Pięcioletni termin z art. 89 ust. 10 ustawy o ochronie przyrody ogranicza możliwość wszczęcia lub kontynuowania postępowania sankcyjnego przez organ pierwszej instancji; jego upływ po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej nie uzasadnia umorzenia sprawy ani uchylenia decyzji. Zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych nie mogą być skutecznie oparte wyłącznie na art. 106 § 3 i art. 133 § 1 p.p.s.a.
Uregulowanie w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej nie wyłącza stosowania art. 189f k.p.a., jeżeli przepisy szczególne nie regulują samodzielnie odstąpienia od nałożenia kary lub udzielenia pouczenia. Pominięcie przez organ ustaleń i oceny przesłanek odstąpienia stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. mogące istotnie
Sąd odwoławczy nie może, na podstawie art. 455 k.p.k., zmienić na niekorzyść oskarżonego kwalifikacji wykroczenia na występek i wymierzyć kary surowszej rodzajowo, jeżeli apelacja oskarżyciela nie obejmowała tego rozstrzygnięcia ani nie zawierała zarzutu dotyczącego kwalifikacji lub wymiaru kary. Korekta błędnej kwalifikacji prawnej nie może prowadzić do zmiany ustaleń faktycznych ani obejścia granic