Skarga na wyrok sądu odwoławczego, oparta na art. 539a § 3 k.p.k., była zasadna; błędne przyjęcie sądu ad quem, iż konieczne było uchylenie wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy, nie znajdując podstaw w art. 437 § 2 k.p.k.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie w zakresie kary, orzekając, że naruszenie zasady reformationis in peius uniemożliwia jego utrzymanie. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania z powodu niezgodności orzeczenia z art. 434 § 1 k.p.k.

Sąd Najwyższy wskazuje, że nienależyte obsadzenie sądu oraz brak obligatoryjnego udziału obrońcy stanowią bezwzględne przyczyny odwoławcze, co skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd odwoławczy.

Sąd Najwyższy uznał, iż prawidłowe rozstrzygnięcie wymaga ponownego rozpoznania przez Sąd Apelacyjny z uwzględnieniem poprawnej oceny faktycznej i prawnej dotyczącej możliwości zaspokojenia się wierzycieli i przeniesienia majątku celem wyprowadzenia go spod egzekucji.

Zmiana wyroku przez Wojskowy Sąd Okręgowy naruszająca art. 42 § 2 k.k. poprzez niezastosowanie ustawowego minimum 3-letniego zakazu prowadzenia pojazdów stanowi rażące naruszenie prawa wymagające uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy.

Obowiązek naprawienia szkody nałożony na oskarżonych K.D. i L.D., wobec posiadanych przez pokrzywdzonych tytułów egzekucyjnych przeciwko P. sp. z o.o., narusza art. 415 § 1 zd. 2 k.p.k., mogąc prowadzić do bezpodstawnego wzbogacenia pokrzywdzonych przez podwójne zaspokojenie tego samego roszczenia.

Sąd Najwyższy uznał, że Sąd Okręgowy w Opolu rażąco naruszył przepisy procedury karnej, zaniedbując kompleksową ocenę dowodów, co skutkowało koniecznością uchylenia wyroku uniewinniającego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.