Narzucenie obywatelom na podstawie rozporządzenia obowiązku zakrywania ust i nosa, bez odpowiedniego upoważnienia ustawowego, stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady, że ograniczenie wolności może nastąpić tylko na podstawie ustawy. W związku z tym, przepisy takiego rozporządzenia nie mogą stanowić podstawy do przypisania odpowiedzialności za wykroczenie.

Orzeczenie środka karnego w postaci zakazu zbliżania się lub kontaktowania się z pokrzywdzonym, bez określenia czasu jego trwania, stanowi rażące naruszenie art. 43§1 k.k., co obliguje sąd do określenia czasookresu obowiązywania tego środka.

Wartość przepadku równowartości korzyści majątkowej musi być określona w złotych, jako że polska waluta jest jedynym prawnym środkiem płatniczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wymiar kary musi być określony w orzeczeniu sądowym w sposób precyzyjny i zrozumiały, aby umożliwić jego prawidłowe wykonanie zgodnie z art. 34 § 1 k.k.; brak takiej precyzji stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

Skarga kasacyjna nie znajduje uzasadnienia prawnego; klasyfikacja taryfowa płyt do druku offsetowego jako produkt fotograficzny w kodzie 3701 30 00 90 przez organy celne była prawidłowa i zgodna z normami prawa materialnego.

W sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej składany w oparciu o art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji pubłicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902) przesłany został przez e-mail, a nie spełnia podstawowych elementów w zakresie identyfikacji wnioskodawcy i z uwagi na konstrukcję adresu e-mail nie jest możliwa jakakolwiek identyfikacja nadawcy, adresat

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż udostępniając lokal na automaty do gier, skarżący urządzający gry poza kasynem naruszył art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., co uzasadnia wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej.

Organ administracyjny ma obowiązek dokładnego ustalenia i udokumentowania stanu faktycznego, w tym rzeczywistego i ciągłego zarządzania transportem przez osobę fizyczną, której zarzuca się naruszenia prawa, w sytuacji gdy zarządzanie to było podstawą nałożenia sankcji administracyjnej, a wpisy w rejestrze dotyczące zarządzających transportem nie mają charakteru konstytutywnego.

Awaryjne wprowadzenie do wód ścieków bez wymaganej zgody nie jest objęte negocjacjami ustawowymi, co usprawiedliwia nałożenie podwyższonej opłaty zgodnie z art. 280 pkt 1 lit. b Prawa wodnego.