Instytucja kultury, prowadząc działalność zarówno gospodarczą, jak i statutową, ma obowiązek stosowania proporcjonalnego odliczenia VAT, zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, w celu uwzględnienia działalności niebędącej działalnością gospodarczą. Wydatki winny być alokowane proporcjonalnie między działalność opodatkowaną a statutową.

Przy korzystaniu przez pracowników z dodatkowego wyposażenia samochodów służbowych, przy pokrywaniu kosztów przez pracowników, pracodawca nie jest zobowiązany obliczać, pobierać ani odprowadzać zaliczek na PIT, gdyż nie powstaje przychód z tytułu stosunku pracy.

Wydatki na pergolę i przesuwne drzwi/panele, zlokalizowane w miejscu zamieszkania i niezwiązane z działalnością gospodarczą poprzez brak wydzielonej przestrzeni użytkowej, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu ustawy o VAT, co zwalnia ją z obowiązku korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur.

W rozliczeniach podatkowych wspólnego przedsięwzięcia inwestycyjnego koszty i przychody przypisuje się proporcjonalnie do udziału w zysku, a koszty bezpośrednie z przychodów potrąca się zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT. Kosztów pośrednich nie należy łączyć ze sprzedażą, a wkład kaucyjny nie stanowi przychodu podatkowego.

Jednostce samorządu terytorialnego, realizującej projekt infrastrukturalny, który nie generuje czynności opodatkowanych, nie przysługuje prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Realizacja zadań publicznych wyklucza możliwość odliczenia podatku naliczonego niewykorzystywanego do czynności opodatkowanych.

Gmina nie jest uprawniona do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od wydatków na projekt niegenerujący przychodów i niezwiązany z czynnościami opodatkowanymi, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Wydatki poniesione na zakup i utrzymanie konia, używanego w dobrowolnym programie pracowniczym, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, gdyż nie mają bezpośredniego i obiektywnego związku z działalnością gospodarczą Spółki.

Usługi księgowo-finansowe świadczone na rzecz wspólnot i spółdzielni mieszkaniowych lub zarządców nieruchomości nie kwalifikują się do zwolnienia z podatku VAT na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Finansów, gdyż nie stanowią kompleksowych usług zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi.

Transfer bonów różnego przeznaczenia, dokonywany w ramach działalności gospodarczej podatnika, nie podlega opodatkowaniu VAT, jeśli brakuje zidentyfikowanego świadczenia usług dystrybucji lub promocji. Osiągany zysk ze sprzedaży bonów nie stanowi wynagrodzenia za świadczenie, a w przypadku braku innych rzeczywistych usług, art. 8b ust. 2 ustawy o VAT nie znajduje zastosowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wysokość ekwiwalentu za niewykorzystany urlop po 6 listopada 2018 r. winna być ustalana według przelicznika 1/21, zgodnie z art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu po decyzji Trybunału Konstytucyjnego, a regulacje przejściowe nie mogą ograniczać retrospektywnego skutku tego wyroku.

Dla kwalifikacji informacji jako publicznej irrelewantne jest badanie motywacji wnioskodawcy, a odmowa udostępnienia informacji powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od ewentualnego nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną na odrzucenie skargi na bezczynność SKO przez WSA, stwierdził brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy rozpatrzenia ponaglenia na wydanie zaświadczenia, podtrzymując decyzję o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.

Przedłużenie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. narusza zasadę proporcjonalności i prawo do sądu, co uzasadnia rozproszoną kontrolę konstytucyjności i niestosowanie tego przepisu, a sprawy cudzoziemców objęte są oceną bezczynności administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przedłużenie obowiązywania przepisów zawieszających bieg terminów na rozpatrywanie wniosków pobytowych po 30 czerwca 2024 r. było niezgodne z konstytucyjną zasadą proporcjonalności oraz prawem do sądu, uznając bezczynność organu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przewlekłość postępowania Wojewody Śląskiego wobec cudzoziemca, po upływie objętego ustawą terminu, jest niezgodna z konstytucyjną zasadą prawa do sądu i nie jest usprawiedliwiona nadzwyczajnymi okolicznościami.

Prawo do sądu w sprawach dotyczących bezczynności lub przewlekłości postępowania administracyjnego nie może być ograniczone po wyeliminowaniu nadzwyczajnych okoliczności, które uzasadniałyby takie ograniczenie praw konstytucyjnych.