W świetle art. 26b ust. 3 u.p.d.o.p., odmowa wydania opinii o stosowaniu preferencji podatkowych jest uzasadniona już wówczas, gdy organ podatkowy wykaże obiektywne istnienie uzasadnionych wątpliwości co do tego, że podatnik jest rzeczywistym właścicielem należności, bez konieczności definitywnego rekonstruowania prawdy materialnej na takich zasadach, jakie obowiązują w postępowaniu podatkowym.

Uprawnienie gminy do kształtowania polityki przestrzennej poprzez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie stanowi nadużycia władztwa planistycznego, o ile ustalenia planu nie naruszają istoty prawa własności, a ograniczenia wynikające z planu są wprowadzone zgodnie z ustawą i korespondują z przyjętymi w Konstytucji RP warunkami takiego ograniczenia.

Włączenie obiektu do wojewódzkiej ewidencji zabytków musi być poparte przez odpowiednie dowody na wyjątkowe wartości historyczne, artystyczne lub naukowe obiektu, a sama karta ewidencyjna bez właściwej weryfikacji i uzasadnienia nie stanowi dostatecznej podstawy prawnej dla objęcia obiektu ochroną konserwatorską.

Nie można ograniczać obowiązku udzielania pisemnej interpretacji wyłącznie do ustaw zawierających z racji swej nomenklatury pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano parametry, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. O ile przepisy prawa podatkowego stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi