Przepisy o przedłużeniu zawieszenia terminów administracyjnych na podstawie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy są niezgodne z konstytucyjnym prawem do sądu (art. 45 Konstytucji RP), jeżeli zastosowane po zakończeniu rzeczywistej potrzeby, jaką była sytuacja masowego napływu cudzoziemców.

W sprawach imigracyjnych, gdy zainteresowany złożył wniosek po 30 czerwca 2024 r., nie stosuje się art. 100d ustawy o pomocy Ukraińcom, a bezczynność organu należy oceniać zgodnie z art. 112a ustawy o cudzoziemcach. Bezczynność, nawet bez rażącego naruszenia prawa, obliguje organ do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie może być stosowany po 30 czerwca 2024 r., a więc organ administracji działał w stanie bezczynności, nie mającej charakteru rażącego naruszenia prawa. Skarga kasacyjna oddalona.

Przedłużenie stosowania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. z naruszeniem zasady proporcjonalności uzasadnia zastosowanie rozproszonej kontroli konstytucyjności i odmowę stosowania tego przepisu, co potwierdza bezczynność organu wobec wniosków o pobyt czasowy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ustanie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. za zasadne, podtrzymując stwierdzenie bezczynności organu oraz zobowiązanie do rozpoznania wniosku o pobyt czasowy bez dalszych przesunięć terminów.

Spłata kredytu hipotecznego zaciągniętego po uzyskaniu przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości nie stanowi wydatku na własne cele mieszkaniowe, tym samym nie uprawnia do zwolnienia z podatku dochodowego zgodnie z art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dochody z programów komputerowych opracowanych w ramach działalności badawczo-rozwojowej, zdefiniowane jako kwalifikowane prawa własności intelektualnej, podlegają opodatkowaniu stawką 5% CIT zgodnie z art. 24d ust. 1, przy warunku ich ochrony prawnej i uwzględnienia w cenach sprzedaży produktów lub usług.

Świadczenie X, otrzymywane z australijskiego systemu zabezpieczenia społecznego przez polskiego rezydenta podatkowego, należy opodatkować w Polsce na zasadach ogólnych jako dochód z innych źródeł, gdyż nie spełnia definicji renty w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Australią.

Sprzedaż nieruchomości nabytej przez małżonków do majątku wspólnego podlega opodatkowaniu, jeśli zbycie nastąpi przed upływem pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Dział spadku nie zmienia pierwotnej daty nabycia dla celów podatkowych.

Wydatki poniesione na cele mieszkaniowe, takie jak budowa domu i podstawowe instalacje, mogą zostać uznane za podstawę ulgi podatkowej z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT. Natomiast wydatki związane z obiektami pomocniczymi i infrastrukturą nie są objęte ulgą.

Przychody z wynajmu lokalu użytkowego będącego częścią wspólnoty majątkowej małżeńskiej mogą być opodatkowane jako przychody z najmu prywatnego w formie ryczałtu, o ile lokal nie jest związany z działalnością gospodarczą. Ustawodawca zezwala na pełne opodatkowanie takich przychodów przez jednego z małżonków przy złożeniu właściwego oświadczenia.

Przychody z działalności gospodarczej uzyskiwane przez lekarza specjalistę na rzecz byłego pracodawcy mogą być opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, gdy usługi te istotnie różnią się od tych świadczonych w ramach wcześniejszego stosunku pracy jako lekarz rezydent.

Podatnik prowadzący działalność twórczą, polegającą na wytwarzaniu i rozwijaniu programów komputerowych, może zakwalifikować ją jako działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o PIT, co uprawnia do stosowania preferencyjnej stawki podatkowej 5% na dochody uzyskane z kwalifikowanego IP podlegającego ochronie prawnej.

Opinię organów państwowych należy ocenić pod kątem wartości dowodowej przed podjęciem decyzji o odmowie wydania promesy zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemców. Ogólnikowe stwierdzenia w opiniach nie są wystarczające do odmowy.

Organ realizując zadania z zakresu administracji publicznej w przedmiocie odwołania dyrektora instytucji kultury musi jednoznacznie wskazać i udowodnić konkretne przesłanki naruszenia prawa lub umowy. Jakakolwiek arbitralność czy brak rzetelnej dokumentacji tożsame są z naruszeniem norm prawa administracyjnego.