Powódź jest zdarzeniem losowym w rozumieniu art. 10 ust. 2 pkt 3a i art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej /Dz.U. 1993 nr 13 poz. 60 ze zm./ również wtedy, gdy rozmiar powodzi kwalifikuje ją do uznania za klęskę żywiołową. tego powodu, że jest to zdarzenie losowe, jak i z tego powodu, że jest to klęska żywiołowa. wyższej oraz klęsk i innych zdarzeń spowodowanych działaniem żywiołów lub sił przyrody. Uznanie jednak powodzi za klęskę żywiołową z powodu jej rozmiaru i skutków nie oznacza, że taka powódź nie jest zdarzeniem losowym.

Odwołanie ze stanowiska dyrektora gminnej jednostki organizacyjnej, dokonane przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. zmieniającej ustawę o samorządzie terytorialnym, przywracającej z mocą wsteczną mandat radnego gminy, nie może być wzruszone z powodu nie spełnienia wymagania, o którym mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. W ocenie organu nadzoru, stwierdzenie nieważności uchwały z powodu naruszenia prawa było zatem uzasadnione. gminy podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od daty jego doręczenia, zaś do Zgodnie z art. 4 tej ustawy, wygaśnięcie z mocy prawa mandatu radnego, które dokonało się poprzez niezłożenie wniosku o urlop bezpłatny

Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy skarżący mieszka w tym lokalu, na który uzyskał pomoc MON, czy zbył swoje spółdzielcze prawo do lokalu, a uzyskane z tego tytułu środki finansowe zużył na nabycie innego mieszkania. Jeżeli spółdzielczy lokal mieszkalny został uzyskany przy wykorzystaniu pomocy finansowej Ministerstwa Obrony Narodowej, osoby zajmujące ten lokal nie są uprawnione do otrzymania równoważnika mieszkaniowego, przewidzianego przepisami ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. nr 86 poz. 433/. Potwierdzenie utraty przez skarżącego uprawnienia do osobnej kwatery stałej z powodu skorzystania z pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego z osobami wspólnie z nim zamieszkałymi. z dnia 22 czerwca 1995 r. pobierali równoważnik pieniężny z art. 27 ust. 1 poprzedniej ustawy z dnia 20 maja 1976 r. zachowali oni prawo

Akt wydany w ramach uprawnień wynikających z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. 1992 nr 5 poz. 18/ jest ogólnym aktem administracyjnym z zakresu kierownictwa wewnętrznego; nie należy ani do aktów indywidualnych, o jakich mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1- 4, ani do aktów prawa miejscowego, o jakich mowa w art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądowej kontroli tego aktu nie przewiduje również ustawa z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy /art. 16 ust. 2 ustawy o NSA/. Z tego powodu bezprzedmiotowy jest zarzut naruszenia art. 10 par. 1 Kpa. do wyższej grupy uposażenia. Jest też bezsporne, że zaliczenie powyższego stanowiska służbowego do wyższej grupy uposażenia U-10 nastąpiło z dniem 1 stycznia 1997

Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na orzeczenia wojskowych komisji lekarskich, o których mowa w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. 1992 nr 4 poz. 16 ze zm./, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. W uzasadnieniu postanowienia zwraca się też uwagę na to, że rozporządzenie w swej treści wykracza poza ramy umocowania ustawowego z powodu administracji rezerw osobowych Sił Zbrojnych, to już z tego powodu będzie mógł być zaliczony do organów administracji publicznej w rozumieniu Naczelny Sąd Administracyjny z udziałem W.

Błędne pouczenie przez organ administracji o przysługującym stronie sposobie i terminie złożenia skargi nie przedłuża ustawowego terminu przewidzianego w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Może ono natomiast stanowić podstawę do przywrócenia terminu wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę z powodu niewyczerpania środka przewidzianego w art. 127 par. 3 Kpa. wiernych Kościoła, podjętej z powodu rażącego naruszenia przez wiernego zasad osoby wierzącej w ideę objawienia i realizującej regułę Wraz z pismem z dnia 23 sierpnia 1996 r.

Z punktu widzenia art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, zwrot kosztów dojazdu do pracy, o którym mowa w art. 75 par. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych /Dz.U. 1994 nr 7 poz. 25 ze zm./ jest świadczeniem nieodpłatnym. Według art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkie dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21 i zwolnionych od podatku na podstawie odrębnych przepisów. Zarówno art. 21 wymienionej ustawy podatkowej, jak też odrębny przepis, tj. par. 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 marca 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 35 poz. 173 ze zm./ nie wymienia uzyskanych przychodów z tytułu dokonywanych przez zakłady pracy zwrotów kosztów codziennych dojazdów do pracy jako wolnych od podatku wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop Z tych powodów sąd nie dopatrzył się niezgodności zaskarżonego aktu z prawem materialnym. Zgodnie z tym przepisem zwolnione z opodatkowania są dochody i inne należności za czas podróży służbowej (...).