Spółka nabywająca wierzytelności rozpozna przychód podatkowy w momencie otrzymania spłaty wierzytelności. Koszty nabycia tych wierzytelności stanowią koszty uzyskania przychodów, rozliczane proporcjonalnie do uzyskanej częściowej spłaty.

Zgodnie z art. 116 ust. 6 i ust. 9a ustawy o VAT, nabywca produktów rolnych ma prawo do zwiększenia kwoty podatku naliczonego o zryczałtowany zwrot podatku, o ile zapłata następuje na rachunek bankowy nowego posiadacza gospodarstwa rolnego, a potrącenie długów z tytułu zakupionych produktów zakwalifikowane jest jako dopuszczalne potrącenie.

Środki uzyskane poprzez korzystanie z Programu SCF+ stanowią przychody ze zbycia wierzytelności, co obliguje podatnika do ich uwzględnienia przy kalkulacji przychodów pasywnych w ocenie prawa do estońskiego CIT (art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT).

Nabycie przez spółkę wierzytelności od osób fizycznych skutkuje obowiązkiem pełnienia przez spółkę roli płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, gdyż wypłata wynikająca z cesji wierzytelności stanowi dla cedenta przychód z praw majątkowych podlegający opodatkowaniu zgodnie z art. 18 ustawy o PIT.

Transakcja nabycia wierzytelności podmiotu zagranicznego nie stanowi odpłatnego świadczenia usług podlegającego opodatkowaniu VAT, gdy zakup następuje poniżej wartości nominalnej wierzytelności, odzwierciedlając ich rzeczywistą ekonomiczną wartość na moment sprzedaży, zgodnie z art. 8 ustawy o VAT.

Sprzedaż nieruchomości nabytej na podstawie umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, a koszty uzyskania takiego przychodu obejmują niespłacone wierzytelności, faktyczne nadwyżki oraz związane wydatki, o ile zostały odpowiednio udokumentowane.

Zbycie wierzytelności własnych, uprzednio zarachowanych jako przychód, pozwala na uznanie kosztów uzyskania przychodów w wysokości nominalnej wartości zbywanych wierzytelności, zapewniając neutralność podatkową transakcji. Różnice kursowe od takich wierzytelności ujawniane są w momencie faktycznego rozliczenia kompensaty, a nie w dacie cesji.

Transfery wierzytelności między A B.V. a SPV, członkami holenderskiej grupy VAT, podlegają opodatkowaniu PCC w Polsce, jeśli nie są objęte VAT w Holandii, a grupa VAT nie spełnia wymogów ustawy o VAT stosowanej w Polsce.

Transfery wierzytelności do spółki C nie podlegają podatkowi od czynności cywilnoprawnych w Polsce, gdyż są opodatkowane podatkiem od wartości dodanej w Holandii, co spełnia warunki wyłączenia na mocy art. 2 pkt 4 lit. a) ustawy o PCC oraz braku siedziby spółki C w Polsce uniemożliwiającego opodatkowanie umowy spółki.

Transakcja cesji wierzytelności, w ramach której cesjonariusz na własne ryzyko nabywa wierzytelności po cenie niższej od wartości nominalnej, nie stanowi świadczenia odpłatnej usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy VAT, o ile różnica ta odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość cedowanych wierzytelności. Cedent ani cesjonariusz nie mają obowiązku podatkowego z tytułu VAT.

Przychód uzyskany z odpłatnego zbycia wierzytelności nabytej na podstawie wyroku sądu stanowi przychód z praw majątkowych, podlegający opodatkowaniu według zasad ogólnych, nie zaś na podstawie wartości nominalnej wierzytelności jako kosztu uzyskania przychodu.

Faktura korygująca obniżająca podstawę opodatkowania i VAT w przypadku ugody lub wyroku sądowego z TU ustalających niższe odszkodowanie niż pierwotna faktura uprawnia do obniżenia w okresie jej wystawienia, pod warunkiem uzgodnienia tego z nabywcą; po wejściu KSeF, korekta ta musi być dokonana w okresie wystawienia faktury korygującej.

Nabycie Wierzytelności Leasingowych przez podmiot niemiecki od polskiego podatnika VAT stanowi import usług podlegający opodatkowaniu VAT w Polsce; transakcja ta nie korzysta ze zwolnienia z VAT jako usługa w zakresie długów, lecz podlega opodatkowaniu właściwą stawką jako związana z odzyskiwaniem długów.

Nabycie Wierzytelności Pożyczkowych przez "A" DE od "A" PL stanowi usługę podlegającą opodatkowaniu VAT jako import usług w Polsce, nie korzystającą ze zwolnienia VAT, a podstawę opodatkowania stanowi dyskonto.”

Sprzedaż wierzytelności przez Y na rzecz X, jako transakcja podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, jest wyłączona z zakresu czynności opodatkowanych podatkiem od czynności cywilnoprawnych zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy o tym podatku.

Za odpłatne zbycie wierzytelności w ramach faktoringu niepełnego powstaje przychód podatkowy na moment przeniesienia wierzytelności, z uwagi na jej uznanie za odrębne zdarzenie gospodarcze od pierwotnej transakcji sprzedaży towarów lub usług.

Zbycie wierzytelności w faktoringu niepełnym stanowi odrębne zdarzenie gospodarcze, powodując powstanie przychodu w wysokości wartości nominalnej brutto wierzytelności. Przychód jest rozpoznawany zgodnie z art. 12 ustawy o CIT w momencie cesji wierzytelności, nie później niż w dniu wystawienia faktury.

Transakcje swapów ryzyka kredytowego (CDS) prowadzone przez podmiot są opodatkowaną działalnością w rozumieniu art. 5 ustawy o VAT, jednakże podlegają zwolnieniu od VAT jako usługi związane z instrumentami finansowymi, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy VAT.

Rozpoznanie kosztów nabycia wierzytelności możliwe jest proporcjonalnie w momencie uzyskania przychodu ze spłat wierzytelności. Koszty te nie mogą przekroczyć wartości przychodu ani wyczerpać ceny nabycia wierzytelności.

Podatnik prowadzący działalność gospodarczą na zasadach ryczałtu może skorzystać z ulgi na złe długi, jeżeli wierzytelności z wynajmu samochodu zastępczego nie zostały uregulowane w terminie 90 dni od wymagalności płatności, o ile spełnione są warunki z art. 11 ust. 4 ustawy.

Koszt Wynagrodzenia Stałego z umów CDS, ponoszony przez Spółkę, stanowi koszt uzyskania przychodu z innego niż zyski kapitałowe źródła, rozpoznawany jako koszt pośredni w odniesieniu do działalności operacyjnej, w myśl art. 15 ust. 4d ustawy CIT.

Obowiązek podatkowy z tytułu zapisu zwykłego w podatku od spadków i darowizn powstaje z chwilą zawarcia umowy cesji wierzytelności, a jego podstawą jest czysta wartość wierzytelności ustalona na dzień powstania obowiązku podatkowego, niezależnie od późniejszej realizacji prawa do wierzytelności.