Rezygnacja z wykonania zobowiązania niepieniężnego na rzecz rekompensaty pieniężnej po upływie pięciu lat od nabycia nieruchomości nie rodzi obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.

W przypadku sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu nabytego w drodze datio in solutum, podstawę do ustalenia kosztów uzyskania przychodu stanowią udokumentowane koszty związane bezpośrednio z nabyciem tego prawa, a nie wpłaty dokonane na poczet kredytu hipotecznego przed jego przejęciem.

Czynność przeniesienia nieruchomości jako świadczenie w miejsce wypełnienia długu przy podziale majątku wspólnego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, gdyż nie jest wymieniona w zamkniętym katalogu czynności określonym przez ustawę o tym podatku.

Przeniesienie własności nieruchomości w ramach datio in solutum stanowi odpłatne zbycie nieruchomości podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w części, w której nabycie nastąpiło w drodze darowizny, jednak może być zwolnione z podatku jako wydatek na własne cele mieszkaniowe.

Umowa datio in solutum, polegająca na przeniesieniu własności udziałów w nieruchomości w zamian za zwolnienie z długu, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, gdyż czynność ta nie jest wymieniona w zamkniętym katalogu czynności podlegających opodatkowaniu PCC, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o PCC.

Nabycie udziału w nieruchomości w zamian za zwolnienie z długu nie jest źródłem przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Transakcja datio in solutum pozostaje podatkowo neutralna dla wierzyciela, jeśli nie stanowi nieodpłatnego świadczenia.

W przypadku odpłatnego zbycia przed upływem pięciu lat nieruchomości nabytej w drodze datio in solutum, do kosztów uzyskania przychodu można zaliczyć nominalną wartość wygasłej wierzytelności oraz wydatki na akt notarialny, proporcjonalnie przypadające na tę nieruchomość zgodnie z jej wartością ustaloną przez rzeczoznawcę.

Przeniesienie obligacji na pożyczkodawcę w ramach datio in solutum stanowi odpłatne zbycie, skutkujące powstaniem przychodu podatkowego z tytułu art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na ekwiwalentność świadczeń w postaci zwolnienia z długu.

Przeniesienie obligacji w zamian za zwolnienie z długu w ramach umowy datio in solutum stanowi odpłatne zbycie, generujące przychód podatkowy na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przeniesienie udziału w nieruchomości w ramach datio in solutum przed końcem 2026 r. stanowi wydatek na cele mieszkaniowe, co umożliwia skorzystanie z ulgi podatkowej, lecz nie po tym terminie, w świetle art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT.

Umowa przeniesienia udziału w nieruchomości zawarta na zasadzie datio in solutum, w zamian za zwolnienie z długu, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, gdyż nie jest uwzględniona w enumeratywnym katalogu czynności wyliczonym w art. 1 ust. 1 ustawy o PCC.

Przeniesienie udziałów w spółce z o.o. na Pożyczkodawcę w zamian za zwolnienie z długu stanowi odpłatne zbycie, generujące przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 i art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o PIT.

Przeniesienie udziału w nieruchomości w zamian za zwolnienie z długu przed upływem 5 lat od nabycia stanowi odpłatne zbycie, co zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o PIT, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym jako źródło przychodu.

Wypłata dywidendy w formie rzeczowej stanowi przychód z zysków kapitałowych, który można pomniejszyć o koszty nabycia akcji i stratę kapitałową z zachowaniem ustawowych limitów.

Zwrot części wkładu do spółki oraz rozliczenie pożyczek jako datio in solutum mogą być uznane za koszty nabycia nieruchomości, obniżając przychód z ich sprzedaży, co stanowi koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy o PIT.

Przeniesienie własności nieruchomości w ramach umowy "datio in solutum", w zamian za zwolnienie z długu, stanowi odpłatne zbycie w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o PIT, co prowadzi do powstania podlegającego opodatkowaniu przychodu, nawet gdy zbycie to nie następuje w postaci pieniężnej, lecz poprzez zmniejszenie zobowiązań majątkowych zbywcy.

Nabycie przez podatnika udziału w nieruchomości w ramach umowy datio in solutum, gdy wartość nabytego prawa odpowiada faktycznie poniesionym wydatkom, nie generuje przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z art. 9 oraz 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zbycie udziału w nieruchomości przez datio in solutum, realizowane po upływie 5 lat od nabycia i poza działalnością gospodarczą, nie stanowi źródła przychodu dla zbywcy. Nabywca może skorzystać z ulgi mieszkaniowej, jeśli dokonuje nabycia w drodze zwolnienia z długu w celach mieszkaniowych zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT.

Przeniesienie własności pojazdu na wspólnika w zamian za zwolnienie z obligacji pożyczkowej w ramach datio in solutum prowadzi do powstania przychodu podatkowego na gruncie ustawy o CIT, w wysokości uregulowanego zobowiązania, lub wartości rynkowej świadczenia.

Zbycie udziałów w nieruchomości w ramach datio in solutum, w zamian za zwolnienie z długu, stanowi odpłatne zbycie nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy PIT, generując przychód podlegający opodatkowaniu.

Przeniesienie wierzytelności w ramach datio in solutum generuje przychód podatkowy odpowiadający wartości zobowiązania. Otrzymanie wierzytelności przez beneficjentów nie powoduje powstania przychodu podatkowego z uwagi na brak przysporzenia majątkowego.

Świadczenie w miejsce wykonania, polegające na przeniesieniu przedsiębiorstwa spółki jawnej na pożyczkodawcę w celu zaspokojenia długu (datio in solutum), stanowi przychód z odpłatnego zbycia i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w zakresie działalności gospodarczej.

Wartość majątku likwidacyjnego, przekazywanego przez spółkę w procesie likwidacji, tworzy przychód podatkowy odpowiadający wartości rynkowej przekazywanych składników, przy jednoczesnym uznaniu kosztów uzyskania przychodów w wysokości nominalnej przekazywanych wierzytelności, ograniczonej do wartości przychodu, według art. 14a i art. 12 ustawy o CIT.

Nabycie wierzytelności w związku z likwidacją spółki kapitałowej skutkuje powstaniem przychodu podatkowego wyłącznie w części przekraczającej koszt nabycia lub objęcia udziałów, zaś wygaśnięcie wierzytelności wskutek konfuzji nie rodzi takiego obowiązku. Przekazanie majątku likwidacyjnego in natura stanowi przychód podatkowy w wysokości rynkowej wartości przekazanych aktywów.