Kara umowna zapłacona przez podatnika za odstąpienie od umowy, związana z redukcją wydatków operacyjnych, nie stanowi kosztu uzyskania przychodów, o ile nie można wykazać jej bezpośredniego związku z osiągnięciem lub zabezpieczeniem przychodów podatkowych w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Kwota uzyskana z tytułu kary umownej na podstawie aktu notarialnego, nie stanowi odszkodowania i podlega opodatkowaniu jako przychód z innych źródeł zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9.

Jeżeli należność z faktury, zawierającej towary lub usługi z załącznika nr 15 do ustawy o VAT, uiszcza się po potrąceniu kar umownych, mechanizm podzielonej płatności obowiązuje dla pozostałej kwoty, a VAT należy wyliczyć proporcjonalnie.

Kary umowne za opóźnienie w wykonaniu obowiązków gwarancyjnych oraz związane z nimi odsetki, a także koszty procesu sądowego, nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, jako wynikające z nienależytego wykonania zobowiązań, nawet jeśli nie dotyczą wadliwości głównego świadczenia.

Odszkodowanie za szkody w środku trwałym zwolnione z PIT podlega, gdyś ww. warunki z art. 21 ust. 1 pkt 29b u.p.d.o.f. spełniono, w tym wydatkowano na remont w określonym czasie.

Transfer pieniężny między stronami umowy zakupu energii a Kontrahentem stanowi wynagrodzenie za usługi i podlega opodatkowaniu VAT. Zarówno płatność od Spółki na rzecz Kontrahenta, jak i odwrotnie, wymaga wystawienia faktury VAT, a Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. Transfery te nie są traktowane jako kary umowne w rozumieniu art. 471 i 483 Kodeksu cywilnego.

Świadczenie rzeczowe wykonane w zamian za zwolnienie z długu w postaci kary umownej stanowi odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT.

Kara umowna zapłacona z tytułu naruszenia zakazu konkurencji, nieobjęta art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o PIT, może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, o ile poniesienie jej służy zabezpieczeniu i zachowaniu źródła przychodów w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Kary umowne naliczane Spółce za niezgodność parametrów paliwa zastępczego z umownymi, są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, gdyż nie wynikają z wad dostarczonych towarów, lecz z działalności zagospodarowania odpadów, i mają związek przyczynowy z generowaniem przychodów (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT).

Niezapłacona przez kontrahenta część wynagrodzenia za prace podwykonawcze, której zapłaty żąda podatnik, stanowi przychód podatkowy w dacie otrzymania tego wynagrodzenia, zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, i nie może być uznana za przedpłatę związaną z planowanym wykonaniem prac.

Przy zwrocie kary umownej, korekty przychodu podatkowego dokonuje się w okresie zawarcia ugody, o ile nie doszło do przedawnienia, natomiast odsetki związane ze zwrotem kary nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, gdyż brak jest związku z osiągnięciem bądź zachowaniem źródła przychodu.

Kara umowna z tytułu opóźnienia w wykonaniu umowy, niezależnie od przyczyn opóźnienia, nie może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. Każde opóźnienie, nawet niezależne od dłużnika, uznawane jest za wadę wykonanej usługi.

Wydatki ponoszone przez spółkę na prezenty dla kontrahentów oraz imprezy integracyjne nie podlegają opodatkowaniu estońskim CIT, o ile wykazują związek z działalnością gospodarczą. Wydatki na alkohol podczas imprez integracyjnych oraz wynagrodzenia członków zarządu przekraczające limity mogą być uznane za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą lub ukryte zyski.

Kwota uregulowana na rzecz zamawiającego w ramach ugody mediacyjnej może być uznana za koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdy nie podlega wyłączeniom wskazanym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT związanym z wadami towarów, robót i usług.

Kara umowna zapłacona za opóźnienie w świadczeniu usług przez podatnika może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, jeśli związek z osiąganym przychodem jest bezpośredni i nie mieści się w wykluczeniach zamieszczonych w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Kary umowne za nieterminowe wykonanie usług, w tym opóźnienia nie z winy podatnika, nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Kary umowne wynikające z nieterminowego wykonania umowy, niezależnie od winy, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. Przychód z wykonanej usługi nie może być pomniejszony o kwotę potrąconej kary umownej.

Opłata wyrównawcza poniesiona przez spółkę z tytułu niewywiązania się z warunków umowy dostawy węgla, stanowi pośredni koszt uzyskania przychodów, podlegający rozliczeniu na podstawie art. 15 ust. 4d CIT, w momencie jego zaksięgowania jako kosztu, co potwierdza brak wyłączenia w art. 16 ust. 1 CIT.

Kary umowne potrącane z należności za wykonane usługi nie obniżają podstawy opodatkowania w VAT i nie uprawniają do wystawienia faktur korygujących.

Kara umowna w postaci opłaty jednorazowej i manipulacyjnej dochodzona w związku z wcześniejszym zakończeniem umowy lub uniemożliwieniem świadczenia usługi jest wynagrodzeniem za świadczenie usług i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, dokumentowana fakturą, nie zaś notą obciążeniową.

Kara umowna z tytułu nieterminowego wykonania zobowiązań, jako wada wykonanych usług, nie może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, niezależnie od zawinienia podatnika.

Szpital wykazujący stratę podatkową nie jest zobowiązany do zapłaty CIT od wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów. Jednakże, przy dochodzie, wydatki te, jako niewykazujące związku z celami statutowymi, podlegają opodatkowaniu.

Środki otrzymane z tytułu odszkodowania za złamanie zakazu konkurencji nie podlegają opodatkowaniu VAT, jako że stanowią rekompensatę za szkody, bez ekwiwalentnego świadczenia wzajemnego, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Kary umowne otrzymywane w związku z niewykonaniem umowy sprzedaży, z przyczyn leżących po stronie sprzedającego, nie stanowią wynagrodzenia za usługi opodatkowane podatkiem VAT, a ich funkcję jest czysto odszkodowawcza.