Skarga kasacyjna nie spełnia wymogów formalnych oraz brak wykazania wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy skutkuje jej oddaleniem. Prawidłowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych jest kluczowe dla oceny zasadności zarzutów.

NSA oddalając skargę kasacyjną potwierdził, że właściciel nieruchomości pozostaje podatnikiem podatku od nieruchomości, jeśli posiadanie nieruchomości na cele działalności gospodarczej jest zależne, mimo prowadzenia działalności przez inny podmiot.

Podmiotem obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości jest właściciel nieruchomości, nawet jeśli użytkowanie odbywa się w wyniku posiadania zależnego przez inny podmiot. Zarzut naruszenia art. 3 ust. 3 u.p.o.l. jest niezasadny wobec braku podważenia wiążącego stanu faktycznego oraz prawomocności wcześniejszych ustaleń.

Oddalenie skargi kasacyjnej uzasadnione jest brakiem podstaw do pierwszeństwa stosowania ustawy zmieniającej z 15 kwietnia 2021 r. nad rozporządzeniem wykonawczym, co skutkuje utrzymaniem orzeczenia WSA uchylającego rozstrzygnięcie ARMiR w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej.

Spółce komandytowo-akcyjnej nie przysługuje obowiązek pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od zaliczek na poczet zysków komplementariusza, gdyż pobór taki powinien nastąpić po obliczeniu należnego podatku za rok podatkowy zgodnie z art. 30a updof.

Przychody ze sprzedaży nieruchomości, jeśli mają charakter ciągły i zorganizowany, należy kwalifikować jako dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej, a nie z zarządu majątkiem prywatnym w rozumieniu ustawy o PIT.

Przychody ze sprzedaży nieruchomości uzyskane przez skarżącego winny być zaliczone do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, gdyż działania podatnika charakteryzowały się cechami zorganizowanej i ciągłej aktywności zarobkowej, wykraczającymi poza zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym.

Osoba pobierająca rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, pragnąca uzyskać świadczenie pielęgnacyjne, musi zawiesić pobieranie renty; zabrakło zawieszenia — brak prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych wszczęte po 30 latach od ogłoszenia decyzji i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. podlega umorzeniu z mocy prawa, zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając zasadność kary pieniężnej nałożonej na spółkę za wnioskowanie o nienależną refundację wywozową. Sąd potwierdził skuteczność działań administracyjnych opartych na unijnych regulacjach dotyczących kontroli pochodzenia produktów rolnych.

RZI posiada status strony postępowania administracyjnego o wznowienie i wstrzymanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a przedstawione dowody nie uzasadniają wznowienia postępowania, gdyż nowe okoliczności nie istniały w chwili wydania ostatecznej decyzji.

Brak udziału strony w postępowaniu nie jest wystarczającą przesłanką do wznowienia postępowania, jeśli nie wykazano celowego działania organu administracji, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie narusza zasady obiektywizmu i nie jest powodem do odmowy wznowienia decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty naruszenia przepisów przez sądy niższej instancji są bezzasadne, a skarga kasacyjna nie wykazuje kwalifikowanych uchybień uzasadniających uchylenie decyzji o warunkach zabudowy. Skarga E.K. zostaje oddalona.

Przepisy specustawy ukraińskiej dotyczące terminów postępowań migracyjnych nie naruszają prawa do sądu, lecz ich obowiązywanie ponad wyznaczony okres bez uzasadnionych okoliczności kryzysowych stanowi bezczynność organu.

Dla doprowadzenia robót budowlanych do zgodności z przepisami zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr.bud., niezbędne jest rzeczywiste posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak wykazania tego prawa uzasadnia decyzję o nakazaniu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego.

Działania polegające na utwardzeniu terenu z zastosowaniem płyt betonowych, tworzące parking w obszarze zieleni urządzonej, wymagają stosownego pozwolenia na budowę, a ich wykonanie bez takiego pozwolenia stanowi rażące naruszenie przepisów Prawa budowlanego i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Plan miejscowy nie może bez uzasadnionej podstawy całkowicie zakazywać lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, wymaga to dokumentacji planistycznej uzasadniającej ograniczenia w kontekście ochrony zdrowia czy środowiska.

Skarga kasacyjna skarżącego na decyzję w przedmiocie odsetek od niezapłaconej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych została oddalona z uwagi na brak uzasadnienia podniesionych zarzutów. NSA podtrzymuje obowiązek naliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych.

Działania pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym są skutkami prawnymi przypisanymi stronie. Użycie podrobionego dokumentu przez pełnomocnika uzasadnia odmowę zezwolenia na pobyt czasowy, zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o cudzoziemcach.

Transakcje między Z.R. a łotewską spółką stanowiły eksport, gdyż dostawa kończyła się poza UE, co wymaga zastosowania stawki 0% VAT. Wątpliwości subsumcyjne organy prawidłowo rozstrzygnęły bez potrzeby stosowania zasady in dubio pro tributario.

W przypadku wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji po upływie trzydziestu lat od jej doręczenia prawo przewiduje umorzenie postępowania z mocy prawa, co wyklucza rozstrzygnięcie merytoryczne.

Odsetki od kredytu hipotecznego ponoszone na zakup lokalu mieszkalnego zalicza się do kosztów uzyskania przychodów w proporcji odpowiadającej powierzchni lokalu wykorzystywanej na cele działalności gospodarczej, jeśli spełniają warunki właściwego udokumentowania, faktycznego poniesienia i związku z przychodami.

Wydatki poniesione na działkę muszą być udokumentowane fakturami VAT, aby stanowiły koszty uzyskania przychodu; ponadto, ulga mieszkaniowa wymaga wydatków na nieruchomość, która jest własnością podatnika zgodnie z art. 21 ust. 26 ustawy o PIT.

Przewlekła choroba psychiczna, nawet gdy wpływa na funkcjonowanie jednostki, nie uzasadnia przywrócenia terminu procesowego, o ile nie wykazano nagłego pogorszenia stanu zdrowia, które uniemożliwia podjęcie czynności we właściwym terminie.