Spółka nieruchomościowa, która nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych dla celów rachunkowych od nieruchomości zaliczonych do grupy 1 KŚT, nie jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych na podstawie ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, w przypadku spółek nieruchomościowych, odpisy amortyzacyjne mogą być kosztem uzyskania przychodów tylko do wysokości uznanej według przepisów o rachunkowości. Ograniczenie to obejmuje środki trwałe, gdzie amortyzacja bilansowa nie jest stosowana. W takim przypadku koszty amortyzacji nie są uznawane podatkowo.

Stawka indywidualna amortyzacji dla lokalu niemieszkalnego po raz pierwszy wprowadzonego do ewidencji może być ustalona na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT, a nie art. 22j ust. 4, jako że odnosi się do inwestycji w obcych środkach trwałych. Stanowisko wnioskodawcy uznane jest za nieprawidłowe z uwagi na błędne wskazanie podstawy prawnej.

Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie uprawnia podatników do modyfikacji stawek wstecznie za zakończone lata podatkowe.

Oddział B. S.A., jako zorganizowana część przedsiębiorstwa wyodrębniona organizacyjnie, finansowo i funkcjonalnie, kwalifikuje się jako ZCP w rozumieniu art. 4a pkt 4 ustawy o CIT. W razie wystąpienia dodatniej wartości firmy w transakcji przeniesienia składników do polskiego oddziału A., nabywcy przysługuje prawo do amortyzacji tej wartości.

Odpisy amortyzacyjne wyłączone z kosztów uzyskania przychodów w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o CIT od dnia 1 stycznia 2022 r. stanowią koszt uzyskania przychodów w momencie odpłatnego zbycia Nieruchomości, co wynika z braku wyraźnego wyłączenia w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Działalność spółki w ramach projektu, co do zasady, stanowi działalność badawczo-rozwojową, uprawniającą do ulgi podatkowej na podstawie art. 18d ustawy o CIT, a ponoszone koszty wynagrodzeń, materiałów oraz odpisy amortyzacyjne od licencji są uznane za koszty kwalifikowane, jeśli spełniają wymogi ustawowe.

Podatnik, eksploatujący budynki, budowle oraz urządzenia w warunkach pogorszonych lub używający ich intensywnie, ma prawo do zastosowania podwyższonych stawek amortyzacyjnych zgodnie z art. 16i ustawy o CIT, stosując współczynniki do wartości określonych przez ustawodawcę.

Wniesienie zorganizowanej części przedsiębiorstwa aportem do spółki celowej, nawet częściowo na kapitał zapasowy, nie powoduje powstania przychodu podatkowego; spółka kontynuuje amortyzację według zasad zbywcy i może stosować 9% CIT, jeżeli spełnia warunki małego podatnika.

Środki trwałe powinny być wprowadzone do ewidencji nie później niż w miesiącu przekazania do używania, a późniejsze wprowadzenie stanowi ich ujawnienie. Retroaktywne ujmowanie środków z mocą wsteczną i naliczanie zaległych odpisów amortyzacyjnych nie jest dopuszczalne na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Kurniki Wnioskodawcy mogą być amortyzowane z zastosowaniem współczynnika 1,2, zgodnie z art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f., jako budynki używane w warunkach pogorszonych, przyspieszających ich zużycie.

Budynki wykazujące z ewidencji lub ksiąg wieczystych na mieszkalne, niezależnie od użytkowego przeznaczenia przestrzeni wewnętrznej, nie spełniają przesłanek do stosowania amortyzacji w kosztach uzyskania przychodów w ramach przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Amortyzacja części mieszkalnej lokalu wykorzystywanej do działalności gospodarczej nie jest dopuszczalna, natomiast wydatki na software i sprzęt mogą stanowić koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT.

Sprzedaż nieruchomości nieformalnie związanej z działalnością spółki cywilnej nie rodzi przychodu z działalności gospodarczej, lecz z odpłatnego zbycia nieruchomości i, po upływie pięcioletniego okresu od nabycia, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Spółka nieruchomościowa jest uprawniona do zaliczania do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej nieruchomości, jeśli nieruchomość nie jest środkiem trwałym w rozumieniu przepisów o rachunkowości i brak jest bilansowych odpisów amortyzacyjnych wpływających na wynik finansowy jednostki.

Przedsiębiorstwo w spadku nie może kontynuować amortyzacji nieruchomości przejętej po śmierci małżonka na zasadzie kontynuacji wartości początkowej; wnioskodawca musi oszacować wartość nieruchomości według współwłasności małżeńskiej i nabycia spadku.

Opłata subskrypcyjna za oprogramowanie nabyte w modelu SaaS może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w momencie jej poniesienia, nie kwalifikując zakupionego oprogramowania jako wartości niematerialnej i prawnej podlegającej amortyzacji.

Podatnik jednoosobowej działalności gospodarczej może zaliczyć w koszty uzyskania przychodów pełną amortyzację miejsca parkingowego jako oddzielnego środka trwałego, nawet gdy jest ono używane w celach mieszanych, pod warunkiem że spełnia ustawowe kryteria środków trwałych i amortyzacji.

Opłata Sublicencyjna poniesiona za korzystanie z oprogramowania na licencji w okresie krótszym niż rok stanowi koszt uzyskania przychodów w momencie poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. Oprogramowanie to nie może być zaliczane do wartości niematerialnych i prawnych, ani podlegać amortyzacji z mocy art. 16b ust. 1 CIT.

Korekta kosztów podatkowych o odpisy amortyzacyjne na skutek niewłaściwego uznania własności przedmiotu nie może być dokonana na bieżąco, gdy brak jest przesłanek błędu rachunkowego lub omyłki; wymaga to korekty wstecznej.

Działalność Wnioskodawcy spełnia kryteria działalności badawczo-rozwojowej umożliwiające zastosowanie ulgi B+R, lecz nie wpływa na podstawę daniny solidarnościowej ani nie uprawnia do korekty deklaracji DSF-1.

W przypadku odpłatnego zbycia środka trwałego częściowo sfinansowanego dotacją, koszt uzyskania przychodu stanowi różnica pomiędzy wartością początkową środka a kwotą dokonanych odpisów amortyzacyjnych, niezależnie od części finansowanej dotacją.

Zgodnie z art. 16c pkt 2a ustawy o CIT, lokale mieszkalne zaklasyfikowane jako środki trwałe, niezależnie od użytkowania w działalności gospodarczej, nie podlegają amortyzacji podatkowej. Kwalifikacja lokali musi uwzględniać ich formalne przeznaczenie.

Spółka nieruchomościowa, która dla celów bilansowych nie klasyfikuje nieruchomości jako środków trwałych podlegających amortyzacji, posiada prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej tych nieruchomości, niezależnie od limitu przewidzianego w art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.