Dochody uzyskane ze sprzedaży wyrobów gotowych, powstałych przy udziale podwykonawców, są objęte zwolnieniem, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, jeżeli usługi te mają charakter pomocniczy, a główna działalność gospodarcza odbywa się w miejscu nowej inwestycji objętego decyzją o wsparciu.

Wydatek związany z nabyciem środków trwałych i aktywów w ramach Nowej Inwestycji, obejmujący całość funkcjonalnych części zakładu, stanowi koszt kwalifikowany w rozumieniu Rozporządzenia i wpływa na kwotę zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PIT.

Świadczenia z pomocy społecznej, uzyskane z publicznych zbiórek organizowanych przez komitety społeczne na ratowanie zdrowia i życia, mogą korzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 79 ustawy o PIT.

Moment poniesienia wydatku inwestycyjnego kwalifikowanego do obliczania pomocy publicznej, zgodnie z § 10 Rozporządzenia o WNI, wymaga zarówno rzeczywistej zapłaty, jak i ujęcia środka trwałego w ewidencji. Zatem koszt uznaje się za poniesiony tylko po spełnieniu tych dwóch warunków.

Wykonywanie przez spółkę czynności w ramach "Obowiązku 1" nie czyni jej podatnikiem VAT, jako iż działa ona w kontekście administracji publicznej, ale wykonując "Obowiązek 2", jest zobowiązana do wystawiania faktur korygujących, dokumentujących zmianę podstawy opodatkowania dostawy energii związanej z korektą cen energii elektrycznej.

Koszty związane z budową budynku socjalno-biurowego, instalacji oraz fotowoltaiki na potrzeby nowej inwestycji, objęte są pomocą publiczną jako koszty kwalifikowane w rozumieniu ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji i zwolnione na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.

Środki pieniężne pobierane i następnie przekazywane przez podatnika do Zarządcy Rozliczeń, w ramach realizacji Obowiązku 1, nie stanowią przychodu podatkowego w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, gdyż nie wchodzą definitywnie do majątku podatnika, lecz mają charakter tymczasowy i są przeznaczone do dalszej transferencji.

Zmiana statusu przedsiębiorcy ze średniego na dużego w trakcie inwestycji na podstawie wydanej Decyzji o wsparciu nie wpływa na wysokość wskaźnika intensywności pomocy publicznej ani nie ogranicza prawa do kwalifikowania wydatków na używane środki trwałe.

Stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na działalność w SSE zgodnie z art. 19 ust. 5 pkt 3 UoSSE, nie obliguje do zwrotu pomocy publicznej. Po wygaśnięciu zezwolenia, spółka, spełniając wymogi, może wybrać opodatkowanie ryczałtem od dochodów spółek (tzw. „CIT estoński”) w bieżącym roku podatkowym.

Podatnik, który wykorzystał w pełni przyznany limit pomocy publicznej w ramach decyzji o wsparciu, przestaje osiągać dochody zwolnione z opodatkowania na jej podstawie, o ile decyzja nie wygeneruje nowych dochodów, może w tym samym roku kalendarzowym wybrać Estoński CIT.

Zmiana statusu przedsiębiorcy w toku realizacji inwestycji w Polskiej Strefie Inwestycji, po wydaniu decyzji o wsparciu, nie wpływa na wskaźnik intensywności pomocy publicznej ani wysokość przysługującego zwolnienia z podatku CIT, ustalaną na dzień przyznania pomocy.

Środki uzyskane jako inkasent na mocy Spec Ustawy i przekazywane do Skarbu Państwa nie stanowią przychodu podatkowego na gruncie CIT z uwagi na brak charakteru definitywnego i trwałego wzrostu aktywów Spółki.

Środki pobrane i przekazane przez Spółkę do Zarządcy Rozliczeń w związku z realizacją Obowiązku 1 nie stanowią przychodu podatkowego w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, z uwagi na brak definitywnego przysporzenia majątkowego dla Podatnika.

Momentem poniesienia wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną jest faktyczna zapłata, określona według metody kasowej, z wyjątkiem zaliczek, które uznaje się za poniesione w momencie, gdy staną się należne dostawcy.

Zwolnienie z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PIT dotyczy wyłącznie dochodu uzyskanego z realizacji nowej inwestycji, wyodrębnionego zgodnie z kryteriami funkcjonalnymi i ekonomicznymi, a wspólne koszty alokuje się wg klucza przychodowego.

Spółka pełniąc funkcję udzielającego pomocy publicznej nie działa jako podatnik VAT w odniesieniu do czynności polegających na pobieraniu i przekazywaniu nienależnej pomocy, natomiast dokonując korekt sprzedaży energii elektrycznej zgodnie z Obowiązkiem 2, zobowiązana jest do wystawienia faktur korygujących zmieniających cenę maksymalną na umowną.

Spółka, wykonując czynności w ramach Obowiązku 1, nie działa jako podatnik VAT, a czynności te nie podlegają opodatkowaniu. W kontekście Obowiązku 2 Spółka jest zobowiązana do wystawiania faktur korygujących, jeżeli zmienia się cena stosowana w ramach udzielanej pomocy publicznej.

Środki pieniężne pobierane jako nienależna pomoc publiczna i następnie przekazywane przez Spółkę do Zarządcy Rozliczeń, w procesie realizacji obowiązków wynikających z ustawy o bonie energetycznym, nie stanowią przychodu podatkowego na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, z uwagi na brak trwałego przysporzenia majątkowego.

Spółka nie działa jako podatnik VAT przy realizacji Obowiązku 1 (nadzorują funkcje administracyjne), natomiast w ramach Obowiązku 2 musi wystawiać faktury korygujące zmieniające cenę maksymalną na umowną, wpływając tym samym na podstawę opodatkowania VAT.

Spółka realizując obowiązki wynikające z ustawy o bonie energetycznym, polegające na ustalaniu nieuprawnionych beneficjentów pomocy publicznej, funkcjonuje poza zakresem VAT jako podmiot wypełniający funkcję quasi-administracyjną. Jednakże, zmiana cen ustalona w ramach obowiązku korygowania rozliczeń wymaga wystawienia faktur korygujących zgodnie z przepisami ustawy o VAT.

Wykonywanie przez Spółkę czynności związanych z poborem nienależnej pomocy publicznej (Obowiązek 1) nie klasyfikuje jej jako podatnika VAT, a zatem czynności te są poza zakresem opodatkowania VAT. Natomiast działanie w ramach korekty ceny energii elektrycznej (Obowiązek 2) wymaga wystawienia faktury korygującej jako czynności opodatkowanej, mającej wpływ na podstawę opodatkowania VAT.

Środki pieniężne pobierane przez spółkę i przekazywane do Zarządcy Rozliczeń w wyniku realizacji obowiązku związanego z pomocą publiczną nie stanowią przychodu podatkowego w myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, z uwagi na brak definitywnego przysporzenia majątkowego.

Zmiana statusu przedsiębiorstwa z małego na średniego w trakcie realizacji inwestycji w SSE nie wpływa na wysokość przysługującej pomocy publicznej ustalonej na dzień wydania zezwolenia strefowego, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy CIT. Intensywność pomocy pozostaje niezmienna przez cały okres realizacji inwestycji.

Środki finansowe pobierane przez Podatnika w związku z realizacją obowiązku zwrotu nieuprawnionej pomocy publicznej do Zarządcy Rozliczeń nie stanowią przychodu podatkowego w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ze względu na brak definitywnego przysporzenia majątkowego po stronie Podatnika.