r., jest w pełni kosztem uzyskania przychodu podatnika, niezależnie od limitacji kwotowych ustanowionych dla części kapitałowej rat.

Wydatki ze zbycia nieruchomości, przeznaczone na zakup nowego lokalu i spłatę kredytu hipotecznego wykorzystanego na zakup sprzedanej nieruchomości, stanowią wydatki na własne cele mieszkaniowe, uprawniające do zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT.

Kara umowna za nieterminowe wykonanie usług, nieobjęta katalogiem wyłączeń art. 23 ust. 1 PIT, może stanowić koszt uzyskania przychodu, jeżeli służy zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów, szczególnie gdy opóźnienie wynika z siły wyższej.

Transakcja polegająca na przeniesieniu składników spółki M do N stanowi zbycie przedsiębiorstwa, co skutkuje wyłączeniem spod opodatkowania VAT oraz przyznaniem prawa do amortyzacji goodwill i rozliczania dotychczasowych strat podatkowych przez Nabywcę.

Kara umowna za nieterminową realizację umowy nie stanowi kary za wadliwe wykonanie usługi i może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodu, o ile służy zabezpieczeniu źródła przychodów i nie została wyłączona przez inne przepisy podatkowe.

Zastosowanie art. 11 ust. 1 ustawy PIT wskazuje, że zwrócone środki z waloryzacji partycypacji i kaucji stanowią przychód z innych źródeł, a związane z nimi wydatki nie stanowią kosztu uzyskania przychodów w znaczeniu art. 22 ust. 1 ustawy PIT, gdyż dotyczą nabycia praw do lokalu, nie powstania przychodu jako takiego.

Wydatki na nabycie i utrzymanie konia, używanego wyłącznie w działalności gospodarczej spółki w ramach projektu edukacyjnego, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, pod warunkiem że służą osiąganiu lub zabezpieczeniu przychodów.

Spadkobierca sprzedający nieruchomość przed upływem pięciu lat od jej nabycia przez spadkodawcę, może pomniejszyć przychód podatkowy o koszty pośrednictwa w sprzedaży oraz uwzględnić koszty nabycia, w tym cenę zakupu poniesioną przez spadkodawcę jako koszty uzyskania przychodu. Instrument ten ma zastosowanie zgodnie z art. 19 ust. 1 i art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Koszty poniesione na zaniechaną inwestycję budowlaną mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dacie decyzji o likwidacji inwestycji, jeżeli nakłady te potwierdza decyzja uchwały wspólników oraz dokumentacja likwidacyjna.

Zakup drobnych upominków przez przedsiębiorstwo dla zachęty ponownego skorzystania z usług oraz pozyskania nowych klientów może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli wydatek ten wykazuje związek przyczynowo-skutkowy z osiąganiem przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Wydatek na zabieg refrakcyjny wymiany soczewek w oczach nie stanowi kosztu uzyskania przychodów z działalności gospodarczej, mając na uwadze jego osobisty charakter oraz brak bezpośredniego związku z osiągnięciem przychodów.

Rekompensata eksploatacyjna otrzymana z budżetu jednostki samorządu terytorialnego przez spółkę świadczącą usługi w ogólnym interesie gospodarczym, nie stanowi dotacji wolnej od podatku CIT, lecz przychód podatkowy, rozpoznawany na koniec okresu rozliczeniowego. Rekompensata inwestycyjna związana z podwyższeniem kapitału zakładowego nie kreuje przychodu podatkowego zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy

Środki otrzymane na rozpoczęcie działalności w ramach pomocy de minimis, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o PIT, są zwolnione z podatku dochodowego, a wydatki niezaliczane do środków trwałych sfinansowane tymi środkami mogą stanowić koszt uzyskania przychodu.

Kwoty spłat dokonane przez podatnika na rzecz innych spadkobierców w ramach działu spadku mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli są one związane z nabyciem majątku ponad pierwotny udział w spadku.

Koszty poniesione na wykończenie lokalu przed jego sprzedażą nie stanowią kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia praw i obowiązków wynikających z umowy deweloperskiej, gdyż są to odrębne nakłady nie włączone w przedmiot samej transakcji cesji tych praw.

Strata poniesiona w wyniku oszustwa handlowego, która jest nieunikniona i niezawiniona przez podatnika, może stanowić koszt uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., pod warunkiem spełnienia należytej staranności oraz po potwierdzeniu ostateczności straty.