Sprzedaż udziału w działce używanej do celów dzierżawy, mimo jej pierwotnego charakteru jako majątku prywatnego, stanowi dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu VAT, jeżeli dzierżawa opodatkowana była jako działalność gospodarcza prowadzona w sposób ciągły i zarobkowy.

Postępowanie o stwierdzenie nadpłaty, na podstawie art. 75 § 1 i 2 o.p., nie może służyć do wzruszenia ostatecznych decyzji podatkowych ustalających zobowiązanie, co skutkuje prawomocnością decyzji wymiarowej i brakiem możliwości wszczęcia postępowania w takich okolicznościach.

Sprzedaż udziałów w nieruchomościach przez osoby fizyczne zarządzające swym majątkiem prywatnym, nieprowadzące działalności gospodarczej, nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, gdy brak jest aktywnych działań wskazujących na zamiar kontynuacji działalności o charakterze handlowym, co oznacza brak statusu podatnika.

Dostarczanie posiłków do szkół na podstawie umów cywilnoprawnych przez spółkę nie jest wyłączone z opodatkowania VAT zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, pomimo braku marży handlowej. Spółka działa jako odrębny podmiot gospodarczy, nie jako organ władzy publicznej.

Znak towarowy "ELECTRO" nie wykazuje wystarczającej zdolności odróżniającej oraz wykazuje elementy opisowe, uniemożliwiające jego rejestrację dla zgłoszonych usług i towarów ze względu na brak indywidualizującej cechy oraz funkcję jedynie deskryptywną zgodnie z art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo własności przemysłowej.

NSA potwierdza, że przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. mają zastosowanie do budynków wybudowanych przed 1 stycznia 1995 r. w samowoli budowlanej. Legalizacja opiera się na wcześniejszych, mniej restrykcyjnych przepisach.

Skarga kasacyjna N. N. Sp. j. w K. zostaje oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie popełnił błędu, przyjmując iż płatności zostały nienależnie pobrane z powodu celowego wprowadzenia w błąd organu przez spółkę. Skarżąca nie wykazała usprawiedliwionych podstaw dla zarzutów kasacyjnych.

Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej ulega umorzeniu z mocy prawa, gdy wszczęto je po upływie 30 lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej z 2021 r.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który ogranicza prawo własności, nie narusza prawa, jeżeli stosuje się w nim zasadę proporcjonalności, skutecznie wyważając interes publiczny i prywatny. Skarga kasacyjna oddalona, uznając, że Rada Miasta Białystok prawidłowo zastosowała przepisy prawa.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie; zajęcie wierzytelności, zgodne z art. 89 § 2 u.p.e.a., dotyczy także przyszłych wierzytelności wynikających z istniejących stosunków prawnych.

Odmowa udzielenia prawa ochronnego na znak "AF ART FITNESS" została uznana za zasadną z uwagi na ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd ze względu na jego znaczne podobieństwo do renomowanego znaku "4F" oraz działanie zgłaszającego w złej wierze.

Uchwała Rady Powiatu Puckiego odrzucająca skargę, jako sprzeczna z prawem z powodu braku zasady wyczerpującego uzasadnienia oraz pouczenia, podlegała stwierdzeniu nieważności. Wymogi formalne określone w art. 238 § 1 KPA muszą być spełnione w każdej uchwale o załatwieniu skargi.

Bezczynność organu administracyjnego w przedmiocie decyzji środowiskowych, niewłaściwe zarządzanie postępowaniem oraz rażące naruszenie art. 66-77 ustawy środowiskowej, stanowią podstawę do uznania nieuzasadnionej przewlekłości i nałożenia sankcji.

Faktury VAT wystawione przez G. I.S., nieudokumentowane rzeczywistymi transakcjami, nie dają podstawy do odliczenia podatku naliczonego (art. 86, 88 u.p.t.u.). Podatnik, z dochowaniem staranności kupieckiej, powinien wiedzieć o ich nierzetelności.

Faktury VAT wystawione przez G. I.S. nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Brak zachowania przez podatnika należytej staranności weryfikacyjnej wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego wedle przepisów o VAT.

Decyzja o zatwierdzeniu podziału nieruchomości, która nie zapewnia nowo wydzielonym działkom zgodnego z prawem dostępu do drogi publicznej, stanowi rażące naruszenie art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, uzasadniające stwierdzenie jej nieważności.

Przyznanie bonifikaty w opłacie rocznej na podstawie art. 84 ust. 5 w związku z ust. 3 u.g.n. może obowiązywać w roku uzyskania ostateczności decyzji, nie czekając na początek następnego roku. Brak odesłania do art. 87 ust. 3 u.g.n. potwierdza celowy zamysł ustawodawcy.