Stosownie do art. 4a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn, warunkiem zwolnienia było udokumentowanie otrzymania środków pieniężnych nabytych tytułem darowizny lub polecenia darczyńcy dowodem przekazania na rachunek bankowy nabywcy albo jego rachunek prowadzony przez spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową lub przekazem pocztowym.
Uprawnienia przewidzianego w art. 451 k.p.k. nie można oceniać przez pryzmat merytorycznej zawartości zarzutów podniesionych w apelacjach. Cała idea instytucji przewidzianej w tym przepisie służy przede wszystkim zachowaniu gwarancji prawa do obrony i rzetelnego procesu, a nowelizacja tego przepisu ustawą z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 155) w znaczącej mierze podyktowana była stanowiskiem
Skutki, jakie (art. 139 § 1 k.p.k.) wiąże z faktem niezawiadomienia organu procesowego o zmianie adresu miejsca zamieszkania lub pobytu mogą zaistnieć tylko wówczas, gdy brak zawiadomienia o zmianie miejsca zamieszkania lub pobytu był wynikiem swobodnej decyzji strony. To utrwalone w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowisko, ukształtowane w odniesieniu do sytuacji stosowania wobec strony - zazwyczaj
Podateku dochodowy od osób prawnych w zakresie: - amortyzacji znaku towarowego i określenia jego wartości początkowej, - amortyzacji znaku towarowego stanowiącego przedmiot prawa autorskiego, - amortyzacji prawa ochronnego na znaki towarowe, - ustalenia wartości początkowej wartości niematerialnych i prawnych.
Czy przychody i koszty podatkowe spółki osobowej powinny być rozliczane przez R. proporcjonalnie w stosunku do jej udziału w spółce osobowej? Czy R. jako wspólnik spółki osobowej będzie miała prawo wykazać w kosztach uzyskania przychodów w odpowiedniej proporcji odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych dokonywane przez spółkę osobową?
Zastrzeżenie w umowie obowiązku zapłaty kary umownej na wypadek odstąpienia przez jedną ze stron od umowy nie oznacza, iz strony przewidziały jednocześnie umowne prawo odstąpienia. Zastrzeżenie prawa odstąpienia nieograniczone terminem jest bowiem nieważne (art. 58 § 1 i 3 k.c.) i nie wywołuje żadnego skutku prawnego.
Chociaż dominuje pogląd, iż sama nieekwiwalentość świadczeń nie stanowi dostatecznej przesłanki uznania umowy (ugody) za nieważną, to - przy ocenie zgodności czynności prawnej (ugody) z zasadami współżycia społecznego - nie można pomijać przyczyny, które do jej zawarcia doprowadziły i okoliczności towarzyszących.
Skoro znaczne pogorszenie sytuacji życiowej w rozumieniu art. 446 § 3 k.c. obejmuje nieuchwytne i trudne do wyliczenia szkody polegające nie tylko na pogorszeniu sytuacji materialnej, ale i na utracie realnej możliwości polepszenia, a niekiedy nawet ustabilizowania szeroko rozumianej sytuacji życiowej, to zrozumiałe jest, że takie szkody nie dają się ściśle matematycznie wyliczyć. Trudności te usprawiedliwiały
Art. 5 i 7 Konwencji z dnia 23.09.1992 r. między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Węgierską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, (Dz. U. z 1995, Nr 125, poz. 602, z późn. zm.).
Art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza.