Kara umowna zapłacona z tytułu naruszenia zakazu konkurencji, nieobjęta art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o PIT, może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, o ile poniesienie jej służy zabezpieczeniu i zachowaniu źródła przychodów w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Kary umowne naliczane Spółce za niezgodność parametrów paliwa zastępczego z umownymi, są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, gdyż nie wynikają z wad dostarczonych towarów, lecz z działalności zagospodarowania odpadów, i mają związek przyczynowy z generowaniem przychodów (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT).

Niezapłacona przez kontrahenta część wynagrodzenia za prace podwykonawcze, której zapłaty żąda podatnik, stanowi przychód podatkowy w dacie otrzymania tego wynagrodzenia, zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, i nie może być uznana za przedpłatę związaną z planowanym wykonaniem prac.

Przy zwrocie kary umownej, korekty przychodu podatkowego dokonuje się w okresie zawarcia ugody, o ile nie doszło do przedawnienia, natomiast odsetki związane ze zwrotem kary nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, gdyż brak jest związku z osiągnięciem bądź zachowaniem źródła przychodu.

Kara umowna z tytułu opóźnienia w wykonaniu umowy, niezależnie od przyczyn opóźnienia, nie może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. Każde opóźnienie, nawet niezależne od dłużnika, uznawane jest za wadę wykonanej usługi.

Wydatki ponoszone przez spółkę na prezenty dla kontrahentów oraz imprezy integracyjne nie podlegają opodatkowaniu estońskim CIT, o ile wykazują związek z działalnością gospodarczą. Wydatki na alkohol podczas imprez integracyjnych oraz wynagrodzenia członków zarządu przekraczające limity mogą być uznane za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą lub ukryte zyski.

Kwota uregulowana na rzecz zamawiającego w ramach ugody mediacyjnej może być uznana za koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdy nie podlega wyłączeniom wskazanym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT związanym z wadami towarów, robót i usług.

Kara umowna zapłacona za opóźnienie w świadczeniu usług przez podatnika może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, jeśli związek z osiąganym przychodem jest bezpośredni i nie mieści się w wykluczeniach zamieszczonych w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Kary umowne za nieterminowe wykonanie usług, w tym opóźnienia nie z winy podatnika, nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Opłata wyrównawcza poniesiona przez spółkę z tytułu niewywiązania się z warunków umowy dostawy węgla, stanowi pośredni koszt uzyskania przychodów, podlegający rozliczeniu na podstawie art. 15 ust. 4d CIT, w momencie jego zaksięgowania jako kosztu, co potwierdza brak wyłączenia w art. 16 ust. 1 CIT.

Kary umowne wynikające z nieterminowego wykonania umowy, niezależnie od winy, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. Przychód z wykonanej usługi nie może być pomniejszony o kwotę potrąconej kary umownej.

Kary umowne potrącane z należności za wykonane usługi nie obniżają podstawy opodatkowania w VAT i nie uprawniają do wystawienia faktur korygujących.

Kara umowna w postaci opłaty jednorazowej i manipulacyjnej dochodzona w związku z wcześniejszym zakończeniem umowy lub uniemożliwieniem świadczenia usługi jest wynagrodzeniem za świadczenie usług i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, dokumentowana fakturą, nie zaś notą obciążeniową.

Kara umowna z tytułu nieterminowego wykonania zobowiązań, jako wada wykonanych usług, nie może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, niezależnie od zawinienia podatnika.

Szpital wykazujący stratę podatkową nie jest zobowiązany do zapłaty CIT od wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów. Jednakże, przy dochodzie, wydatki te, jako niewykazujące związku z celami statutowymi, podlegają opodatkowaniu.

Środki otrzymane z tytułu odszkodowania za złamanie zakazu konkurencji nie podlegają opodatkowaniu VAT, jako że stanowią rekompensatę za szkody, bez ekwiwalentnego świadczenia wzajemnego, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Kary umowne otrzymywane w związku z niewykonaniem umowy sprzedaży, z przyczyn leżących po stronie sprzedającego, nie stanowią wynagrodzenia za usługi opodatkowane podatkiem VAT, a ich funkcję jest czysto odszkodowawcza.

Kara umowna z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy najmu z winy najemcy, ustalona jako równowartość krotności czynszów i opłat eksploatacyjnych należnych do końca okresu najmu, stanowi wynagrodzenie za usługę i podlega opodatkowaniu VAT zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Nałożenie kary umownej za nieprzestrzeganie regulaminu parkingu stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu VAT zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, jako integralna część usługi parkingowej.

Kara umowna nałożona za naruszenie regulaminu użytkowania parkingu, jako związana z udostępnieniem miejsca parkingowego, stanowi wynagrodzenie za świadczenie usługi parkingowej i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, zgodnie z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.

Kary umowne pobierane z tytułu utraconego sprzętu nie stanowią wynagrodzenia za dostawę towarów ani świadczenie usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, a zatem nie podlegają opodatkowaniu VAT.

Kary umowne nałożone za nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu, stanowiące następstwo wadliwego wykonania usług, są wyłączone z kosztów uzyskania przychodu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. Zastosowanie art. 16 rozszerza się na nienależyte wykonanie zobowiązań, niezależnie od przyczyny lub woli stron umowy.

Zapłata kar umownych, wynikająca z niezawinionej przez podatnika zwłoki, nie wyłączonej przez art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, stanowi koszt uzyskania przychodu, jeśli służy zabezpieczeniu źródła przychodów.

Opłata z tytułu jednostronnego rozwiązania umowy najmu przez spółkę z winy najemcy, mająca charakter kary umownej, nie stanowi wynagrodzenia za świadczenie usług i jako taka nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT) jako czynność poza zakresem VAT.