Orzeczenia
1.W sytuacji określonej w art. 4 ust. 2 dekretu z dnia 18 stycznia 1956 r. (Dz. U. Nr 2, poz. 11 wraz z późn. zmianami) pracownikowi przysługuje przeciwko zakładowi pracy, który odmawia przyjęcia go z powrotem do pracy, roszczenie o nawiązanie stosunku pracy. Niezależnie od tego pracownik może żądać wynagrodzenia szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania i nieprzyjęcia do pracy (art. 239 k.z.). W razie rozwiązania stosunku pracy z innej przyczyny cały w ogóle przepis art. 4 dekretu nie wchodzi w grę. Zakład pracy ma obowiązek zaproponowania zgłaszającemu się innego odpowiedniego stanowiska, jeżeli poprzednie nie może być zaofiarowane. 2.Art. 4 ust. 2 dekretu z dnia 18 stycznia 1956 r. (Dz. U. Nr 2, poz. 11 wraz z późn. zmianami) ma zastosowanie tylko wtedy, gdy umowa o pracę wygasła na skutek spowodowanej tymczasowym aresztowaniem 3-miesięcznej nieobecności pracownika w pracy. Najwyższym okazało się i stało się okolicznością między stronami bezsporną, że powód był tymczasowo aresztowany w okresie od 4.VI. do pobierał w innej instytucji, c) ekwiwalentu za urlopy wypoczynkowe za rok 1956 i 1957. Rewizja pozwanego wnosi o zmianę wyroku przez oddalenie powództwa także w części dotyczącej ekwiwalentu za urlopy.
następnie z powodu upływu 3-miesięcznej nieobecności pracownik, spowodowanej jego tymczasowym aresztowaniem. ust. 2 dekretu z 18.1.1956 r. ma zastosowanie tylko wówczas, gdy stosunek pracy wygasł w sposób przewidziany w ust. 1, tj. wskutek 3-miesięcznej nieobecności w pracy spowodowanej tymczasowym aresztowaniem pracownika. 5.Oświadczenie zakładu pracy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, dokonane bez zachowania wymagańz art. 9 dekretu z 18.1.1956 r. nie rozwiązuje umowy o pracę który może wygasać 1.Możliwość pozbawienia pracownika funkcji dyrektora przedsiębiorstwa państwowego w drodze odwołania z równoczesnym pozostawieniem mu pozostałych jeszcze praw i obowiązków pracowniczych odnosi się również do głównych księgowych, powoływanych i odwoływanych decyzją władzy nadrzędnej. 2.Sam fakt nieuzasadnionego ostatecznie oskarżenia przed władzami powołanymi do ścigania nie może być uznany za czyn Postępowanie karne zakończyło się prawomocnym uniewinnieniem powoda wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 8.VI.1958 r. I K 503/58. Sąd Najwyższy przyjął sprawę do rozpoznania we własnym zakresie (art. 388 k.p.c.) i zważył, co następuje: Pismo doręczone powodowi w W świetle powyższego pismo doręczone 20.VIII.1957 r. nie spowodowało rozwiązania z powodem stosunku pracy w całości i mogło co najwyżej
Niedopuszczalne jest przyjęcie odpowiedzialności materialnej pracownika za okres, w którym z powodu choroby lub urlopu pracownik nie miał możliwości roztoczenia należytej opieki nad powierzonym mu mieniem. Pozwana jest leczona w Głównej Poradni Zdrowia Psychicznego z powodu okresowych zaostrzających się zaburzeń psychicznych i z tego tytułu pozwanej mogłoby nastąpić w razie przedstawienia przez nią zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby, powodu choroby lub urlopu pracownik nie miał możliwości roztoczenia należytej opieki nad powierzonym mu mieniem.
Do pracowników tych mają zastosowanie (z mocy art. 9 dekretu z dnia 14 maja 1946 r.) przepisy art. 36 i n. ustawy o państwowej służbie cywilnej, te zaś nie dają pracownikowi uprawnienia do odszkodowania za nie wykorzystany urlop. Z tego względu, na podstawie art. 9 dekretu z dnia 14 maja 1946 r. o tymczasowym unormowaniu stosunku służbowego funkcjonariuszy państwowych, także pracownikowi kontraktowemu zajmującemu stanowisko urzędnika nie przysługuje uprawnienie do żądania wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. 2. Ustawa z dnia 16 maja 1922 r. o urlopach (tekst jednolity: Dz. U. z 1933 r. te zaś nie dają pracownikowi uprawnienia do odszkodowania za nie wykorzystany urlop. U. z 1949 r. Szczecina z dnia 12 maja 1961 r. i w związku z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 1962 r., zaskarżony wyrok zmienił, powództwo
1.W świetle przepisów dekretu z dnia 18 stycznia 1956 r. oświadczenie zakładu pracy o rozwiązaniu umowy bez wypowiedzenia, nawet sprzeczne z przepisami o szczególnej ochronie niektórych kategorii pracowników, powoduje ustanie stosunku pracy, jeżeli tylko zachowano formę z art. 9 dekretu. Zasada ta dotyczy również braku zgody właściwej instancji związkowej. Jeżeli więc zachowano formę z art. 9 dekretu w razie natychmiastowego rozwiązania umowy o pracę z wyżej wspomnianymi kategoriami pracowników, to konieczne jest zgłoszenie żądania o przywrócenie do pracy. 2.Uzyskanie wymaganej zgody zarządu okręgowego związku zawodowego na rozwiązanie umowy o pracę między pracodawcą a członkiem rady zakładowej z winy pracownika jest wystarczające do rozwiązania umowy działać na skutek upływu kadencji, zdekompletowania jej składu osobowego, rozwiązania przez wyższą instancję związkową itd. 4.W wypadkach gdy rozwiązanie umowy o pracę jest dotknięte nieważnością formalną (art. 9 dekretu styczniowego), termin prekluzyjny z art. 473 k.z. i art. 14 dekretu z 18.I.1956 r. Na jakiej podstawie Sąd przyznał należność za urlop za rok 1958, tego nie uzasadnił. Wyrok ten zaskarżyły obydwie strony. zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda: a) trzymiesięczne wynagrodzenie w wysokości 6 460 zł, b) należność za niewykorzystany urlop Sąd przyjął, że skoro zwolnienie powoda z pracy nastąpiło z naruszeniem art. 7 ust. 1 i 3 dekretu z dnia 18.1.1956 r. (Dz. U.
Atak epilepsji, któremu uległ kierowca w czasie prowadzenia pojazdu mechanicznego, nie może być uznany siłę wyższą w rozumieniu art. 152 § 1 k.z. w związku za 153 § 1 k.z., uzasadniającą uwolnienie właściciela samochodu od odpowiedzialności za powstałą szkodę nawet wówczas, gdy dotychczasowy stan zdrowia i wyniki badań lekarskich nie pozwalały przewidywać możliwości wystąpienia tego rodzaju choroby Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Nie można podzielić poglądu skarżącego, że wypadek nastąpił na skutek siły wyższej, uzasadniającej Zasądzenie 16 545 zł z tytułu efektywnych strat związanych z wypadkiem oparł Sąd Wojewódzki oia dowodach z przesłuchania świadków i stron Z powyższych względów, z mocy art. 383 i 386 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.
Powstanie szkody wyłącznie z winy poszkodowanego oznacza, że zachodzi nie tylko związek przyczynowy między zachowaniem się poszkodowanego a szkodą, ale że jego zachowanie się ma takie cechy subiektywne, iż można poszkodowanemu przypisać świadomość, że swoim zachowaniem się doprowadził do powstania szkody. 3. Dla powstania odpowiedzialności na podstawie art. 153 § 1 k.z. jest rzeczą obojętną, czy bezpośrednim źródłem szkody są wadliwości samego pojazdu lub jego urządzeń i wyposażenia (np. brak odpowiednich świateł), czy też wadliwości urządzeń związanych z funkcjonowaniem całego przedsiębiorstwa komunikacyjnego (a więc gdy chodzi o środki komunikacji miejskiej wadliwości samej trasy, urządzenia i lokalizacji Kwota pierwszego z wymienionych żądań obejmuje żądanie zasądzenia po 5 000 zł dla każdego z powodów tytułem zadośćuczynienia za krzywdę Według art. 153 § 1 k.z. w związku z art. 152 § 1 k.z. jedną z okoliczności zwalniających od odpowiedzialności na podstawie ryzyka jest , że szkoda powstała wyłącznie z winy poszkodowanego.
Biegły w sprawach o odszkodowanie za niedobory jest z reguły powołany nie tylko do obliczenia ewentualnych braków w towarach, lecz także do oceny, czy organizacja pracy w jednostce, w której niedobór powstał, była prawidłowa. ze zbiorników z naftą przeciekał z nasileniem 24 litrów na dobę. Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 30 grudnia 1960 r. w postępowaniu przed tym Sądem takich uchybień, które podlegałyby uwzględnieniu z urzędu (art. 380 § 2 k.p.c.), rewizje należało z mocy
Pracodawca odpowiada za skutki pogwałcenia zakazu zatrudnienia pracownika ponad dopuszczalną ustawowo liczbę godzin na dobę, zwłaszcza bez przerwy, gdyż stanowi to naruszenie przepisów o ochronie życia i zdrowia pracowników w rozumieniu art. 24 dekretu z dnia 25.VI.1954 r. o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym. tytułem zadośćuczynienia dla każdego ; powodów jest umiarkowana i zostanie zużyta na bieżące potrzeby rodziny, jak np. na wynajęcie siły U. z 1958 r. P nie był w ogóle przeszkolony w zakresie bhp, a w szczególności z właściwym obchodzeniem się z piecami opalanymi węglem.
Roszczenia pracownicze dotyczące bezpodstawnego zwolnienia z pracy, a nie mieszczące się w granicach określonych przytoczonymi przepisami dekretu z dnia 18 stycznia 1956 r., nie mogą być skutecznie dochodzone, chociażby ujawniały istnienie związku przyczynowego pomiędzy szkodą, której naprawienia dochodzi pracownik, a faktem bezzasadnego rozwiązania z nim stosunku pracy. Zakres roszczeń przysługujących pracownikowi, z którym: rozwiązano umowę o pracę bez przewidzianej prawem przyczyny, jest ograniczony postanowieniami art. 1013 dekretu z dnia 18 stycznia 1956 r. o ograniczeniu dopuszczalności rozwiązywania umów o pracę bez wypowiedzenia oraz o zabezpieczeniu ciągłości pracy (Dz. U. Nr 2, poz. 11). Białegostoku przywrócenia do pracy z powodu bezpodstawnego zwolnienia go z pracy z dniem 30.XI.1957 r., z tytułu trzymiesięcznego odszkodowania powodu omieszkania terminu utracił prawo żądania przywrócenia do prący. Białegostoku z dnia 14 lipca 1960 r.
Regulamin normujący warunki umów o przewóz wiąże na podstawie art. 71 § 1 k.z. pasażera także wtedy, gdy regulamin nie był mu wręczony przy zawieraniu umowy, jeżeli tylko mógł on z łatwością dowiedzieć się o jego treści. 2. Nie stanowi to, zdaniem Sądu Powiatowego, siły wyższej i nie usprawiedliwia obrony pozwanego opartej na § 27 regulaminu (taryfy przewozu -P. przerzucono z powodu braku taboru na linię obsługującą tę właśnie trasę. T. i Z.
Nieobecność pracownika skierowanego przez zakład pracy na kurs podnoszący kwalifikacje zawodowe, spowodowana uczestnictwem w kursie, jest okresem usprawiedliwionej nieobecności w pracy (art. 17 dekretu z 18.I.1956 r.). Wypowiedzenie w tym okresie umowy o pracę przez zakład pracy jest nieważne. W tej sytuacji nie można mówić o usprawiedliwionej nieobecności powoda w pracy, równoznacznej z nieobecnością z powodu choroby lub z innych Pol. z 1955 r. W rezultacie należy stwierdzić, że wypowiedzenie umowy o pracę z dnia 26.V.1961 r. było sprzeczne z ustawą i z tej przyczyny nieważne.
Chodzi w rzeczywistości o sytuację, gdy stosunek najmu ustał, a rzecz znalazła się z powrotem we władaniu wynajmującego niezależnie od tego, czy najemca rzecz tę z własnej woli zwrócił", czy też rzecz została mu w jakikolwiek sposób odebrana. w Z. o zapłatę, na skutek rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze Ośrodek w Gorzowie Wlkp. z dnia 3 marca 1961 r siedmiu sędziów z 16.X.1961 r. 1 CO 20/61 PiP zesz. 89/1962). Z braku zatem podstaw rewizja podlega oddaleniu (art. 383 k.p.c.).
Wyznaczenie zastępcy pracownika materialnie odpowiedzialnego należy do pracodawcy, a nie do pracownika, gdyż wymaga zawarcia pomiędzy zakładem pracy a zastępcą umowy wkładającej na zastępcę obowiązek wyliczenia się wraz z zastępowanym pracownikiem z powierzonego mienia. 2. Ustanowienie umownej solidarnej odpowiedzialności dwóch pracowników materialnie odpowiedzialnych wymaga zgodnych oświadczeń woli zakładu pracy i obu pracowników, obejmujących wyraźne ustalenie, że odpowiedzialność ma być solidarna, i to z określoną imiennie osobą. 3. Ustanowienie odpowiedzialności zastępcy tylko za mienie na określonej zmianie wymaga wprowadzenia systemu stałego przekazywania sobie mienia przez zmieniających się pracowników w sposób umożliwiający rozgraniczenie zakresu odpowiedzialności każdego z nich. W każdym razie ustanowienie odpowiedzialności zastępcy wymaga prawidłowego powierzenia mu mienia. W piśmie wkładającym na Z. współodpowiedzialność z poz Do rewizji nadzwyczajnej dołączono odpis pisma powoda z 17 października 1957 r. skierowanego do Zbigniewa Z., którego w swym piśmie z Z., przeto kwestia, czy Z. został prawidłowo ustanowiony zastępcą pozwanego, jest bezprzedmiotowa.
Umorzenie postępowania karnego przeciwko kierowcy na podstawie przepisów o amnestii nie stanowi przeszkody do samodzielnego ustalenia przez sąd rozstrzygający sprawę cywilną, czy zachowanie się sprawcy szkody stanowi występek (art. 283 § 4 k.z.). Z powyższych względów Sąd Najwyższy z mocy art. 383 k.p.c. rewizję oddalił. Nie jest też uzasadniony drugi z wysuniętych zarzutów. od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 3 listopada 1960 r., rewizję oddalił.